Słuchowisko - "Babcocha" [CAŁOŚĆ]

Miło poczuć ziemię pod stopami. Dobra chmura, poczciwa, zrobiła się teraz taka mała i pusta. Jak poszewka na jasie kalbulniany woreczek. Pozbieram do niej orzechów, a potem połupię je sobie przy piecu. Mmm, miła chałupka. Wszystko tu jest w sam raz dla babcochy. Miotła do latania, słoiki na czardziejskie mazidła, nawet piec, na którym można suszyć zioła. Czego chcieć więcej? Oj, dobrze mi będzie w tym miasteczku, w tym, jak mu tam, Grajdółku.

A to co? Dziewczynka? Ona też wygląda na rzadki okaz. Dzień dobry dziewczynko. Dlaczego chodzisz sama po lesie? A ty czemu chodzisz sama po lesie? Dobre pytanie. Może dlatego, że orzechowe licho nie poszło razem ze mną. Widzisz? Powiedziałam, teraz ty. Przeszłam do lasu, bo gdzie indziej nie jest dziś zbyt przyjemnie. A dlaczego? Niedobrze ci w grajdołku? Nie za bardzo. Ciekawe. Może możemy coś na to poradzić. Jak masz na imię? Bernadetta.

Wszyscy patrzą w górę, machają do nas. Mamy miłych i dobrych sąsiadów. I taki ładny ten nasz las. Zupełnie nie ma w nim śmieci. A tam idzie Józef ze swoim koniem. Widać, że się lubią. Te nasze pola tak równo z góry wyglądają. I czysto wszędzie. I zielono. Jakby ktoś ten świat poukładał i posprzątał! Ojej, spójrzcie! Tam, nad lasem, to Babcocha! Leci na chmurze z waty cukrowej, wiatru nosi ją nad drzewami, a na chmurze siedzi licho orzechowe i zajada cukierki! Odlatuje z naszego grajdołka? O nie! Nie wolno jej! Będę za nią tęsknić, Babcocho! Och, przytul się do mnie, moje kochanie. Rozumiem, że ci smutno.