Rezyliencja — Kamila Wykrota

Znaczy są jego rodzice i będą go kochać. Poradzi sobie, poradzimy sobie. Tak, że sobie poradzi. Jesteśmy po Rolandzie Garrosie i ta finalistka, która grała ze wspaniałą Igą Świątek. A propos Igii, to możemy też o rezyliencji na pewno dużo powiedzieć. Coco Goff, ona to powiedziała przed wystąpieniem właśnie w finale, w meczu finałowym, że ona nie ma takiego dużego ładunku stresu związanego z tym finałem. Ona się cieszy, oczywiście bardzo młoda Sportsmenka cieszy się, że jest w tym finale, bo ona wie, że cokolwiek się nie stanie, to są jej rodzice i oni ją będą zawsze kochać. To jest wspaniałe. Naprawdę tego życzyłabym po prostu wszystkim, żeby tak się czuli, żeby tak mogli powiedzieć.

Gdyby on wszedł właśnie w taką narrację, to trudno by było mu pewnie, A on, jak widzicie, czternasty Roland Garros wygrany. Tak przyjmuję takie pytanie do głowy Kamila, bo teraz tak, widzimy po tym przykładzie, który opisałaś, że tam jest ta rezyliencja. I teraz pytanie, czy ona została zbudowana na poziomie modelowania przez rodziców troski, wiary w to dziecko, czy też jest to kwestia tego, że nawet jeżeli jesteśmy dorosłymi, którzy nie dostali tego całego ładunku troski i zbudowania poczucia wartości przez rodziców, No właśnie na tym polega ta dobra wiadomość związana z tą neuroplastycznością, że my możemy te reakcje w sobie zmienić. Możemy, jest nadzieja dla nas wszystkich, tylko wymaga to od nas pracy.