Musée d’Orsay #2 - Bolesław Biegas, Sfinks

Życie Bolesława Biegasa do pewnego momentu przypomina pozytywistyczną nowelę. Mały Bolesław wychowuje się w ubogiej, chłopskiej rodzinie. Jest inny niż pozostałe dzieci, pasąc krowy, rzeźbi z drewna, małe figurki przedstawiające zwierzęta. Talent chłopca zauważa najpierw lokalny ksiądz, a potem pisarz Aleksander Świętochowski. Świętochowski jest zachwycony, że znalazł w prawdziwym świecie prusowskiego Antka i organizuje publiczną zrzutkę na artystyczną edukację dla chłopca. Tym sposobem Bolesław, który do niedawna nie umiał nawet czytać ani pisać, trafia na Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie.

Udało mu się też zaistnieć w paryskim świecie artystycznym. Pisali o nim krytycy tacy jak Apollinaire, Verharen czy André Fontaine. Biegas bez wątpienia czuł się kimś wyjątkowym. Pod wpływem teorii Przybyszewskiego zaczął kreować się na wizjonera, który odczuwa świat mocniej niż reszta ludzi. Trudno, aby było inaczej. Na studia dla biegasa składała się przecież cała Warszawa, którą Świętochowski przekonał do tego, że znalazł na mazowieckiej wsi prawdziwego Antka. Gdy biegas usłyszał więc od Przybyszewskiego, że artyści to wyjątkowe jednostki, które tłumaczą ludziom świat, niezwykle silnie utożsamił się z tą ideą.