Na czym polega dobro?

Dostwa nerek niespokrewnionym biorcom. I Draculicz no próbuje w tej swojej książce poniekąd reportażu Dlaczego człowiek oddaje część swojego ciała obcemu człowiekowi? I też właściwie to jej, tej rozmowy z wybranymi dawcami przynoszą taki skutek, można by powiedzieć, negatywny, bo efekt, próbując podsumować tej rozmowy, tej analizy, możemy powiedzieć, Dobro dzieje się dla samego dobra.

I to też nazywa Drakulicz jakoś banalnością dobra. I tu jest jakaś symetria. Zapewne między tą banalnością zła, a banalnością dobra zachodzą rozliczne różnice. Natomiast jedno i drugie sprowadza się w tym sensie rozumianego jak u Arendt czy Drakulicz banału. No właśnie, to jest dla mnie niezwykle ciekawe, bo też można byłoby powiedzieć, że nie ma tutaj żadnego dna w tym wykonaniu jakiegoś odruchu, czy gestu, czy czynu dobrego, no bo przecież nic nikogo do tego nie zobowiązuje, nic nikogo niekoniecznie pcha w tę stronę, a jednak ludzie wykonują Te niezwykłe i niesłychane czasem gesty dobra czy pomocy, wzajemnej solidarności i tak dalej, można by było powiedzieć, że one są jakby nie z tego świata wręcz.

Tak, szczególnie to ujawnia się w okolicach jakiegoś heroizmu, czynów nadobowiązkowych, jak to się ładnie w etyce Nazywa, czyli tej przestrzeni działania czy daru, czy ofiary, których nie wymagają od człowieka nawet bardzo restrykcyjne normy moralne. Tu się coś z tego, nie tego świata jak Jak pan powiedział, rzeczywiście ujawnia. Natomiast dla mnie jako etyka, lektura tej książki Draculic o tyle potwierdzała moje intuicje,

Tak, być może tak jest, że sięgamy tu jakiejś banału typu kina familijnego. Natomiast myślę, że cenne tu w tym pewnym przeskoku myślowym jakiego Jakiego dokonujemy w tym momencie jest to, że przechodzimy z poziomu dobra realizowanego w przestrzeniach bliskich heroizmowi, jak choćby te transplantologiczne opowieści Slavenki-Drakulić, do codzienności, do drobnej