Bramy Śródziemia — Tolkieniada — 02.08.2025 r.

Ta brama nocy, o której pan Konrad mówił... To jest taka metaforyczna, można powiedzieć, granica. Tu chodzi o przejście pomiędzy światem a pustką, która jest poza światem. To jest takie metafizyczne pojęcie. Wiemy tutaj z początków jakby Sylmarillionu, że jedyny Bóg stwarza właśnie świat i on jawi się jego aniołom, czyli Valarom, jako taka sfera światłości pośród wielkiej pustki. A wyrzucenie Melkora poza bramy nocy to jest tak jak wyrzucenie poza mury świata szatana, który został obalony, który może działać w tej chwili w świecie na różne sposoby, ale nie ma tutaj takiej bezpośredniej jego obecności z uwagi na to, że został zrzucony do piekieł.

Mnie to strasznie jakoś tak ucieszyło. Mnóstwo ludzi nawróconych. mnóstwo ludzi w neokatechumenacie i wracamy chyba do korzeni. To był taki może taki mordorowy wiatr związany z tym neomarksizmem, który próbował tam wszystkie te bramy pozamykać, pozalepiać i zabierał klucze, a my mamy jednak. Myślę, że tak. To jest taka wielka nadzieja na te czasy ostateczne. Tu nie chodzi tylko o wrażenia estetyczne, ale o głębokie właśnie połączenie się z Twórcą, z Bogiem, ze Zbawicielem, bo tylko to jest droga dla nas w takich trudnych czasach.

To wszystko tworzymy taką wspólnotę. To mi się ta wspólnota kojarzy. Taką wspólnotą, którą wczoraj na przykład zaobserwowałem na ulicach. Mamy w sercu bramę, a brama, no przecież to pewnie będziemy wracać do tego po dziewiątej, ale Jezus Chrystus powiedział, ja jestem bramą. To jest jakby kwintesencja, bym powiedział. Wszystkich bram, najważniejsza brama, brama do miłości, no bo Bóg jest miłością. To jest takie piękne wszystko. Będziemy, proszę Państwa, do tego wracać. Teraz, Panie Ryszardzie, to czekamy bardzo serdecznie. Będziemy informować.