Wołosatki - zgrywa w wielkim stylu!

Zamieszanie było na początku, bo powitała nas nieprawdopodobna aura, lało chyba trzy tygodnie, były przemoczone namioty, było błoto, nie można było przejść przez Wołosatkę, przez Szczawinkę, dramat, przenosiliśmy cały obóz, ale profesor Adamczyk jest niesamowicie zorganizowany facet Powstał od początku obóz zbudowany we wspaniałym miejscu z widokiem na Tarnicę, jakby od podstaw. Natomiast mieliśmy namioty, śpiwory, wszystko to było piękne. Natomiast pomysł Wołosatek miejsca wspaniałego amfiteatru wymyślił. Według mnie, różne są chyba teorie, Andrzej Zdyra chodził, łaził, tu przycupnął, tam coś zrobił i on wymyślił miejsce, gdzie usiądą ludzie, gdzie płynie szczawinka chyba i scena.

Czy to była Ela Damiak, czy to był Jurek Filar, był Rudi Subert, Andrzej Sikorowski, tego typu postacie. I myśmy śpiewali chórki właśnie tym artystom. To były takie początki. Aż doszliśmy do momentu, że już tacy naprawdę profesjonalni artyści się nami zainteresowali. Zaczęło się od mojego spotkania ze Skaldami. Porozmawialiśmy sobie, że już nie ma takiej grupy jak Alibabki w Polsce, a aranżacje piosenek rewelacyjnych, zresztą piosenek rewelacyjnego kompozytora, jakim jest Andrzej Zieliński, były już tak od początku pomyślane, że integralną częścią piosenek były właśnie chórki Alibabek. No i Andrzejowi to bardzo brakowało, tej części muzyki w jego piosenkach. I no, żeśmy się porozumieli, że spróbujemy.

Po cyklu siedliśmy, siadł Andrzej za fortepianem, wydelegowaliśmy cztery dziewczyny z Wołosatek, które się podjęły tego zadania. I do dzisiaj śpiewają, a to się rozwija. Śpiewaliśmy z Marylą Rodowicz, z Kubą Badachem, czy z Ralfem Kamińskim, z Anią Rusowicz. Przez te kontakty, ta współpraca z innymi artystami też się rozwija i rozwija Wołosatki. Całe jesteś, spowrot cały. Dzień dobry.