Saryusz-Wolski: Europejska Rada Bezpieczeństwa to „alter-NATO”

Kopy z generalnych uwag to jest pierwsza. A druga, że ton tego wystąpienia to było jedno wielkie chciejstwo, że powinniśmy, zrobimy i tak dalej, i tak dalej. I trzeci element komentarzy to, że brak konkretów. Natomiast tym jednym konkretem, który zainteresował, bo poza tym zainteresowanie było mierne, no to była jej propozycja, żeby Przytulić Kanadę, to znaczy, żeby zaoferować jej stowarzyszone członkostwo. Instytucja, której nie ma w traktacie. Czyli takie najbliższe możliwe, ale nie pełne.

Mam nadzieję, że nierealnej. Bo szereg rządów też było zaskoczony tą propozycją, która nie była konsultowana. Ale generalnie biorąc, wielkim nieobecnym tego wystąpienia von der Leyen były USA i Donald Trump. Natomiast wszystko wskazywało na to, że to jest celowe. Przewijała się przez całe wystąpienie, a tam były przecież tematy nie tylko te bezpieczeństwa, militarne, ale również wątki polityki zagranicznej, polityki klimatycznej, energetycznej itd.

Taka wzmocniona i rozszerzona, wręcz dyktatorska reguła budżetowa zwana warunkowością, że można wstrzymywać fundusze i naciskać i szantażować państwa członkowskie. W tym sensie wręcz zaczyna Bruksela komisja chwalić, że zadziała w przypadku Węgier i to skutecznie, pomagając wygrać Maziarowi, a przegrać Orbanowi. Ale jednak fragmenty na temat energetyki, na temat przemysłu europejskiego, na temat przemysłu zbrojeniowego, to wszystko się pojawiło w przemówieniu pani von der Leyen.

I potem, jeśli się wsłuchać już nie w całą panią von der Leyen, ale w trwającą kilka godzin debatę, szafowie klubów, europosłowie i tak dalej, to wątek klimatyczny bardziej w wystąpieniach brzmiał. Natomiast z całego wystąpienia von der Leyen można wnosić, że ciąg dalszy tej polityki jaka jest. Zresztą od konsensusu w tym obszarze zależy jej polityczne poparcie w Parlamencie Europejskim. Także nic nowego w sensie tego, co powinno brzmieć, ale nie z jej ust, mianowicie rewizja radykalna polityki energetycznej i klimatycznej i rewizja radykalna po Ceucie zwłaszcza,

Początek wystąpienia pani przewodniczącej był taki, że Europa nigdy w tak dobrej, to nie jest cytat dosłowny, ale tak można było zrobić, nigdy w tak dobrej kondycji nie była, jak jest teraz. To jest stały element samozadowolenia. Nigdy nie była w tak dobrej kondycji, powiedziała pani von der Leyen, a wszyscy postrzegają, że jest bardzo złej. Tak to powiedziała. Czyli nieprawda jest jakoby było źle, jest bardzo dobrze, a potem mówiła długo, długo, że musimy to, musimy to, musimy być gotowi, żeby zrobić tamto i tak dalej i tak dalej, bez konkretów. Także to była litania chciejstwa, bez konkretów.

Natomiast na sali był przewodniczącego Rady Europejskiej. Natomiast był karny i jakby chciało przykryć tym romansem europejsko-kanadyjskim to wszystko złe i to wszystko czego brakło. To się po części udało. Teraz wszyscy mówią o Kanadzie, jako by miała być prawie Von Kiemuni. Jestem ciekaw, jak się do tego odniosą konserwatyści kanadyjscy. Ani słowa o AFD nie było w przemówieniach o tym, co się zdarzyło w Niemczech, czyli w kraju, z którego pochodzi pani przewodnicząca. Te najtrudniejsze, tak jak budżet AFD, sprawy były takim wielkim nieobecnym.

No i one mają powędrować do Ukrainy. Po wystąpieniu pani przewodniczącej była debata w Parlamencie Europejskim. Długa i burzliwa. I burzliwa. Czyli nie było... Tak. Atak z lewej i atak z prawej. Znaczy komuniści najostrzej atakowali. No i prawa strona brzmiał Bardella, kandydat na premiera Francji. Ale to nie robiło większego wyrażenia na pani von der Leyen, pewnie samo zadowolenie. Jak liczymy głosy, to większość była oczywiście zadowolona, większość parlamentarzystów europejskich z tego, co usłyszałam.