Radio z Charakterem 04.09.2024 Help - Jerzy Rutkowski

Old man took her diamonds and tiaras by the score Now she gets her kicks in Stepney, not in Knightsbridge anymore So don't play with me, cause you're playing with fire Now you've got some diamonds And you will have some others Would you better watch your step, girl Or start living with your mother So don't complain with me Cause you're playing with fire So don't complain

Czarnych mord to jest coś takiego, że śmiejesz się z czyjegoś cierpienia. Tak. Tylko, że on polega czasem na tym, że nie do końca ma na celu kogoś ośmieszyć. Trzeba chyba wiedzieć, z kogo można żartować. Lidzia, z kogo możesz sobie zażartować, że ci nie urwie włosów? Z Oliwii. Trzymam cię za słowo. Dziękuję. Panie Kazimierzu, bardzo proszę. Uważam, że absurdalny humor to jest śmieję się z jakiegoś absurdu typu, na przykład śmieję się z tego, że szafka upadła. Śmieję się z rzeczy, które w zasadzie nie są śmieszne.

Rozumiem. Kaziu, czy ty śmiejesz się z tego typu humoru? Czasami. Kiedy wymyślam jakieś... Absurdalne rzeczy. Jakieś absurdalne rzeczy typu chodzącą pralkę. Otóż to. No więc, mój drogi, dużo pomysłów. Złowieszczych ogórek. Absurdalnych i złowieszczych ogórków. Bardzo dziękuję. I sit and watch the children play Smiling faces I can see But not for me I sit and watch as tears go by My riches can't buy everything

C'est la vie, say the old folks, it goes to show you never can tell. They furnished off an apartment with a two-room robot sale. The coolerator was crammed with TV dinners and ginger ale But when Pierre found work, the little money coming worked out well C'est la vie, said the old folks, the culture show you never can tell They had a high-five phone, oh boy, did they let it blast Seven hundred little records all around But when the sun went down The rapid tempo of the music fell C'est la vie, say the old folks It goes to show you never can tell They bought a souped up gin It was a cherry red 53 And drove it down to Orleans To celebrate the anniversary It was there where Pierre Was waiting to the lovely mademoiselle

Mamy takie różne... Mamy takie różne paradoksy historii, a chciałem pana profesora spytać się o to, że jeden z Beatlesów, właśnie wspomniany już George Harrison, on też stworzył po rozpadzie grupy The Beatles taką wytwórnię filmową i był jednym z głównych producentów kultowej komedii trupy Monty Pythona, Żywot Bryana. Jak bardzo ten angielski humor oddziaływał w ogóle na tą brytyjską inwazję muzyczną? Ja to muszę powiedzieć, no bo ja takim trochę butliczykiem jestem, że angielski humor oddziaływuje na wszystkich butliczyków. No oni nawet po prostu są. Oni inaczej nie potrafią żyć. Oni mają to wpisane w genetykę.

Także ten angielski humor to u Wittlesów może bardziej go widać, ale jak się jakieś wiady ogląda, słucha z różnymi członkami innych to ten brytyjski humor, czy angielski humor, bo raczej trzeba mówić angielski humor, to ja przynajmniej słyszę bardzo często. To jest nieoznawna część kultury na wyspach brytyjskich, to nie środka. Ta fascynacja Monty Pythonem była wśród wszystkich muzyków tak silna jak u Beatlesów? Tego nie wiem, na pewno była moją fascynacją.

Monty Python, tylko Monty Pythona fascynowałem, bo w polskiej telewizji były pokazywane te odcinki. Także popularność Monty Pythona po prostu była uzasadniona, bo czegoś tak kapitalnego, tak śmiesznego, zabawnego to ja w historii nie przypominam sobie za bardzo. Ja mam oczywiście w oryginale DVD ze wszystkimi odcinkami moich. Mam tutaj to. Panie profesorze, my dziś możemy, tak jak pan profesor powiedział, w sieci odszukać sobie filmy cyrku Monty Pythona, możemy zobaczyć jego filmy pełnometrażowe, ale możemy także odszukać tą grupę, która w jakimś sensie i uzupełniała, i rywalizowała z Beatlesami grupę Rolling Stones, która koncertuje do dnia dzisiejszego.