WIĘCEJ ŻYCIA, LUZU I BENGERÓW, ALE NADAL NIERÓWNO | The W, Iron Flag (Wu- Tang Special)

No Inspekta to brzmi jakby się z Mastakilą kolegował, no naprawdę jest... Wielkie dzięki i do zobaczenia! I ciężko, nawet jak już ten Inspekta jest na koniec, jest spoko, no bo tak sobie zapisałem, bo jest po Jugadzie, to ciężko dobrnąć przez te pięć minut, gdzie oni się wymieniają nieistotnymi bardzo wersami, przeplatane często krótkimi refrenami i znowu te kawałki są za długie, nie? Nie wiem, czy to... Nie wymęczyła ta płyta, nie? Pierwsza.

Kurwa, no jest bardzo dużo fajnych rzeczy, fajnych pomysłów, fajne zwrotki, ale całościowo te numery, bo wiesz, fajnie jak na przykład Mastakila w pierwszym kawałku jest ostatni, można sobie skipnąć i nie ma problemu, nie? Jugot jest pod koniec, można skipnąć, ale jak oni zaczynają te numery, no to przecież nie będziesz tego przewijał, już głupio, nie? A jest dużo takich, wiesz, że właśnie Ghostface jest na koniec, nie? Inspekta ma siódmą zwrotkę w kawałku, no kogo to obchodzi, wiesz, to co się wcześniej dzieje? Jest to przecież, to nawet będzie w singlowym kawałku z Iron Flag, o którym sobie gdzieś tam powiemy później, na pewno dłużej, że jest za długi i jakoś tak dziwnie zaaranżowany. Ale tak od początku może to... W tym Hollow Bones. Wydaje mi się, że i tak Inspektadek jest lepszy niż Requiem, który taki też wydaje mi się, że Requiem na większości tych dwóch albumów jest

Wiadomo. Ale świetny głos ma chłop, to naprawdę ja uwielbiam. To prawda. No i właśnie na ten moment, Sorsz, tak wtedy w notatkach się zagubiłem. Tutaj, jak dla mnie, w sensie... Do you really think they? Odżywa Inspekta Dek, bo tutaj jest... Chyba Mastakilla miał bardzo propsowaną zwrotkę, że kończy wszystko na jeden rym, nie? To jest fame, shame, game, name. Mogę napisać tylko zwrotkę, 10 minut mi daj, nie? Ale inspekta wchodzi zajebiście, tak jakbym chciał go słuchać, bo to są bardzo proste wielokrotne, ale ich jest dużo i tak opowiada o tej ulicy. To samo będzie na Iron Flag, jak bardzo fajnie opowiada tak obrazowno. Tutaj jest ten początek.

Nie zawsze otwiera myśl, tylko kończy, nie? Jakby jest na początku wersu, ale się odnosi do poprzedniego. Mi to pasowało, bardzo mi to pasowało. Chyba bardziej niż w tym Rules, to co zrobił Street Life. No ja też spróbsuję samo intro, bo tutaj nie ma szalinskiej gadki, tylko wchodzi Bobby Digital. Taki groźny, prawilny. Taki groźny i mówi, co tu sobie myślicie, M-wordy. Oszaleliście, ocipiliście, tutaj jest Wu-Tang i rozpierdalamy was wszystkich, jedziemy z tym, nie? To naprawdę bardzo przekonujące i tam trochę się podśmiechuję teraz, ale fajnie wjechał też. Mastakilla chyba najlepsza zwrotka z tych dwóch płyt jest w tym Indyhood właśnie, ale pewnie Beat go ratuje, bo to wszystko tak bardzo napędza, że...

I on, i Ghostface, no klasa, nie? Tak samo refren Method Mena, fantastyczny. Master Keela ma swój najlepszy rym w życiu tutaj, zupełnie nieironicznie, tym Peace to Brunsville, Brothers Kill'em for the Will of the Righteous, nie? To Brunsville i Righteous, zajebiście zrymowane, te Kill i Will w środku, bardzo prosty, ale zajebiście podał ten rym. No, aż się zdziwiłem, bo to chyba jego najlepsze wejście, wiesz, w życiu, nie? Będzie. A może wiesz, może już tak byłem nachajpowany tym Inspektadekiem, Method Manem i Ghost Face'em, że im Mastakilla musiał dowieźć, bo każdy tam dał zajebiście przed nim, nie? Kozak, no kurde, wspaniały, truskulowy beat też i tak trzeba żyć. Method Man też ogień, no kurde, mam wypisane te wersje, ale no, rozpierdol.

No i fajne, kurde, i to jest takie nieprzeszkadzające nawiązanie do tego klasycznego Wu-Tangu, nie? Bo i ten beat Trumastera, ale też w FMie te coś tam Killabiss, nie? Że jesteśmy Wu-Tangami i to jest zajebiste. I jak to jest fajnie zrobione, na fajnym bicie, to można tego słuchać. A jak to jest co drugi kawałek, że o, jesteśmy z Wu-Tangu, jesteśmy najlepsi, to tak jak na poprzedniej płycie Inspekta Deca na przykład, nie? Jak omawialiśmy. Za dużo tego gówna było i no wiemy, że jesteś z Wu-Tangu, nie? Ale raz na płytę, wiesz, gdzie przypomną o tym i stylowo to Method Man zazwyczaj zrobi, jakoś nawiązanie do Krym albo coś takiego, zajebiste to jest, no. No i też zauważ, że jesteśmy w połowie omawiania drugiej płyty, ja jeszcze mówiłem o tym na początku, ale... Nie ma tutaj przeładowania tymi pięcioprocentowcami. Są oczywiście, to Mastakilam ma chyba najwięcej takich wersów, że posługujemy się alfabetem i coś tam, ale nie jest tego za dużo.

Tak, nie, nie, nie znam tekstu, no. No okej, dobra, no spoko. Okej. Nie no mówię, że wiem, że tylko dżingo bo jest dżingo bo jest coś tam dżingo all the way, nie? I tyle. Chyba to, ale nie, nie, nie, to, to jest nieśmieszne, głupi pomysł w ogóle, bez sensu, nie? No, tam jest jeszcze kawałek, tego pewnie nie słuchałeś, bo to jest jakiś tam bonus, który się nazywa The Wu z kolei, nie The W chyba. I też jest bardzo, bardzo solidny kawałaczek, wszyscy tam Dowożą, a nie sorry, to jest też The W, napisałem po polsku po prostu. Jest tam Method Man, jest tam GZA, jest tam Yugot i Rekwon. I generalnie w ogóle tutaj szczególnie na Iron Flag dużo kawałków jest w tym takim złotym składzie, że nie ma tego przeszkadzającego aż tak bardzo Mastakili, nie ma tych właśnie gości, no poza tym kawałkiem ryzy właśnie, ale często jest ta opcja, że jest