Dorosłe ADHD #OnetAudio

Jedna z pierwszych rzeczy, które dziewczyny, kobiety, z którymi rozmawiam, mówią, jest to, że ta diagnoza zmienia wszystko. Zatrzymaj się na chwilę. Przejrzyj się swojemu ciału i psychice. Spróbuj zadbać o równowagę. W naszym podcaście rozmawiamy z ludźmi, których doświadczenie i wiedza mogą być dla nas wartościowym drogowskazem na drodze do samoświadomości. Ania Malinowska i Ola Brzozowska zapraszamy na RESET. Cześć, z tej strony Ania. Witam was serdecznie w dzisiejszym odcinku podcastu RESET, a odcinek będzie o dorosłym ADHD.

Naszą gościnią jest dzisiaj Ola Plfumio, autorka podcastu o ADHD i neuroatypowości, autorka książki My kobiety z ADHD. Witam cię, Olu. Witaj, cześć. Nie wiem, czy coś pominęłam, Olu, ale to w razie czego będziemy sobie mogły na twój temat to jeszcze porozwijać. No właśnie, Olu, ADHD wśród dorosłych, bardzo często poruszany temat, bardzo obarczony teraz nimbem bycia tematem trendy, co mnie denerwuje, bo to nie jest moda, a to jest nauka, ale to już myślę, że za chwileczkę to sobie rozwiniemy. Powiedz, jakie twoje jest zdanie na temat ADHD? Oj, bardzo grube pytanie na początek. Ja powiem tak, mnie również strasznie irytuje to, co mówi się teraz o ADHD, czyli że teraz jest taka moda albo że wszyscy teraz mają ADHD.

I dopiero kiedy już tak uderzył mnie w twarz ten temat naprawdę, kiedy okazało się, dostałam listę objawów ADHD u dorosłych kobiet i okazało się, że to są wszystkie rzeczy, z którymi ja na co dzień mam trudności, no to musiałam stawić temu czoła i pójść po diagnozę. Ola, ten moment taki, wiesz, że patrzymy sobie na tę listę całą, jest taki, wiesz, że te oczy się robią coraz większe, bo tak było też u mnie, jak zaczęłam sobie tak, wiesz, to wszystko zestawiać. Oczywiście kobiety są bardzo wysoko funkcjonującymi osobami z ADHD, czyli po prostu umiemy tak totalnie się zaadaptować, dostosować, co oczywiście ma swoją cenę. Dosyć dużą cenę w postaci czasami tak zwanego meltdownu, czyli takiego czegoś przypominającego wypalenie zawodowe, depresji bardzo często, takiego niezrozumienia, pytania czy ja jestem z tej planety czy z innej.

Od zaburzeń lękowych, diagnozy zaburzeń lękowych, depresji, do ponicy, do kłębka, do ADHD. Więc u mnie było bardzo podobnie. I w momencie, kiedy już te zaburzenia lękowe i ta depresja na tyle sprawiały, że trudno mi było sobie poradzić na co dzień, ja musiałam zacząć szukać głębiej. Byłam w terapii, ta terapia niby pomagała, ale tak naprawdę ja ciągle miałam poczucie, że tam jest coś głębiej, czego jeszcze nie zaadresowałam i cały czas żyłam z takim poczuciem, że coś jest ze mną nie tak, że jestem zepsuta. Ja nawet ostatnio dotarłam do moich dzienników, które prowadziłam w liceum i ja tam cały czas piszę o tym, że coś jest ze mną nie tak. Ja nawet pisałam o tym, że ja chyba mam jakąś chorobę psychiczną. Ola, normalnie właśnie ta fraza, coś jest ze mną nie tak, ona jest taka najczęstsza, prawda?

Bo po prostu jest tego natłok, inaczej to jest wszystko przetwarzane, a ten system nerwowy też gdzieś musi mieć jakieś ujście i jakieś takie wsparcie. Tutaj Olu, do tego bym jeszcze dodała, o to też cię będę pytała jeszcze w zakresie twojej książki, ale też o tym charakterystycznym syndromie oszustki. Ja to już nazywam nie oszusta, ale oszustki, bo ja to ciągle spotykam u kobiet i tak sobie myślę, Jezu, ile jeszcze? Przecież my o tym ciągle mówimy, ale ja się sama na tym łapię. Wiesz, ja się sama na tym łapię, że te cechy takie charakterystyczne dla syndromu oszustki, teraz tobie może oddam głos, też są przypisane do tego kobiecego ADHD. Ależ oczywiście. My się całe życie porównujemy, najpierw nas porównują, bo to rodzice nauczyciela nas porównują do tych najlepszych wersji nas samych, bo jak my przecież jak chcemy, to potrafimy, nie?

Są empatyczne, są inteligentne, są wspaniałe i one ciągle mają poczucie, że są niewystarczająco jakieś, że za mało się starają, że są właśnie jakieś zepsute, jakieś złamane, że czegoś im brakuje. Też jest to ciekawe, że nam się też ciągle wydaje, ja teraz mówię z perspektywy kobiet z ADHD, że nie wiem, w jakimś wyścigu co najmniej ciągle uczestniczymy, tylko jest zawsze pytanie, wiesz, kto ten wyścig nam ustawia, czy to gdzieś nie my same tym rzeczywiście porównywaniem do, ja też nie lubię tego wyrażenia, najlepszych wersji siebie, to jest dla mnie strasznie opresyjne, Ola, wiesz, ta najlepsza wersja siebie, prawda? Tak, ja też tego nie lubię, bo co to w ogóle znaczy po pierwsze, a po drugie przecież nawet osoby neurotopowe nie żyją codziennie na 100%.

I bywa tak, że, i ja to często widzę właśnie też w pracy z moimi klientkami, Dzień dobry. No i rzeczywiście trzeba znowu włożyć bardzo dużo wysiłku w to, żeby te strategie na nowo zaczęły działać. I też musimy mieć taką świadomość tego, że możemy się w takim punkcie nieraz znaleźć, prawda? Tak, to jest bardzo istotne. Żeby to sobie uprawomocnić, w ogóle znormalizować to, że to jest coś naturalnego. Olu, a gdybyśmy tak miały tutaj słuchaczom wymienić, to chyba jest nawet dla mnie trudne pytanie, cechy charakterystyczne kobiet z ADHD.

Zastanawiam się, bo ja patrząc na to, jakie są możliwości i spektrum, które naprawdę są duże, plus jeszcze czasem się mogą mieszać ze spektrum autyzmu, bo tak też jest bardzo często. Nie wiem nawet, jak można by wymienić charakterystyczne, które by nie były takie typowe, wiesz, bo mamy i ADD, czyli zaburzenia koncentracji i podtyp dotyczący nadruchliwości. Ja nie wiem, jak na to pytanie odpowiedzieć. Może to by się uda. Spróbuję, ale to rzeczywiście jest trudne pytanie, bo tak jak mówisz, to jest cały spektrum objawów i coraz częściej się tak o tym mówi. Coraz częściej się mówi o tym, że ADHD to po prostu jest spektrum, więc co osoba to różny zestaw objawów i ich nasilenie i tak dalej. Natomiast rzeczywiście są takie rzeczy, które gdzieś tam są mniej czy bardziej wspólne dla nas.

To są rzeczy, z którymi mamy ogromną trudność. Nie pilnujemy terminów, zapominamy, bo nasza pamięć robocza też nie działa tak jak u osób neurotypowych, czyli my będziemy Dzień dobry. Dzień dobry. Zastanawiać się, jak ja to mam wszystko poodwoływać i poustawiać, prawda? Tak, tak, to jest dokładnie to. To jest absolutnie to. Ale też takie trudności z podejmowaniem decyzji na przykład. To może być dla nas bardzo charakterystyczna kwestia.