Posłuchał głosu serca, dziś jest laureatem TIFF Variety Artisan Award. Rozmowa z Adamem Pietkiewiczem.

Też jestem na początku swojej drogi filmowej, więc zrobiłem tak naprawdę cztery filmy dopiero. Dwa są już w obiegu, razem z tym w Toronto, no bo był w Brooklyn Zoo i teraz Ang. No i w Gdyni też mamy premierę. Mikrobudżetu, który wraz z Martą Giec zrobiliśmy w produkcji Platige Image. To będzie taka bardzo ciekawa, gatunkowa historia, bardzo odważna, więc też zapraszam serdecznie do Gdyni na nasz pokaz. Co do nagrody, no to na pewno jest pewnego rodzaju szczęście i ekscytacja. Ale wydaje mi się, że też taka zdrowa, ponieważ wiem, że to jest jakieś tam potwierdzenie tego, że jestem na odpowiedniej drodze i wszelkie działania, starania i decyzje, które wcześniej podjąłem, zaowocowały, więc to jest pewnego rodzaju motywatorem, żeby cisnąć dalej.

Ale widzisz, tutaj trochę wyprzedziłeś jedno z moich pytań, bo miejsce, w którym kręciliście też jest wyjątkowe, ale trudne. Też nie tylko pod kątem ekspozycji, o której sam mówiłeś, ale w ogóle społeczności, wgłębienia się w to towarzystwo i generalnie, no, nomen omen, wykręcenia z tego maksimum. I chciałem zapytać, bo ty chociażby wcześniej kręciłeś w Ruklin Zoo. Tutaj też było zaadaptowanie się do tej społeczności, też trochę Trzeba było się pewnie nagimnastykować i no rozumiem, że tutaj reżyser skoro wywodzi się z tego społeczeństwa, no to właśnie, czy było trochę łatwiej? Indie i kwestia uroku tego miejsca. Nagaland nie ma nic wspólnego z Indiami jakie nam się kojarzą i są przedstawiane przez media czy biura turystyczne. Zarówno i język, religia, wierzenia i krajobraz są totalnie inne.

Mniej stresu było na pewno w Indiach, ponieważ... Już inaczej pracuje się ze znajomym, a inaczej pracuje się z reżyserem już takiej skali. Tak, tak, ale też wiadomo, że stres związany z Brooklyn Zoo był przede wszystkim taki, że to był mój debiut, więc to był pierwszy film, więc wiele rzeczy było dla mnie nowych. A przy UNK już miałem ten bagaż doświadczenia związany z dłuższymi produkcjami. Więc część rzeczy, które się sprawdziły na Brooklyn Zoo przeniosłem do Indii i przygotowałem do tego filmu. Ale też to jest kwestia tego, że my jako operatorzy musimy się w pewnym stopniu adaptować do wizji reżyserskiej, do podejścia, każdy reżyser jest inny, inaczej patrzy, inne rzeczy go fascynują, na inne rzeczy zwraca uwagę, więc to jest jakaś taka sztuka adaptacji.

To widzisz, dobrze, że mówisz o tych reżyserach, bo mi się teraz nasunęło takie pytanie. Z jednej strony masz reżysera Mogę chyba już powiedzieć przyjaciela, z którym gdzieś tam uczyłeś się, stawiałeś pierwsze kroki filmowe. Z drugiej strony reżysera już doświadczonego, mam tutaj na myśli Krzysztofa Skonicznego, ale zupełnie dwie różne perspektywy. Bo w Ruklin Zoo, no to ty, jakby nie patrzeć jako lokalny wrocławianin, trochę mogłeś przemycić tamtego obrazu, który znasz jako locals. A w Indiach, to ty musiałeś się trochę poddać reżyserowi, ale z drugiej strony to jest pytanie złożone, bo Wiesz, z Tedziem miałeś trochę tak, że przez te relacje wydaje mi się, że mogłeś sobie na trochę więcej pozwolić. Jak wyglądało to może w przypadku tej pracy z Tedziem, a tej pracy z Krzysztofem Skoniecznym, gdzie już reżyser ma pewną wizję, już ma pewne doświadczenie, bierze cię, żeby cię przemycić do planu i trochę żebyś tego lokalnego świata mu sprzedał, ale jednak to ty trochę musisz się dostosować pod reżysera, a jednak z Tedziem mogłeś trochę, wydaje mi się, być bardziej plastyczny.