TOP 10 NAJLEPSZYCH KOSZYKARZY TU I TERAZ - Profesjonalne Studio NBA #316

Jego dyspozycyjność jest na okej poziomie. Wiadomo, że gość był w ostatnich sezonach zdrowy. To, że miał tego okrutnego pecha z oberwaniem w płuca, no to takie rzeczy się po prostu zdarzają, ale to też nie jest gracz, który co chwilę ma jakieś drobne usterki, co chwilę ma jakieś przeciążenia, co chwilę ma jakieś podkręcenia czy coś w tym stylu, więc myślę, że tutaj żadnych problemów nie będzie. No i co? A przeciążany jest przez swoją drużynę. Właśnie, bo to jest to, co właśnie mówił, powiedziałem, czego zabrakło Edwardsowi, a nie to, że Edwardsowi bardzo zabrakło, ale to, czego Cade miał więcej, moim zdaniem. Detroit Pistons to jest Cade Cunningham. On dźwiga na swoich barkach i w swoim umyśle ciężar całej gry tej drużyny. Ta drużyna bez Cade'a, oczywiście tam były dobre momenty pod koniec sezonu, ale Pod koniec sezonu tamtego jedna trzecia ligi tankowała.

Spokojnie. I wiesz, to oczywiście jest dobra drużyna. Wygrali 60 meczów nie tylko dzięki jednemu zawodnikowi, ale play-offy pokazały jakby Kate Cunningham to jest atak Detroit Pistons, Kate Cunningham to jest kreacja Detroit Pistons, Kate Cunningham to jest klacz Detroit Pistons, Kate Cunningham to jest kontrola gry Detroit Pistons. Wszyscy obok niego są bardzo dobrymi zawodnikami, są świetnymi wykonawcami i jakiejś wizji, którą potrafi kreować cały czas. On potrafi kreować cały czas łatwe okazje do punktów dla Ossera Thompsona. On decyduje o tym, jak wygląda pick and roll jego z Julianem Durendem. On decydował, kiedy Tobias Harris idzie na post i bierze sobie piłkę i gra jakieś izolacje, bo potrzebuje mu zrobić coś innego. To dzięki niemu był ten nerwacyjny sezon Malika Beasley'a dwa lata temu i parę innych. Więc przez to, jakim on jest wielkim mózgiem, a odkąd brakowało Therese'a Halliburtona, nie ma aż tak dużo takich zawodników, którzy są jednocowym mózgiem swojej drużyny.

Jalen Brunson ma jeszcze lepszy skład. Masz Karla Antoniego Tarsa, Oudzia Nunnobiego, Mikala Bridgesa, Josha Harta, miałeś Michela Robinsona te 20 minut, masz całkiem okej ławkę, momentami, wiadomo, ale ta pierwsza piątka wygląda, że każdy z nich mógłby potencjalnie być gdzieś tam, kiedyś tam, w jakiejś czasoprzestrzeni All-Starem. Brunson miał 100 razy lepszy team niż Antonio Edwards kiedykolwiek. Ale były momenty, były drugie połowy w tych finałach nawet i w finałach konferencji, w których grał on. Po prostu. Tak jak Kate Cunningham czasem, po prostu grał Branson. Ja wiem, że to jest świetna drużyna, to są wszechstronni zawodnicy, wiele potrafią, ale Część z nich naprawdę potrafi więcej w obronie, nie w ataku. I były momenty, naprawdę półkwarty, trzy minuty, cztery minuty, części drugie, drugich połów, że grał Branson.

I Knicks nie mieli bardzo dużo pomysłów, nie mieli opcji do wyboru. Że właśnie nie wyglądało na to, że a, możemy sobie teraz pograć właśnie na kata czy coś. Kad miał też takie połówki dziwne, że oddawał tylko po parę rzutów w tarcie połowy. Że po prostu nie mamy nic. Mamy Bransona i to jest po prostu Branson, który w tym momencie ubiera się w strój Supermana. Jest dobrze, jest spokojnie. I nie musimy się bać, że o kurczę, dobra, robi to już pół kwarty, jest, wiesz, tam 8 minuta, czwarta minuta czwartej kwarty, cholera, zaraz osłabnie, coś się może stać. Musimy mieć inny plan na klacz. To jest nie, dobra, nieważne, on tu umrze, ale to zrobi. W sensie, jakby to jest nasz plan, już nie mamy, już wyczerpaliśmy, nie ma tutaj cudów, wiesz, nie siedzi temu, temu, temu, nie będziemy kombinować, nie gramy innego pick'n'rolla, nie gramy izolacji na kata, po prostu Brunson to musi zrobić. I za każdym razem, kiedy musiał to zrobić, to to zrobił. A właśnie Edwards, oczywiście, z gorszą drużyną, jakby...

Jakbyś mnie zapytał o top trzy zagrożenia sezonu Lakers, to numer jeden to pewnie jest właśnie, no bo raz, numer jeden to pewnie jest zdrowie Don Cicia, ale numer dwa to była sytuacja rodzinna Don Cicia, o której on mówi, że na niego wpływa, jakby że wisi to ciąży na nim, bo chciałby, żeby po prostu jego córki były z nim wyleje, a nie są i musi o to walczyć. I to jest duży kłopot. Luka, Luka, Luka. No właśnie, jesteś czwarty, bo ktoś wyżej jest 1, 2, 3, ale tak naprawdę to jest To już jest naprawdę góra. Góra, góry. To są szczyty. Ciężko w ogóle... Żebym teraz zaczął argumentować, czemu on jest czwarty, musiałbym robić takie argumenty na nie. Ja nie mam argumentów na nie. To jest maestro. To jest Kate, dużo lepszy. To są podania nie z tej ziemi, z kosmosu, chociaż jeszcze jest jeden wyżej gość, który też robi podania, być może bardziej z kosmosu. To jest prawdopodobnie król strzelców tego sezonu NBA.