Na czym polega dobro?

Tutaj ze współczesności przychodzi mi nazwisko Lewinasa, Emanuela Lewinasa, który sytuuje dobro właśnie nie tylko poza bytem, ale i byciem. No ale co wtedy można byłoby powiedzieć właściwie o tym dobru poza tym, że nas jakoś przywołuje czy przyciąga? Nic więcej chyba nie można żadnych określeń tutaj użyć. Emanuel Levinas rzeczywiście wpisuje się tu chyba najpełniej z myślicieli dwudziestowiecznych w tradycję Platona, jeszcze bardziej Plotyna, bo Plotyn tę transcendencję dobra absolutyzuje, świat właściwie staje się emanacją dobra. Levinas idzie tymi tropami, szczególnie w swojej późnej pracy o Tremont Quatre, Inaczej niż być, gdzie próbuje o tym dobru mówić wbrew

Pewnej niewyrażalności, bo jeśli umieścimy dobro poza byciem i istotą, to zamykamy sobie drogę do jakiejś konceptualizacji, to ono się wtedy staje w jakimś sensie agnotos. W jakim sensie niepoznawalne, a tym bardziej niewyrażalne. Lewinas radzi sobie z tą apofazą, z tą niewyrażalnością, negatywnością w taki sposób, że widzi w twarzy innego epifanię dobra. I właśnie ta epifania dobra To powoduje, iż etyka jest dla Lewinasa filozofią pierwszą.

To co dla Arystotelesa, tak jak dla Arystotelesa filozofią pierwszą, tą filozofia pro te była metafizyka, tak dla Lewinasa jest nią etyka, ponieważ nasz dostęp do dobra jest właściwie Jest właściwie dostępem poprzez twarz innego, ale i to Levinas też stawia w kilku swoich pracach bardzo wyraźnie, no musi być jakaś zasada w nas, że jesteśmy otwarci na odbiór tej epifanii dobra płynącej z twarzy innego i odczytania w tym imperatywu odpowiedzialności, która ta twarz innego na mnie

Bytem, istotą, epekeina, thesus ias, jak Platon to zgrabnie w państwie nazwał, Lewinas przechodzi do pozytywnego mówienia o dobru już w kontekście stricte etycznym, w kontekście epifanii dobra w twarzy innego. Pani Danuta do nas napisała, że w myśli Jana Pawła II istnieją trzy kategorie dobra. Bonus bonestus, bonus delectabile i bonus utilitare. I prosi o wyjaśnienie pojęcia bonus bonestus. Szczerze powiedziawszy, myślę, że jest tutaj jakieś terminologiczne zawirowanie, bo Karol Wojtyła odwoływał się przynajmniej w pracach, które znam do