Dorosłe ADHD #OnetAudio

Naszą gościnią jest dzisiaj Ola Plfumio, autorka podcastu o ADHD i neuroatypowości, autorka książki My kobiety z ADHD. Witam cię, Olu. Witaj, cześć. Nie wiem, czy coś pominęłam, Olu, ale to w razie czego będziemy sobie mogły na twój temat to jeszcze porozwijać. No właśnie, Olu, ADHD wśród dorosłych, bardzo często poruszany temat, bardzo obarczony teraz nimbem bycia tematem trendy, co mnie denerwuje, bo to nie jest moda, a to jest nauka, ale to już myślę, że za chwileczkę to sobie rozwiniemy. Powiedz, jakie twoje jest zdanie na temat ADHD? Oj, bardzo grube pytanie na początek. Ja powiem tak, mnie również strasznie irytuje to, co mówi się teraz o ADHD, czyli że teraz jest taka moda albo że wszyscy teraz mają ADHD.

Olu, a jak to się u ciebie zaczęło? Bo ja sobie, będąc w bardzo dojrzałym wieku, pięćdziesięciu lat, dopiero sobie niedawno zrobiłam diagnozę, mimo że jestem i psycholożką, i psychoterapeutką, i zobacz szewc bez butów chodzi, ale ja dopiero poukładałam pewne rzeczy, mając dostęp do wiedzy i się z tym zmierzyłam, długo jakby zwlekałam. A jak to było u ciebie? W ogóle to jest super, że osoby w takim wieku też decydują się na diagnozę, bo to oznacza, że one chcą coś zmienić i mogą coś zmienić. To jest fantastyczne. Ja miałam lat 36, no więc byłam trochę młodsza, ale to i tak jest bardzo późno. Porównując zwłaszcza do mężczyzn, chłopców w zasadzie, jesteśmy diagnozowane znacznie później.

Bo po prostu jest tego natłok, inaczej to jest wszystko przetwarzane, a ten system nerwowy też gdzieś musi mieć jakieś ujście i jakieś takie wsparcie. Tutaj Olu, do tego bym jeszcze dodała, o to też cię będę pytała jeszcze w zakresie twojej książki, ale też o tym charakterystycznym syndromie oszustki. Ja to już nazywam nie oszusta, ale oszustki, bo ja to ciągle spotykam u kobiet i tak sobie myślę, Jezu, ile jeszcze? Przecież my o tym ciągle mówimy, ale ja się sama na tym łapię. Wiesz, ja się sama na tym łapię, że te cechy takie charakterystyczne dla syndromu oszustki, teraz tobie może oddam głos, też są przypisane do tego kobiecego ADHD. Ależ oczywiście. My się całe życie porównujemy, najpierw nas porównują, bo to rodzice nauczyciela nas porównują do tych najlepszych wersji nas samych, bo jak my przecież jak chcemy, to potrafimy, nie?

I to, że ja potrafię w hiperfokusie ogarnąć pracę czterodniową w dwie godziny, to nie znaczy, że ja to powinnam robić codziennie cały czas, prawda? Ale sobie czasami ustawiamy tę poprzeczkę, bo zostaje może nie ta pustka, ale chyba ta dopamina wtedy inaczej jest regulowana z tym, prawda? Że ten hiperfocus dał nam taki impakt na to, żeby to zrobić, a potem jest ten moment, kiedy się trzeba pozbierać, ale tego się właśnie trzeba nauczyć, żeby zarządzać sobie i regulować emocje i też swoją energię. I tak właśnie, Olu, też mam do ciebie pytanie o to, czy ty Wiedząc jaka jest diagnoza, już mając świadomość tego, wiesz, z czym się trzeba mierzyć, bo jednak to są wyzwania, nauczyłaś się albo uczysz się zarządzać emocjami i swoją energią, w ogóle swoimi możliwościami?

I bywa tak, że, i ja to często widzę właśnie też w pracy z moimi klientkami, Dzień dobry. No i rzeczywiście trzeba znowu włożyć bardzo dużo wysiłku w to, żeby te strategie na nowo zaczęły działać. I też musimy mieć taką świadomość tego, że możemy się w takim punkcie nieraz znaleźć, prawda? Tak, to jest bardzo istotne. Żeby to sobie uprawomocnić, w ogóle znormalizować to, że to jest coś naturalnego. Olu, a gdybyśmy tak miały tutaj słuchaczom wymienić, to chyba jest nawet dla mnie trudne pytanie, cechy charakterystyczne kobiet z ADHD.