Na czym polega dobro?

Które jakoś tam generuje też dobro, ale w sposób niezamierzony. No, ale też można powiedzieć o tym, że w człowieku drzemią te siły takie drapieżne, brutalne, które czasem się wymykają pod kontroli. No i to jest to napięcie pomiędzy tym pragnieniem dobra, a jednocześnie tą bestią, która drzemie w człowieku jest, no myślę, że jakimś takim wyrazem dramatu, czy tragizmu ludzkiego istnienia. Tak, zapewne, zapewne. I tu znów dochodzimy do pewnej symetrii, dobro-zło. Tak mi się w tym momencie kojarzy to określenie Hany Arendt z jej książki Eichmann w Jerozolimie, Rzecz o banalności zła, tam czytamy w podtytule.

Arendt pokazuje, że właściwie to zło tytułowego Eichmanna, zbrodniarza nazistowskiego, wynikało z bezmyślności, z bezmyślności działań, z tego, że on się włączył bezmyślnie w machinę zagłady i był to szary biurokrata, a nie żaden potwór. Ona jechała właściwie na Na ten proces Eichmanna, sądząc, że dostrzeże jakiegoś potwora i będzie w stanie go opisać, no zobaczyła w cudzysłowie normalnego człowieka, który jako trybik w machinie zagłady odegrał ogromną rolę. Stąd ta i teza o banalności zła.

I to też nazywa Drakulicz jakoś banalnością dobra. I tu jest jakaś symetria. Zapewne między tą banalnością zła, a banalnością dobra zachodzą rozliczne różnice. Natomiast jedno i drugie sprowadza się w tym sensie rozumianego jak u Arendt czy Drakulicz banału. No właśnie, to jest dla mnie niezwykle ciekawe, bo też można byłoby powiedzieć, że nie ma tutaj żadnego dna w tym wykonaniu jakiegoś odruchu, czy gestu, czy czynu dobrego, no bo przecież nic nikogo do tego nie zobowiązuje, nic nikogo niekoniecznie pcha w tę stronę, a jednak ludzie wykonują Te niezwykłe i niesłychane czasem gesty dobra czy pomocy, wzajemnej solidarności i tak dalej, można by było powiedzieć, że one są jakby nie z tego świata wręcz.