Radio MORS - Słowotoki - 27.11.2022

W samym roku był Wrzeszcz, za rok będzie Orunia. I o tym wszystkim sobie też porozmawiamy. I ogólnie to chodzi o to, że na dwa dni, na dwa wieczory, zazwyczaj to jest piątek i sobota i zazwyczaj to jest jesień, dzielnica zamienia się w wystawę przestrzenną, wystawę taką na zewnątrz. IKM lubi takie plenerowe imprezy, bo FETA, Festiwal Teatrów Ulicznych też jest na ulicy, no bo to teatry uliczne. I w tym roku też były bardzo ciekawe, bo można było wejść do wraku samolotu, z tego co pamiętam. Na Brzeźnie były w tym roku teatry uliczne. No i też w tym roku postawiono na przeróbkę i w narracjach chodzi o to, aby

Narracja za rok, czyli numer 14, będą na Runi i zastanawiam się... Czy iść? Warto. No nie, iść to na pewno, ale zastanawiam się, co wtedy wymyślą, czy właśnie będzie to skupione na dzielnicy, czy będzie skupione na czymś innym, a czy powinno być skupione na dzielnicy, bo ja o Runi mało wiem. Wiem do teraz, odkąd mieszkam te trzy lata, to wiem, że radio tam nie łapie, jak się jedzie autem. A wiesz, że tam było pierwsze komercyjne radio w Gdańsku? Teraz już wiem. Radio Orunia. Aha, to teraz już wiem. Wiem, że rdzenni mieszkańcy są bardzo lokalnymi patriotami i kochają mieszkać na Orunii. I jak pytałam się, czy nie mają daleko wszędzie, to mówią, że mają, ale ich to nie obchodzi, bo uwielbiają mieszkać na Orunii.

Wiem, że hulajnogi miejskie nie łapią tam, nie mają tam strefy i po prostu zwalniają i musisz się cofać, bo miałam super przygodę kiedyś, ale to... Na Oruniu super przygoda? To jest temat na kolejny odcinek. No i wiem właśnie, że ma też taką renomę niebezpieczną w sumie. I się zastanawiam, bo praktycznie wszystkie dzielnice, które się wydają być niebezpieczne, mają też taką zależność, że lokalni mieszkańcy są bardzo patriotycznie nastawieni do tej dzielnicy, że to jest takie my kontra oni. I no nie mam żadnego zdania o Orunii. Też słyszałam zdania, że tam są piękne budynki, ale jeszcze aż tak daleko się nie zapuszczałam.

Nie schodziłam z traktu Świętego Wojciecha, czyli z głównej ulicy, bo ja tam tylko byłam na zajęciach z dzieciakami. Wiem też, że jest blisko do tych wszystkich osiedli podgdańskich domów. Tam do Borkowa, do Banina i tak dalej. I właśnie te dzieciaki są w tych przedszkolach tych wszystkich rodziców, którzy tam mieszkają. Ale tak to więcej nie wiem, więc ja chyba bym wolała, żeby te narracje były bardziej o dzielnicy niż takie abstrakcyjne. No też tak myślę, a też jeśli mogę tak dorzucić, przez lata sama Orunia wydaje mi się, że była dość sukcesywnie odsuwana od Gdańska. Kiedyś tam jeździł tramwaj, ale to dawno temu, bo tam tego tramwaju nie było, tej linii tramwajowej.

Do niedawna jeszcze, bo chyba do 2016 roku jeździła do tamtąd na Orunie SKM-ka z Gdańska Śródmieście, ale potem właśnie jak został ten przystanek Oddany do użytku Gdańsk Śródmieście, TSK MK z Orunii wycofano, więc sukcesywnie ta Orunia nawet do niedawna jeszcze była odsuwana, więc może to jest taki powrót po prostu, żeby ją z powrotem tam przyłączyć, bo ona też nie jest daleko od Śródmieścia. Nie jest daleko i właśnie ma dużą historię taką. Ona należy do tych najstarszych dzielnic Gdańska. Ona naprawdę ma willę, ma stare budynki, ma bardzo dużą część historii, więc myślę, że jestem w stanie nawet trochę postawić tak z trzy złote na to, że może taki będzie motyw, że to jest właśnie zapomniana historia, coś takiego odsuniętego, jakbyśmy się własnej rodziny wypierali.

No ale też mogę po prostu zachęcić osoby, żeby wybrać się już teraz na Orunię. Możemy mieć może kontrast do tego, jak będzie wyglądała w przyszłym roku, ponieważ przychodzi rewitalizacja i ona przebiega bardzo ciekawie. Już widać pierwsze efekty, odnowione budynki, dodane elementy małej architektury. Park oruński polecam odwiedzić, jest cudowny. Ja na pewno odwiedzę, a jeszcze tak zapowiadając następny odcinek, tak jak mówiłam, tematy są dwutygodniowe, więc za tydzień też sobie porozmawiamy o narracjach, ale już nie o konkretnym wydarzeniu, a bardziej o tym, jak Dobranie odpowiedniej narracji może zmienić praktycznie każdą wypowiedź i wszystko się bierze z tytułu właściwie wydarzenia, ponieważ samo słowo narracja świadczy o tym, że nie liczy się to, co mówimy, ale trochę też się liczy sposób, w jaki to mówimy.