Gdzie znajdowały się kolejne przystanki życiowe Stanisława Grochowiaka?

Dzień dobry, kłaniają się radiosłuchaczom i radiosłuchaczkom. Krzysztof Maszyn i Tomasz Zaper. To mamy honor gościć w studiu panią Lidię Sadkowską-Mokkas. Dzień dobry panom, dzień dobry radiosłuchaczkom i radiosłuchaczom. Porozmawiamy o jej najnowszej książce, Menuet z Grochowiakiem, publikowaną nakładem Biblioteki Miejskiej im. Stanisława Grochowiaka w Lesznie. W Lesznie, miejscu urodzenia bohatera tej bardzo wnikliwej, wszechstronnej, wielopłaszczyznowej biografii o twórcy, który jest trochę zapomniany, pół wieku mija od jego śmierci we wrześniu, 2 września. Pani Lidia pisała wcześniej o Skamandrytach, o Dygacie, o Konwickim.

No więc pisarze różnych generacji, Konwicki z Dygatem zaprzyjaźnieni, no ale to były inne pokolenia jednak. Skamandryci jeszcze zupełnie coś innego. Teraz przyszła pora na przedstawiciela młodszego pokolenia pisarskiego, ale nie mniej zdolnego na pewno. Pani była oczarowana twórczością Grochowiaka. Skąd się pojawił wybór akurat takiego pisarza? Czy to wynikało z tego, że odczuwała pani niedobór jego opowieści o jego życiu? No bo co jakiś czas są wznowienia jego twórczości, ale takiej właściwie kompleksowej w biografii nie było.

Była taka czyśćcowa dusza, takie wyrywki. Duża czyśćcowa, tak. Kilka temu, ale to trudno nazwać monografią czy biografią. Jaka była geneza, krótko mówiąc, tej publikacji? Myślę, że coś musiało się zadziać, a zadziało się to, zaproszono mnie do udziału w takim projekcie literackim między wierszami. Organizowała to Miejska Biblioteka Publiczna im. Stanisława Grochowiaka. I ja wystąpiłam tu jako specjalistka od Tadeusza Konwickiego, popełniłam książkę. Konwicki Cudzoziemiec Tranzytowy i pojechałam do Leszno. Oczywiście wiedziałam, że jest to miasto rodzinne Stanisława Grochowiaka i poprosiłam państwa, żeby pokazali mi wszystkie pamiątki, bo wiem, że mają takie pamiątki związane z poetą, żeby ten pobyt był jakiś taki dla mnie interesujący.

Oczywiście poproszono mnie o wpisanie się, skoro już tam się znalazłam w tym pokoju Grochowiaka, poproszono mnie o wpis do księgi pamiątkowej. I przy okazji taką nieśmiałą sugestię usłyszałam, która była dla mnie też miłą sugestią. A czy pani nie chciałaby napisać o Grochowiaku? Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że chcę napisać o Grochowiaku, ale ten Grochowiak zawsze mnie w jakiś sposób tak osaczał i tak podsumowując, przyjechałam tam z Konwickim, a wróciłam właściwie już po drodze z Grochowiakiem. Już mi gdzieś zakiłkowała ta myśl i ten pomysł, że napiszę taką biografię. A jeszcze są inne takie magiczne rzeczy, które się zadziały. Tak, 30 lat temu mój pierwszy warszawski adres to była Sadyba Magiczna. To było takie moje pierwsze mieszkanie.