Wołosatki - zgrywa w wielkim stylu!

I tak powstał pomysł, że skoro scena, to trzeba zaśpiewać. Wtedy myśmy robili bardzo dużo rzeczy dla jaj, wcale nie tak poważnie dla partii. Od razu zostaliśmy dostrzeżeni w tej rodzinie harcerskiej, zwłaszcza Hufiec, Kielce. To też operacja Bieszczady 40 była drugą operacją po Flamborku, gdzie Staszek już dowodził wspaniale dobraną ekipą Jego dobry głos po prostu sprawił, że poszczególne te dziedziny obozowania harcerskiego uzyskały najlepszą możliwą obsadę, jaka w ogóle była w tym czasie w Polsce. Mówimy to z dumą. Szybko też stało się to oczywiste.

Przyszli robotnicy, rzucili siekiery i patrzyli, kiedy wsadzimy tam prawosławny krzyż. To się nie stało, bo się okazało, że właśnie jest egzekutywa na ten temat, że to są działania dywersyjne w środowiskach harcerskich. Ten nasz Hufiec rzeczywiście był bardzo chłop do przodu, również politycznie wtedy. Wszystko robiliśmy dla jaj, rzecz jasna. Mikrofony do piosenek lirycznych były z cebuli, a mikrofony do piosenek zapominających tekst z marchewki. Zrobiliśmy wszystko, żeby nie zelektryfikować tego zespołu. Utknęły samochody star 66 w bagnie, nie dowiozły wzmacniaczy ani agregatów prądotwórczych. Nasze pierwsze parę lat były zgrywą harcerską w wielkim stylu. Potem już jarmarki bieszczadzkie, które pociągnęły ten klimat takiego żartu i pewnej metaforgi takiej parodystycznej, Monty-Pajtonowskiej.