Pogadane: Jan Hrynkiewicz

Ja mogę powiedzieć o swojej historii, co może wyda się w ogóle jakieś szalone, biorąc pod uwagę słonia i wszystko, co wokół tego się wydarzyło. Pamiętam, no bo tak jak rozmawialiśmy przed... Wychowałem się w Lublinie. Jest to dosyć konserwatywne środowisko. Akurat może nie całe lubelskie środowisko, ale to, w którym ja przebywałem jako młody człowiek. I takich słów jak gej czy homoseksualista w ogóle się nie używało. Jeżeli już to funkcjonowało one w sposób obraźliwy, ja do końca nie wiedziałem w ogóle o co z tym wszystkim chodzi i jak to w ogóle wygląda i ten temat za bardzo mnie nie zajmował. Poza tym, że wiedziałem, że to jest jakiś stygmat, którego trzeba się wystrzegać, więc trzeba ubierać się w określony sposób i zachowywać się w określony sposób, jakoś manifestować swoją, w cudzysłowie, męskość, żeby nie zostać jakoś zakwalifikowanym do tej grupy, która tak jak mówię, nie miałem pojęcia czym była.

Potem dochodzi do jakichś trudnych rzeczy, do bardzo trudnych tematów związanych też z samobójstwem. I przeszedłem całą tę drogę, więc kiedy już pojawił się przede mną scenariusz Słonia, to w ogóle nie było tam wątpliwości. Wręcz przeciwnie, ja czułem na jakimś poziomie, że nie chcę tego tak nazywać, bo może to by generowało poczucie winy, ale Nie znajduję lepszych słów na to, że na jakimś poziomie spłacam swoje długi. Nie moje długi, bo to była jakaś narracja wtłoczona mi, ale jednocześnie wiem, że będąc w tym kloszu na pewno zraniłem wiele osób. Nieświadomie. Na pewno nie było we mnie przestrzeni na to, żeby ktoś mógł swobodnie manifestować swoją seksualność, która jest tak ważnym aspektem życia.

Ja po prostu nie chciałem, żeby wyszła jakaś głupia sytuacja. Nawet głos mi się łamie, jak to mówię. No bo jak to właśnie? On nie jest gejem i zagrał geja? W ogóle o co tutaj chodzi? I jak to się ma do społeczności queerowej? Dlaczego? Ale nikt nigdy o to nie zapytał. W zasadzie w którymś momencie zaczęły pojawiać się pytania. Była sytuacja z moją mamą w Kazimierzu Dolnym. Mamo, jeżeli tego słuchasz, to bardzo serdecznie cię pozdrawiam i kocham. Która bardzo przeżywała słonia, bo tak jak mówię, to był też proces i była po pierwszej projekcji na Festiwalu Dwa Brzegi. Mieliśmy spotkanie, więc siedzę ja, siedzi Kamil, siedzi Paweł, czyli wyoutowani geje, Ewa Skibińska,

Do tego stopnia, że tak, ktoś ci daje znacznik na ziemi, że tu masz postawić nogę. Kiedy idziesz, idziesz i tu się zatrzymujesz, to nie zatrzymujesz się 15 centymetrów tam albo tam, tylko dokładnie tu, bo tu jest na ciebie ostrość i tutaj stoi kamera i tutaj pada ci blik i tak dalej, więc jest bardzo dużo choreografii w ogóle w pracy filmowego aktora, więc dla niektórych może to być zaskoczenie, że w scenariach intymnych też. I nie tylko ze względu na granice, ale też ze względu na pracę kamery i to, co chcemy pokazać. Ile razy oglądałeś Słonia? Ze cztery. No, ze cztery, tak myślę, przy okazji. Ale nie poszedłem nigdy tak sobie, wiesz, do kina, że o, to teraz pójdę sam ze sobą do kina na słonia. Nie, nie, ale...

Tak, była taka sytuacja. Była tam taka sytuacja. To było mocne do maksa, ale to jedna z takich rzeczy delikatnych i czułych. A to nawet nie wiedziałem, że jest cały film, to muszę koniecznie obejrzeć. Piosenka, która mogłaby określić twoje życie? One się zmieniają, bo one przychodzą i faktycznie gdzieś ze mną zostają na dłużej. I wiem, o czym mówisz, o tym momencie, kiedy słuchasz piosenki i masz, o Boże, to o mnie. To jest moje życie. Więc myślę, że bardzo się utożsamiam z tą piosenką zamykającą słonia.