Odcinek 73: Kto rzeczywiście RZĄDZI KOŚCIOŁEM - Ignacy Dudkiewicz

No nie wiem, czy tak jest, że wiesz, że tam nie wszystko jest dobrze poukładane w tej parafii, ale w tej diecezji to na pewno posiadasz taką wiedzę. No w diecezji jak w każdej w Polsce już niemalże coś wiem i o jakichś elementach dysfunkcji byłbym w stanie opowiedzieć i napisać, niekiedy wskazać ich źródła, więc to prawda. W parafiach różnie. To znaczy nie ukrywam, że dla swojej jakiejś takiej wewnętrznej higieny mojej wiary, higieny mojego przeżycia religijnego, higieny mojego chrześcijaństwa, staram się nie chodzić raczej do przypadkowych miejsc. To są miejsca, w których czuję się bezpiecznie. Potrzebuję wspólnoty, potrzebuję liturgii, potrzebuję sakramentów, potrzebuję tego kontaktu z Bogiem, który realizuje się również w obrębie kościoła rzymskokatolickiego, ale staram się, żeby to wszystko, co jest wokół, nie zaciemniało mi istoty i żeby tak było, to między innymi staram się chodzić do miejsc, w których

Jeżeli chciałem, to mi w tym pomagali pod względem logistycznym, I tak samo był wychowywany mój brat, starszy trochę ode mnie. Więc my szliśmy własnymi drogami, w których rodzice dużo z nami rozmawiali, również o sprawach najważniejszych, również o wartościach, również o O Bogu, o religiach i tak dalej, ale decyzje od drugiej klasy podstawówki za każdym razem podejmowałem samodzielnie. To znaczy, czy chcę przystąpić do bierzmowania, czy chcę praktykować i w jaki sposób i gdzie, czy szukam jakiejś wspólnoty, to wszystko było Już kwestia świadomego poszukiwania.

Nie wierzę, że są straceni, że są skończeni. To jest sprzeczne z moją chrześcijańską antropologią i chrześcijańską nadzieją. Wierzę, że Pan Bóg do nich mówi i bardzo liczę na to, że się kiedyś spotkamy razem w niebie, nawet z tymi ludźmi, których najostrzej krytykuję i najostrzej oceniam ich działania na kartach tej książki. Ale to nie jest książka o nich. Książka jest o strukturach, które sprawiają, że przyzwoicie jest się w wielu sytuacjach zachować trudno. Jeżeli stworzyliśmy dom, w którym jest się trudno zachowywać przyzwoicie, łatwiej i korzystniej jest się zachowywać nieprzyzwoicie, no to musimy o tym poważnie rozmawiać i poważnie to nazywać. Ale nie przechodziło ci przez myśl, że opisywanie sytuacji z negatywnej strony to nie jest najlepsze, co można robić?

Działać gdzieś w środku, od zaplecza, w pozytywny sposób. Ty jednak wybrałeś drogę diagnozy, opisywania tego, upubliczniania pewnych rzeczy, które być może części osób będą podważały zaufanie do Kościoła. No jeszcze nie wydałeś tego w Gościu Niedzielnym, tylko w Agorze, która się nie kojarzy jakoś bardzo, związana z Kościołem. Mój, jeden z moich kolegów znajomych powiedział, że w tej książce on widzi bardzo dużo nadziei, paradoksalnie, tylko to jest nadzieja, która jest trudna, bo ona nie jest lukrem, który mówi wszystko będzie dobrze, przecież Pan Bóg w tym jest i tak dalej. Znaczy ja wierzę, że jest, tak, ale że to nie jest taka łatwa nadzieja pod tytułem nie przejmuj się, no to nie jest aż takie ważne.

Nie, jedność polega na tym, że widać różnice. Że mówimy o nich, ale mimo to jesteśmy w stanie być w jednym Kościele i współdziałać. Przecież jak spojrzymy na apostołów, na dyskusję świętego Jakuba ze świętym Pawłem i świętym Piotrem na Boga, oni się nie zgadzali. To nie było tak, że oni mieli jednolitość myślenia. Oni w niektórych fundamentalnych sprawach toczyli absolutnie fundamentalne spory na najważniejsze tematy. Ale nie mówili. Ale później przychodził Paweł i mówił, Wszyscy jesteśmy od Chrystusa. Nie mówcie, wy jesteście od Pawła, wy jesteście... Zgadza się. Wiesz, ja to rozumiem trochę, bo u części osób, sam miałem takie wątki też w życiu, że strach przed niezgadzaniem się wyobraźnie wygląda tak, jakby to był strach przed wielkim konfliktem, który prowadzi do rozłamu, którego nikt nie chce, jakiegoś pęknięcia wewnątrz siebie albo wewnątrz wspólnoty.

No to jest jak ktoś kiedyś powiedział, ksiądz Jan Zieja chyba miał takie sformułowanie, że Chrystus głosił Królestwo Boże, a wyszedł mu Kościół. Ja nie mówię, że kościół nie ma... Ale rozumiesz, o co mi chodzi. Ja bym chciał, żeby kościół był. W tym sensie to nie jest źle, że wyszedł kościół. Tylko chodzi o to, że kościół cały czas musi być w procesie Odkrywania w sobie potencjału budowania tego Królestwa Bożego w sobie, czyli tych innych relacji. Chrystus bardzo jasno to mówił. Nie tak będzie między wami. Mówił, w świecie jest tak, a nie tak będzie między wami. Analiza tego, jak w praktyce wyglądają relacje w Kościele, bardzo często mówię, jest dokładnie tak między nami.

On ma alternatywę. On ma też w naturalny sposób inne środowisko. Ludzie, którzy słuchając jego opowieści mogą powiedzieć, słuchaj, ale to nie jest normalne. To nie jest coś, co powinieneś akceptować. Więc to są znowu te systemowe. To nie chodzi o to, że świecki człowiek ma z zasady jakąś większą prawość i większą moralną wrażliwość. Właśnie nie to mówię. Nie mówię, że księża z zasady mają mniejszą. Niektórzy to są nieprawdopodobnie prawi, integralni, uczciwi. Kochający Boga i ludzi duchowni. Tylko chodzi mi o to, że są właśnie systemowe powody, dla których świeckiemu jest łatwiej nazwać rzeczy po imieniu i się im przeciwstawić.

Zanurzenia się w to, jak ten system działa i powiedzenie, ok, ale są ludzie, którzy mimo to są z ducha, mimo to nie są ze świata, mimo to działają na rzecz ludzi, Boga, prowadzą ludzi do zbawienia. Ewangelia jest dla nich drogowskazem, a nie kariera czy korporacyjna lojalność. Wiesz, ja jestem bardzo zły na takie, na taką narrację, która mówi, że nie należy o tym mówić, nie? Bo dobro i zło to nie jest plus i minus, które się znoszą, prawda? To nie jest tak, że osoba, która wykonuje wiele dobra dla innych, to możemy przymknąć oczy na zło, które wykonuje. Ale tak się dzieje. Tak, bo to jest tak jakby, nie wiem, ktoś ci mówił, patrz jakie piękne kwiatki, tutaj wąchaj ten zapach, a obok są niewyrzucone śmieci, które od dwóch tygodni gniją.