RZ#22 Sześć ofiar Sinobrodego | Podcast kryminalny

Niedługo później para bierze rozwód, czyli rozstaje się już na dobre. Co może pójść nie tak, kiedy jeden z rodziców zostaje sam z dwójką dzieci, w tym z 11-letnią córką? Na całe szczęście nie dzieje się zawsze to samo, ale dla Agnieszki nie kończy się to dobrze. Dziewczynka w wieku 11 lat zaczyna być wykorzystywana przez swojego ojca. Kiedy Agnieszka ma 21 lat, ojciec postanawia znowu spróbować szczęścia małżeńskiego i staje na kobiercu ślubnym z Węgierką, panią Edith Fintor. Zapoznali się przez ogłoszenia dla samotnych serc, publikowane w węgierskiej gazecie. Rodzina od razu powiększa się o kolejnych potomków, tym razem już odchowanych. Pani Edith ma trzy córki z dwóch poprzednich małżeństw. Jest to Timia, piętnastolatka, Andrea, ośmiolatka oraz Tünde, która ma siedem lat.

Pani Tima rodzi Pandiemu syna, którego nazwie Mark. Matka i syn niedługo potem wyprowadzają się do Kanady, gdzie mogą liczyć na pomoc swojego krewnego. Jest to wujek pani Edith, żony Pandiego. Matka Timei, a żona Pandiego, nic nie wiedziała ani o ciąży, ani o tym, kto jest ojcem dziecka. Na szczęście wybierając się w daleką podróż do Kanady, Timiała była na tyle miła, że uświadomiła matce, czyje geny ma jej syn Mark. Ucieczka do Kanady była skutkiem tego, że Andras za wszelką cenę chciał adoptować swojego nowego syna, czyli po prostu zabrać go matce. I znowu małżeństwo Pandy'ego, tym razem i w drugie, przeżywa kryzys. Jest tak źle, że Pandy chce nawet odebrać żonie prawa do dzieci i namawia członków swojej rodziny do składania fałszywych zeznań na jej temat.

Oskarżają mianowicie o bycie złą matką. Edith zostaje też zmuszona do napisania listu do swojej rodziny na Węgrzech, w którym wyrzeka się swoich rodziców i twierdzi, że nie chce mieć z nimi już żadnego kontaktu. List został zalegalizowany przez węgriejską ambasadę. Oznaczałaby to, że jakby coś się Edith stało, to nawet nikt by jej nie szukał. Druga żona postanawia jak najszybciej odpuścić Pandy'ego. I tak jak poprzednia, nie ucieka od niego sama, ale zabiera ze sobą jedno z dzieci. Jest to 14-letnia na tamten czas Andrea. Wkrótce rodzina Eddie dowie się, że ich krewna opuściła Belgię i udała się z kochankiem i swoją córką do Niemiec. Pandy mu było przykro z tego powodu, ale niestety nie mógł wpłynąć przecież na żonę. Wszystkim poinformowała go za pomocą telegramu, który on jako dowód przedstawia swojej zatroskanej rodzinie.

Pewien ksiądz, Andries den Brüder, dowiaduje się o tym, że pani Edith Fintor, druga żona Pandy'ego, zaginęła. O tym fakcie, jak i o tym, że Pandy miał być odpowiedzialny za zaciążenie swojej córki dowiedział się od krewnych zaginionej. Holenderski kolega po fachu najpierw próbuje skontaktować się z Andrasem, ale ani próby telefoniczne, ani listowne nie przybliżają go do tego celu. Próbuje więc kontaktu przez instancje kościelne, ale i to bez rezultatu. W roku 1989 ksiądz den Brüder kontaktuje się z ministrem sprawiedliwości Melchiorem Watteletem. I powiadamy go o zapoznanych faktach. Istvan Stwesek, członek węgierskiego protestanckiego kościoła w Belgii, prywatnie kolega pan jego, również przeczuwa, że pan Pandy nie jest całkowicie niewinny, jeśli chodzi o zamieszanie ze zniknięciem członków swojej rodziny.

Pandy namawia jedną ze swoich przyjaciółek mieszkających na Węgrzech na udawanie swojej żony i prosi o wysyłanie listów z kraju zamieszkania. Podpisane są one sprytnie, imionami nie tylko pierwszej żony Ilony, ale i drugiej Edith. W międzyczasie holenderski ksiądz nadal oczekuje odpowiedzi od ministra sprawiedliwości. Niestety listy w Belgii na tamten czas dochodziły z lekkim opóźnieniem. Chociaż może nie tylko na tamten czas. Dopiero we wrześniu roku 1993 ksiądz dostaje odpowiedź, która nie była niestety zadowalająca. Minister napisał w oficjalnym liście, że jego rola nie pozwala mu na mieszanie się w omawiane sprawy. Czy było to spowodowane tym, że rząd nie wtrącał się w sprawy kościelne? Czy tym, że Pandy był obcokrajowcem? Nie wiadomo.

Wyszło z nich najaw, że po narodzinach Marka rodzina podzieliła się na dwa obozy. Andras, Agnieszka i Tünde byli przeciwko żonie Edith oraz reszcie familii. Żona Edith była opisywana w pamiętnikach jako człowiek o diabelskiej głupocie, którą strach było samo zostawić w domu, dlatego też pastor nie wychodził prawie z domu, a jeśli już musiał, to zamykał ją na cztery spusty, a zamki miał założone nawet na oknach. Najmłodsza córka Reka mówiła matce, że chce jej śmierci, a na swoją nową mamę już nawet wybrała sobie Agnieszkę, najstarszą córkę Pandiego. No kobiecie musiało być naprawdę bardzo przyjemnie w tym domu. Na podstawie tych wszystkich zeznań, dowodów i pamiętników w maju roku 2000 śledztwo zostaje zamknięte.

6 marca po 2,5 tygodniu procesu zapada wyrok w sprawie oskarżonych. 12 przysięgłych udaje się o godzinie 14.43 na obrady w poszukiwaniu odpowiedzi na 45 pytań oskarżających Agnieszkę i Andrasa, I dotyczących oceny ich winy w udziale przy uśmierceniu Edith, Andrei i Lony Daniela, Sultana i Tunde, próbie morderstwa Timei oraz osobno dla Andrasa, wykorzystywaniu Agnieszki, Timei oraz Tünde. 74-letni Andras Pandy zostaje uznany za winnego morderstwa na sześciu członkach swojej rodziny, jednej próbie morderstwa oraz wykorzystywaniu swoich trzech córek. Dostaje za to karę do żywocia. 44-letnia córka Agnieszka, Anis, zostaje uznana za winną popełnienia pięciu morderstw oraz winna próbie morderstwa swojej siostry przyrodniej Timei.