Radio z Charakterem 04.09.2024 Help - Jerzy Rutkowski

Kiedyś to się nazywało Aumata, dzisiaj to Aumaty się nazywa. I tam taka kolejka na taką górkę widokową, bardzo ładną. I tam na górze są Wittlesi. Stoją górki Wittlesi. No to tak na marginesie, no to był wyjątkowy czas w historii muzyki, niepowtarzalny, najpiękniejszy czas, jeśli chodzi o historię muzyki, tej rozrywkowej muzyki, z Beatlesami na czele. No i taki film, no to było coś niesamowitego. Można było zobaczyć tych Beatlesów na ekranie. Oczywiście film, jeśli chodzi o fabułę, to taki cienki. Beatlesi reaktorami dobrymi nie byli, no ale to nie o to chodziło. Można było zobaczyć Beatlesów, śpiewających na ekranie. To była wyjątkowa gratka.

W sferze mentalnej, no widać, potrzebowali takiego bitlesi, potrzebowali takiego odświeżenia umysłów, no i pojechali do tych Indii, ale to w szerszym aspekcie w tym czasie, nie należy tego traktować, w tym samym czasie mniej więcej w Stanach Zjednoczonych Było dzieci kwiatów, które nie mieli wspólnego. Ta epoka, czyli cała młodzież amerykańska nie fascynowała się indiami i muzyką. Radio Shankar. Here I stand, head in hand, turn my face to the wall. She's gone, I can't go on Feeling two foot small Everywhere people stare Each and every day I can see them laugh at me And I hear them say

No i niestety liceści też w tym kierunku poszli, a powiem, że tych późniejszych płyt, to niektórych utworów nie da się słuchać, bo są tak wyrażniące, że jest to zupełnie melodijne. Generalnie muzyka psychodeliczna to była taka katafonia, na tym to polegało. Jeśli chodzi o wpływy, no i ona się, ta kakofonia, ta muzyka psychodeliczna ze Stanów przyszła, także raczej trudno bym upatrywał wpływy muzyki amerykańskiej na Beatlesów niż w Dylenie. No jeśli chodzi o pozycję Dylena, no... to one były bardzo ważne i wielu ma ich w tym repertuarze, a które w Bitlesi nie mieli żadnej.

Na początku swojej kariery, przecież w Bitlesi, jak i w Olimpsku, jak i w wielu innych zespołów brytyjskich, to dla nich idolem numer jeden był Chuck Berry. No i inni czarni wykonawcy, a nie, bo... Kiedy jesteśmy przy tych różnych wątkach muzycznych, tak jak on powiedział, panie profesorze, o Chucku Berrym, to chciałem pana profesora spytać się, jak ta muzyka i pan we wprowadzeniu, kiedy umawialiśmy się do dzisiejszej rozmowy, wspomniał o tym przenikaniu się utworów muzycznych między Beatlesami a Rolling Stonesami. Jak bardzo te zespoły z jednej strony się różniły, z drugiej sobą jakiś taki układ muzyczny tworzyły?

Dało to świetny efekt. Kto wie, czy Chuck Berry byłby dostrzeżony tak bardzo na świecie, gdyby nie bitlesi i rolnicy. To taki paradoks, bo w Stanach Zjednoczonych muzyka tych czarnych guzmenów była traktowana jako muzyka rasowa i to dopiero białe zespoły brytyjskie sprawiły, że ta muzyka stara się muzyką popularną. Piotrzycki, Kamenkanów, brytyjczyków. It was a teenage wedding and the old folks wished them well. You could see that Pierre did truly love the mademoiselle. And now the young monsieur and madame have rung the chapel bell.

Także ten angielski humor to u Wittlesów może bardziej go widać, ale jak się jakieś wiady ogląda, słucha z różnymi członkami innych to ten brytyjski humor, czy angielski humor, bo raczej trzeba mówić angielski humor, to ja przynajmniej słyszę bardzo często. To jest nieoznawna część kultury na wyspach brytyjskich, to nie środka. Ta fascynacja Monty Pythonem była wśród wszystkich muzyków tak silna jak u Beatlesów? Tego nie wiem, na pewno była moją fascynacją.