Odcinek 73: Kto rzeczywiście RZĄDZI KOŚCIOŁEM - Ignacy Dudkiewicz

Oczywiście też ludzi, którzy stanęli na mojej drodze. Książek, po które być może przypadkowo, a być może opatrznościowo sięgnąłem. Rzeczy, które usłyszałem i dobrych homilii, czy dobrych rekolekcji. Ale miałem bardzo różne okresy. Miałem okres nastoletniego ateizmu, potem miałem okres Przy chrześcijaństwa bez kościoła. Ten przekonania, że Chrystus tak, ale kościół, a już na pewno kościół rzymskokatolicki nie. A potem miałem czas odkrywania, że ten dom jest trudny, jest duszny, jest pełen trudnych relacji. Ale że to będzie mój dom.

Nie, jedność polega na tym, że widać różnice. Że mówimy o nich, ale mimo to jesteśmy w stanie być w jednym Kościele i współdziałać. Przecież jak spojrzymy na apostołów, na dyskusję świętego Jakuba ze świętym Pawłem i świętym Piotrem na Boga, oni się nie zgadzali. To nie było tak, że oni mieli jednolitość myślenia. Oni w niektórych fundamentalnych sprawach toczyli absolutnie fundamentalne spory na najważniejsze tematy. Ale nie mówili. Ale później przychodził Paweł i mówił, Wszyscy jesteśmy od Chrystusa. Nie mówcie, wy jesteście od Pawła, wy jesteście... Zgadza się. Wiesz, ja to rozumiem trochę, bo u części osób, sam miałem takie wątki też w życiu, że strach przed niezgadzaniem się wyobraźnie wygląda tak, jakby to był strach przed wielkim konfliktem, który prowadzi do rozłamu, którego nikt nie chce, jakiegoś pęknięcia wewnątrz siebie albo wewnątrz wspólnoty.

Bo okej, to jest pewna prawda teologiczna. Oto jest święty kościół, który jest święty świętością założyciela, Chrystusa. Bramy piekielne go nie przemogą. Nawet przy najgrzeszniejszych papieżach w historii jakaś ta świętość w nim pozostawała, bo była świętość sakramentów, świętość ludzi, którzy się sprzeciwiali takiemu realizowaniu papiestwa itd. Ja wierzę w to, że duch działa w Kościele. Tylko on pewnie nie działa w taki prosty sposób, że wskazuje, a teraz tego papieża wybierzcie. Bo to by znaczyło, że się bardzo wiele razy pomylił w historii. Więc to chyba nie jest po prostu taki prosty mechanizm, że oto fruwa w gołębice i dziobem wskazuje, którego mają wybrać.

Bo niestety jesteśmy w stanie bardzo często ten głos ducha, ten wiatr, tę gołębicę po prostu pominąć. Zagłuszyć, nie zauważyć. I robimy to też oczywiście w swoim codziennym życiu. To ja nie mówię, że to dotyczy tylko biskupów i tylko kardynałów na konklawę, bo mamy to doświadczenie w sobie, więc warto sobie uświadomić, że ono też działa, to doświadczenie tego, że głos ducha bywa zagłuszony, również na poziomie wspólnoty, również na najwyższych szczeblach instytucji Kościoła. Ale to jest teza święty, święty Kościół. Grzeszni ludzie. Oczywiście to jest słuszna antropologiczna teza. Każdy z nas jest podatny na grzech, na wybór zła, na upadek i tak dalej. No oczywiście prawda. Nawet papieże, nawet święci, nawet apostołowie wybrani bezpośrednio przez Chrystusa, który przecież wiedział o nich więcej niż ktokolwiek jest w stanie wiedzieć o sobie wzajemnie w normalnych ludzkich relacjach.

No to jest jak ktoś kiedyś powiedział, ksiądz Jan Zieja chyba miał takie sformułowanie, że Chrystus głosił Królestwo Boże, a wyszedł mu Kościół. Ja nie mówię, że kościół nie ma... Ale rozumiesz, o co mi chodzi. Ja bym chciał, żeby kościół był. W tym sensie to nie jest źle, że wyszedł kościół. Tylko chodzi o to, że kościół cały czas musi być w procesie Odkrywania w sobie potencjału budowania tego Królestwa Bożego w sobie, czyli tych innych relacji. Chrystus bardzo jasno to mówił. Nie tak będzie między wami. Mówił, w świecie jest tak, a nie tak będzie między wami. Analiza tego, jak w praktyce wyglądają relacje w Kościele, bardzo często mówię, jest dokładnie tak między nami.

Albo dużo gorzej. Albo dużo gorzej. Więc dokładnie tak, jak Chrystus mówił, żeby tak między nami nie było. Także pierwszy jest pierwszy, a nie ostatni. Chce być pierwszy i umacnia swoją pierwszość, zamiast stać się sługą wszystkich. I to jest coś, co nie wynika tylko ze słabości jednostek, ze grzeszności jednostek. On wynika też z tego, jak żeśmy sobie to strukturalnie wymyślili, jak żeśmy to urządzili. I o tym też musimy rozmawiać, no bo to jest taka kategoria, którą Jedna z niewielu rzeczy, które Jan Paweł II wziął do swojego nauczania z teologii wyzwolenia, to jest taka koncepcja struktur grzechu i struktur łaski. To akurat zaakceptował. To powstało w Ameryce Łacińskiej w środowisku teologów wyzwolenia.