Omasta: Instrument jest po to, by coś na nim stworzyć

Jest ze mną dzisiaj w studiu skład, który, chyba nie boję się tego powiedzieć, jest najgłośniejszym zjawiskiem jazzowym na polskiej scenie. Zacznę od nieobecnego, żeby oddać mu honor. Szacunek dla nieobecnych. Szacunek dla nieobecnych. Paweł Kowalik do trąbce i już teraz przechodząc dalej. Antoni Blumhoff, flet, saksofon sopranowy. Cześć. Bruno Sikorski na fortepianie. Hello, hello. Wojciech Roman, gitara basowa. Cześć, siemano. I Nikodem Wikieł, perkusja. Cześć, siemano. To, co zrobiliście w ciągu ostatnich dwóch lat, mówiliście o tym wielokrotnie, zrobię tutaj króciutki recap tak naprawdę waszej kariery do tej pory. Zaczęło się, jeżeli mogę tak myślę powiedzieć, od hołdu dla JD Lee, który zagraliście w klubie, sklepie Pulse Boutique w Krakowie.

To poniosło się takim echem, że kilka tygodni później otwieraliście dla składu Slum Village w Warszawie, czyli grupy na tyle legendarnej, bo też między innymi kiedyś JD La właśnie z nimi grał. Po drodze była współpraca z Peją, o której również mówiło co najmniej myślę pół Polski. No a zeszły rok upłynął pod znakiem Poza, oczywiście waszym autorskim albumem Jazz Report from the Hood. Również pod znakiem projektów, których interpretowaliście twórczość Madlib'a oraz jego projektu z MF Doom'em, czyli Madvilani. Co usłyszymy we Wrocławiu? Bo opcji jest dużo. Dużo graliście, natomiast czy będzie to głównie płyta w tym momencie? Nadal będzie to płyta, bo jednak mamy wrażenie, że jeszcze to się nie skończyło, ludzie dalej chcą tego słuchać, a druga płyta jest w drodze cały czas, więc po prostu gramy ten materiał, zmieniamy go i dzisiaj też będzie można usłyszeć Jazz Report from the Hood, ale