"Ja, Iwo Baganc i Cooper Flagg w jednej windzie" - Mateusz Orłowski | Crunch Time

Tak, musiałem być i no i musiałem też słuchać właśnie, tak, powiedziałeś. A miałeś jakiegoś takiego weterana, który cię wziął, mówiąc kolokwialnie, pod pachę i tak wprowadzał w tą koszkówkę ekstraklasową? Tak, Kuba Garbacz. Jak słucha, może słucha, to pozdrawiamy. Dużo rozmawiałem z Kubą Garbaczem, tam dawał mi jakieś rady. Myślę, że jestem trochę podobnym profilem gracza jak on. On lubi ciężko pracować, ja też lubię ciężko pracować. Gdzieś tam pokazywał mi jakieś ćwiczenia na poprawę rzutu, skuteczność itd. Więc kurczę, ten sezon bardzo dużo mi dał, bo pokazał mi to, że ta druga liga to mimo wszystko bardzo odbiega od tej ekstraklasy, więc tam trzeba i dużo myśleć i być bardzo dobrym fizycznie, więc tak, no podsumuję tak, że to bardzo dużo mi dało.

No i właśnie chciałam cię zapytać, jak się twoja ta przygoda z kadrą zaczęła? Czy była jakaś ekscytacja? Jakie pierwsze powołanie się pojawiło? Tak, no jak już wspominałem, to dostałem na to U14, U15. To wtedy Piccolo otwierałeś. Można tak powiedzieć. Byłem bardzo po tej stronie, bo to też była kadra rok starsza. No ale stresowałem się bardzo jak jechałem, wiadomo. Ja młodszy, chłopacy tacy już no troszkę bardziej doświadczeni niż ja. Wiadomo, w wieku 15 lat nie można być doświadczonym, ale... Tak, kadra 2005, pioty rocznik, no to tam Kuba Szumert. Jeszcze Kuba Szumert nie był wtedy. On był late bloomer, nie? Tak, dokładnie. Jakich zawodników miałeś tam przyjemnie spotkać? No to był Mateusz Samiec, Kajtek Kuczawski, Marcin Kosiorowski, Jawor.

Bo tam jest ciekawy bardzo miks takich starszych zawodników i młodzieży, tak? Obserwując was na co dzień, bo musimy zdradzić naszym słuchaczom, że od ponad miesiąca z Mateuszem współpracujemy, bo zajmuję się mediami WKK, więc mam przyjemność oglądania chłopaków na co dzień. Ja jestem bardzo ciekaw twojej relacji z Kubą Osienickim, bo jednak jesteście chyba, no tak mi się wydaje, gracie na tej samej pozycji, ale wydaje ci się tak nierozłącznie po prostu poza parkietem. No tak, no my się z Kubą znamy już jakiś czas. Gdzieś tam się w kadrach przycieraliśmy, gdzieś tam na jakichś turniejach graliśmy. Zawsze tam się dobrze dogadywaliśmy, śmialiśmy. No i teraz jak Koszkówka nas znowu połączyła. To jest piękne, to jest piękne.

Gramy w jednej drużynie, no gdzieś tam to jest mój kumpel, jest mi to też do niego najbliżej, więc tak dogadujemy się najbardziej. Kurczę, no też mamy dużo wspólnego, także gdzieś tam wychodzimy razem, gdzieś tam spędzamy razem czas, no ale... Ale jak przychodzi do starcia na parkiecie, to nie ma trzeba. Tak, no oczywiście, no zdarzyło się parę razy, gdzieś tam dostał ode mnie, a dostałem od niego, no i kurczę, no tylko trening, koszykówka, no nie ma złej krwi, no każdy robi co może. Nie ma złej krwi nawet jak barman na was krzyczy, Kuba Koelner? Nie. Jestem ciekaw właśnie, jak tutaj, jakie masz podejście do kapitana. Jak krzyczy, to na pewno już dla czegoś, bo jak coś się stanie już kolejny raz z rzędu, to potrafi krzyknąć.

Myślę, że wzbudza respekt we wszystkich tutaj w drużynie. Jak się denerwuję, to na pewno chcę dać też jakąś wskazówkę, więc warto też słuchać. I lepiej nie denerwować kapitana. Tak jest. Lepiej, żeby barman był spokojny. Pozdrawiamy Kubę Koelnera. Trzeba zostać optymistą, bo jak nawija łona, fruśki wolą optymistów. Cztery minuty do godziny dwudziestej pierwszej. My wracamy do audycji Crunch Time. No i za chwilę się będziemy z wami żegnać, bo czas goni. Przypominam, że dzisiaj też na ruskie impreza ramówkowa Radio LUZ my również się tam wybieramy, dlatego jeżeli macie ochotę się pobawić w sobotni wieczór, poczuć tę gorączkę sobotniej nocy, to wpadajcie na ruską46. Ale my przechodzimy właśnie jeszcze, końcówka wywiadu z Mateuszem Orłowskim.