Rezyliencja — Kamila Wykrota

Znaczy są jego rodzice i będą go kochać. Poradzi sobie, poradzimy sobie. Tak, że sobie poradzi. Jesteśmy po Rolandzie Garrosie i ta finalistka, która grała ze wspaniałą Igą Świątek. A propos Igii, to możemy też o rezyliencji na pewno dużo powiedzieć. Coco Goff, ona to powiedziała przed wystąpieniem właśnie w finale, w meczu finałowym, że ona nie ma takiego dużego ładunku stresu związanego z tym finałem. Ona się cieszy, oczywiście bardzo młoda Sportsmenka cieszy się, że jest w tym finale, bo ona wie, że cokolwiek się nie stanie, to są jej rodzice i oni ją będą zawsze kochać. To jest wspaniałe. Naprawdę tego życzyłabym po prostu wszystkim, żeby tak się czuli, żeby tak mogli powiedzieć.

Jest mi smutno, daję sobie na to przyzwolenie. Czy to też się mieści w ogóle w tym obrazie rezyliencji? Absolutnie, absolutnie się mieści. Płacz jest też jakąś formą usunięcia jakiegoś takiego nadmiaru, takiego ciśnienia wewnętrznego, które mamy. Ja wiem, że tutaj w podcaście często mówicie o różnych sposobach, jak sobie poradzić z tym skumulowanym też w ciele często, czy tym w psoasie, czyli tym mięśniu naszym, który kumuluje te wszystkie negatywne nasze sytuacje i też nasze reakcje. Wiem, że był odcinek o Tre, wspaniałe trzęsienie się i zobaczcie, że Iga trzęsie nogą, Rafa trzęsie na przykład nogą. Też jest sposób na to, pomimo że społecznie ogólnie uważamy, że no nie powinniśmy się trząść, to oni to robią, bo prawdopodobnie, nie wiem tego, ale prawdopodobnie wiedzą, że to im po prostu pomaga usunąć to napięcie.