Omasta: Instrument jest po to, by coś na nim stworzyć

Jest ze mną dzisiaj w studiu skład, który, chyba nie boję się tego powiedzieć, jest najgłośniejszym zjawiskiem jazzowym na polskiej scenie. Zacznę od nieobecnego, żeby oddać mu honor. Szacunek dla nieobecnych. Szacunek dla nieobecnych. Paweł Kowalik do trąbce i już teraz przechodząc dalej. Antoni Blumhoff, flet, saksofon sopranowy. Cześć. Bruno Sikorski na fortepianie. Hello, hello. Wojciech Roman, gitara basowa. Cześć, siemano. I Nikodem Wikieł, perkusja. Cześć, siemano. To, co zrobiliście w ciągu ostatnich dwóch lat, mówiliście o tym wielokrotnie, zrobię tutaj króciutki recap tak naprawdę waszej kariery do tej pory. Zaczęło się, jeżeli mogę tak myślę powiedzieć, od hołdu dla JD Lee, który zagraliście w klubie, sklepie Pulse Boutique w Krakowie.

No nie, pouczamy Wojtka. Dobrze, dobrze, przepraszam. Czyli Sunlight, okej, dobra. Z jego twarzą, Wojtku, a nie mordą. Z buźką jego wesołą, szczęśliwą z afro na głowie. To jest super album i tam chyba nie tylko ten numer był samplowany. Tak, I Thought It Was You, chociaż to bardziej tam jest z wokoderem się bawi. No dobra. Ja jeszcze mam taki jeden pick, Common Feet. No, La Planète Sauvage. La Planète Sauvage, no. Kamufit Quasimodo. Okej. Tam był samplowany, samplowana ścieżka dźwiękowa z takiego francuskiego filmu sci-fi, animacji. Dobra. Bardzo polecamy. Bardzo dużo mam materiałów po pierwsze do digowania, bo przyznaję, że ze swojej strony, nie wiem, jakoś chyba takim moim ulubionym, który mógłbym wam wrzucić, to Pit Rocka, Grown Man Sport.

Dobre wyznanie. I na tym wyznaniu właśnie Wojciecha Romana zakończy podpis. Dobrze, czy coś jeszcze od siebie chcielibyście dodać? Pozdrawiamy wszystkich słuchaczy Radio LUZ. I gitarzystów. I Herbiego Hancocka. I Herbiego Hancocka. Z jego piękną twarzą. Życzymy LUZ-u wszystkim. I Fela Kutiego, i Ahmada Dżamala, i w ogóle wszystkich. Oni już nie żyją. Jest in peace. No tak. I Pawła, o! Pawła, Pawła, Pawła! Pozdrawiamy. To jeszcze was oficjalnie. I Wałbrzych. I Wałbrzych. I Wrocław też. Paweł Kowalik na trąbce, tutaj nieobecny, Antoni Blumhoff, flet, saksofon, sopranowy, Bruno Sikorski, fortepian, Wojciech Roman, gitara basowa, Nikodem, Wikiel, perkusja, czyli po prostu Omasta.