Adrian Zandberg - potężny drwal Lewicy czy smerf maruda?

On przeskoczył dwie od razu. Też czasem o kolarzach się mówi, że są trudnymi dziećmi. Dwóch, tak, dwóch klas. Przeskakujących, tak, przeskakiwanych klas. Dokładnie tak. To jest bardzo, bardzo grząski temat. Dowiadujemy się z tego samego tekstu, z krytyki politycznej, czegoś na temat statusu tej rodziny Zandbergów w Polsce transformacyjnej. W Polsce lat 90. wychowuje się w dość uprzywilejowanych warunkach w zamożnej klasie średniej. Matka pracuje po przełomie jako prawniczka w Kancelarii Senatu, ojciec prowadzi interesy. Z początku idzie mu świetnie. Zandberg kończy prywatny liceum, do którego chodzą z nim, jak wspomina, dzieci szybko obogacących się generałów UB, rezydentów rosyjskiej mafii i pola dwórników. To jest idealny zestaw po prostu. Wymarzona studniówka w ogóle. Poladwórnik nie pasuje do żadnej kategorii, więc po prostu poladwórnik jest poza tym nawiasem.

To jest trochę tokenowa poladwórnik w takich sytuacjach. I to jest o tyle istotna tutaj wzmianka, że niektórzy będą czynić zarzuty z tego wszystkiego Zandbergowi, gdy on się zacznie upominać o interesy najuboższych. No będzie się opowiadał po stronie socjalnej, po stronie zdecydowanie lewicowej, tutaj nie mamy wątpliwości. Niektórzy zarzucali mu, że no co on tam wie, on po prostu jak pączek w maśle żył i tak dalej. Były tego typu zarzuty formułowane wielokrotnie, przy czym wydaje mi się jednak, że jeżeli się wypowiadasz w interesie niekoniecznie własnym czy swojej rodziny, w cudzym interesie klasowym i tak dalej. To bardziej to świadczy o twojej wiarygodności niż o tym, że po prostu jesteś cynikiem, bo tak naprawdę co można w Polsce ugrać na radykalnej, cudzysłów, lewicowości, nie?