Studio 60+ 9

Ja miałam kota, kot się nazywał Kitka. To była Kitka i w tym samym czasie moja bratowa podarowała mojemu dziecku papużki. No więc te papużki świtem bladym, bo to jest coś pięknego podarować dzieciom, zwłaszcza ich rodzicom, jakiś prezent ze zwierzątkiem. To jest straszne, proszę Państwa, nie róbcie tego, ale abstrahując od tematu. No więc papużki oczywiście darły dzioby. Ja piły, co świtem bladym i ja taka zmęczona, jednym okiem podniesionym mówię, Kita rób porządek. I Kita nic nie robiła, tylko sobie przeszła koło klatki, ogonkiem patrz po klatce i cisza. I cisza. I cisza, dopóki pancia nie wstała i tam się normalnie już mogły japić, robić coś tam.

Tak. Ja mam taki duży dystans, powiem ci, zresztą to wszyscy moi pracownicy wiedzą, co mnie znają również, że ja mam duży dystans, jeżeli chodzi o występy dzieci. Każdy ma inną konstrukcję, prawda? Ja to rozumiem. Ja nie neguję tego oczywiście w żaden sposób. Ja się cieszę, że to jest. Natomiast w tym spektaklu zobaczyłem kilka rzeczy takich, które mnie ujęły. Prawda? I to były między innymi trzy pokazy taneczne, solowe. Ale oczywiście, to już taki poziom. Ja się nie chcę czepiać, bo to wiadomo, że inni tam by się poczepiali tego, tamtego. Nie, przepięknie to płynęło z muzyką, to niosło wręcz i ja byłem zafascynowany tymi trzema pokazami solowymi tanecznymi.