Spacer po kinie | Tomasz Raczek

To wszystko miłość chyba, tak? Love Actuary. Znów Hugh Grant się pojawia. Jest jednak taki aktor, który mnie doprowadza albo do łez z radości, albo do wzruszenia. Serendipity. Bardzo lubię, czyli Graszki Losu, tłumacząc na polski. I na koniec jeszcze chciałem takie filmy, które myślę, że bardziej dotykają innej sfery życia, a mianowicie Charlie Wilson-Wall. Jaki to był aktor? Nie Hugh Grant, tylko Julia Roberts tam grała i ten co grał Forresta Gumpa. Tom Hanks. Tom Hanks, właśnie. Dziękuję.

I przede wszystkim za właściwy dla Polaków. Ale ty... Masz inną historię i ty możesz sobie pozwolić na to humanistyczne wielkopaństwo i powiedzieć, że z punktu widzenia humanisty to jest dla ciebie piękne. No i na tym stanęliśmy. Ja już 10 razy oglądałem ten film. Przeżywam go zawsze. Może dlatego, że zawsze chciałem być marynarzem. Naprawdę? No to zapraszam na łódkę. Żeglarzem też. Żeglarzem też. No właśnie, ale gdzieś tam słyszałem, że Ty pływałeś na statkach. Na Batorem? Dobrze słyszałem? Tak, na Batorem byłem oficerem rozrywkowym.

Nawet nie w formie oceny, ale zastanowienia się, co się podobało, jak to może na nas wpłynęło. Natomiast kiedy idziemy, tak jak my teraz we dwóch, a ja mieszkam w Sopocie i mam 15 minut dokładnie, czy 18, spacerem o z kina na Monciaku do, możemy tam sobie prosto iść, do domu, to zawsze sam ze sobą albo właśnie z towarzystwem Rozmawiamy, albo z żoną właśnie jak idziemy z Jezą, to rozmawiamy o tym filmie. I to jest, powiem Ci, taka wartość dodana jeszcze, taka posypka nad całym tym tortem, który zjedliśmy, skonsumowaliśmy w ramach seansu oglądając kinowego. Czy też masz podobne obserwacje? No oczywiście. Moim zdaniem obejrzeć film to jest obejrzeć film w kinie,

Rok, który zmienił Amerykę. I tam w połowie tego serialu usłyszałem następujące słowa. Filmy mogą cię uśpić albo rozbudzić. Ten cytat, te słowa narrator odniósł do filmów, które powstawały w tamtym czasie. Rok 1975, bardzo burzliwy rok w dziejach Ameryki, wojny dookoła, ale też i wiele innych zmian. Był to bardzo kolorowy czas. No i właśnie to mi dało do myślenia i powiem szczerze, że zapisałem sobie ten cytat, bo on świetnie nawiązuje do tego, jak film może wpłynąć na nasze życie. Może nas uświć, uspokoić, ale także i pobudzić, rozbudzić.

I to wyraża pewną... Nie tylko naszą sytuację, naszą zdolność rozpoznawania różnych spraw, czyli wynikającą z erudycji, z psychologii, ze stanu zdrowia, z wieku, z doświadczeń. Ale także możemy dzięki temu trochę poznać siebie, zwrócić uwagę na coś, co w nas gdzieś tam w podświadomości niszczy, gnębi i na przykład zorientować się, że Potrzebujemy jakiegoś wsparcia. To się nazywa kinoterapia. Ja często zresztą zapraszam do takich rozmów po filmie, które nie mają zamiaru oceniania filmu i przyznawaniu mu gwiazdki, tylko właśnie przyjrzeniu się sobie.

Tak. Jasne, fajnie. Maszerujemy już sobie tutaj fajnym spacerkiem po warszawskich łazienkach ponad 25 minut. Powoli zbliżamy się już do mety, bo tutaj trzeba się zebrać zaraz do pracy. Każdy ma tam swoje obowiązki, a my się tak umyliśmy. Już na koniec chciałem Cię jeszcze zapytać o jeden film, który tak naprawdę nas połączył, bo Power Walk został zaproszony przez Gutek Film do patronatu nad filmem Ścieżki Życia. Ten film jeszcze chyba jest w kinach, ale my tak naprawdę umówiliśmy się na taki seans studyjny w Kinie Muranów.

Okej, to dobra wiadomość dla nas. Ja lubię właśnie te kina, które też mają swoją duszę, bo one są zazwyczaj takie, które są jeszcze niektóre nawet w marmurach, piaskowcach. No i one inaczej wyglądają. Co ciekawe, do takich kin nie ma jak wejść z popcornem chociażby, prawda? Czasem wręcz specjalnie nie sprzedają, bo też jakoś tak się przyjęło w Polsce, że popcorn określa kina komercyjne, właśnie takie dla... Tam, gdzie chodzi o filmy artystyczne, bardziej do pomyślenia, to chrupanie popcornu jest przeszkadzające.

Szczególnie o późnej porze, jeżeli wybierzemy się na jakiś seans. Zostawiamy Was z tą myślą przewodnią, bo dużo tutaj mówimy o zdrowiu. Tylko już na koniec chciałem Cię zapytać, a jakie wrażenia właśnie po tym filmie ścieżki zdrowia masz? Ścieżki życia, przepraszam. To jest film, który zrobił na mnie wrażenie, bo pokazuje dwójkę ludzi, no właściwie w moim wieku. Gillian Armstrong gra Spiritus Mowens, czyli w tej parze taką osobę wiodącą, która traci wszystkie pieniądze. Oni w ogóle jako rodzina, źle zainwestowane, muszą sprzedać dom, muszą

Więc oni idą z namiotem, gdzieś tam próbują okazjonalnie zdobywać jedzenie. Czasem coś robią, śpiewają, a ludzie im rzucają datki. Są różne przygody. Dodatkową okolicznością jest to, że mąż okazuje się być chory i śmiertelnie chory, więc to jest jedyna okazja, żeby mogli wrócić do korzeni swojego związku i istoty życia i cieszenia się życiem. To jest w sumie takie buddyjskie, co tam jest. Znaczy, zostawmy to, co było. Przestańmy wpatrywać się w przyszłość, żyjmy dniem dzisiejszym i starajmy się dostrzegać wszystko dobre, wszystko piękne, co nas otacza.