Musée d’Orsay #2 - Bolesław Biegas, Sfinks

Potwierdzeniem dla tej hipotezy są posągi Sfinksów, które Biegas wyrzeźbił w kolejnych latach. Niektóre z nich mają zwielokrotnioną twarz, podobnie jak światowid, który patrzy na cztery strony świata. Wiemy już zatem, dlaczego Sfinks Biegasa nie przypomina Sfinksa. Jak jednak rzeźba znalazła się w Muse d'Orsay? Biegass miał w życiu wiele szczęścia. Najpierw do patronów, potem do biografów. W latach 80. XX wieku, czyli wtedy, gdy powstawało Musée d'Orsay, Biegassem zainteresował się francuski historyk sztuki Xavier Dering. Poświęcił on artyście wiele artykułów, prezentując twórczość Biegassa na tle europejskiego symbolizmu i finalnie opracował jego monografię.

Nie wiem, czy Xavier Dering czynnie uczestniczył w kreowaniu ekspozycji w Musée d'Orsay. Wiem, że wielokrotnie podkreślał, że zakup Sphinxa, a następnie umieszczenie rzeźby na galerii było słuszną decyzją. Jestem też pewna, że gdyby podobną opinię wyraził polski historyk sztuki, nie miałby podobnej siły przebicia. Biegass może więc mówić o sporym szczęściu, że francuski historyk sztuki zdecydował się poświęcić mu tyle uwagi. Naprawdę nie zdarza się to często. Oczywiście nie jest tak, że Biegass nie zasługiwał na to wyróżnienie. Był bardzo oryginalnym i odważnym artystą.