#244 Prawie zakończenie La Vuelta a España - odcinek 5

Ja tak jak mówię, no jeżeli by się okazało, że Jonasik miał gorszy dzień i tutaj dojechał tą czasówkę uszami, a mógłby się na przykład na dwudziestym kilometrze rozkleić, no co by było gdyby? Tego się nie dowiemy z powodu poziomu pokojowości protestów. Więc to jest czasówka, po której, no tu też warto powiedzieć czy coś, no Mafio Riccitero dobra czasówka, odrabia trochę czasu do Pelizzariego. Traci niecałą minutę w klasyfikacji koszulki białej. Felix Gahl spada na miejsce siódmy. On tak już najchętniej by chciał, żeby Vuelta miała dwa tygodnie. Tak biedny ten Gahlik tak spada, spada, spada. Pitcock broni się na trzecim miejscu dzielnie. Jai Hindley zamrożony na miejscu czwartym. No i tak sobie jedziemy, jedziemy w stronę Madrytu.

Wiengagol odjeżdża, wygrywa, żeby podkreślić, że ta czasówka go nie uratowała, nie uratowała mu skóry. Wygrywa etap drugi kurs, trzeci Jai Hindley, ale na plecach Hindley'a parę sekund z tyłu Pitcock, potem Almeida, Ricci Telo, Jai Vine, który sobie też jeszcze parę dziubnął punktów w klasyfikacji górskiej, żeby się upewnić, że mu Jonasik nie ukradnie przez przypadek koszulki króla głodnej, obronił się o pięć punktów. a zdobył, a nie, nie przepraszam, myślałem, że jeszcze parę punktów zdobył na klasyfikacji tej, ale Ricci Telo go z tych punktów okradł, także tutaj no szczęście, szczęście Vina, że pojechał odjazd i przez przypadek gdzieś tam w ingach go nie dziubnął parę punktów wcześniej na tym etapie, czyli także Jona, czyli J. Vine kończy z...

koszulką Króla Gór. Koszulka punktowa oczywiście już była rozstrzygnięta, bo pomimo tego, że Winnie Gold wygrywa, no to zbliża się na tam 80 punktów do Peter Sena. Peter Sen już był spokojny o tą koszulkę. Słabszy dzień, znaczy słabszy. No Giulio Pelizzari poświęca się, bo tam jest takie rozprowadzanie i Jaya Hinleya, żeby gdzieś zgubił tego Pitcocka. ale Pitko przez trzy tygodnie się nie chciał zgubić. I nawet sam powiedział, że przyjechał tu, żeby powalczyć o miejsce top 10, top 5 już by było naprawdę fest, a o podium to nawet nie za bardzo myślał i otwiera mu to perspektywy, oczy na to, że może kiedyś wygrać Grand Tour. Także to na pewno jedna z największych niespodzianek tego wyścigu. Też niespodzianką jest Matteo Riccitello,

bo rzeczywiście dobra jazda, no i tak jak powiedziałem, Pelizzari poświęca się dla Jaya Hinleya, żeby gdzieś tam rozprowadzić Hinleya, żeby zerwał Pitcocka, więc tutaj można powiedzieć, Bora Hansgrohe jedzie dobrze, ale niedobrze, no bo summa summarum Hinley nie wskakuje na miejsce na podium, Pelizzari przez to poświęcenie przegrywa koszulkę białą z Mafio Ricci Telo, który przeskakuje go w klasyfikacji generalnej, Kusp wyjeżdża przed Gala, no ale Gal sobie już tam powoli spływa, spływa w tej Generalce. Dziesiątkę zamyka nam Thorsten Treyn i Matteo Jorgensen. No i cóż wam mogę powiedzieć, minuta 16 przewagi Wingergolla, który trochę chory, trochę, trochę przez tą tak przejechał WLT trochę, ta WLT zneutralizowana, trochę ta WLT chory, a trochę ten Wingergoll chory, no ale wystarczyło, no nie było Tatka, więc wystarczyło na ogolenie tutaj towarzystwa.

Almeida, no każdy wynik poniżej drugiego byłby porażką, powyżej drugiego byłby sukcesem, więc Almeida z planem. Pitcock na pewno sukces, Jai Hindley, no zwycięzca Giro kiedyś, więc pewnie liczył na podium. Mafio Riccitero na pewno bardzo dobry występ, Giulio Pelizzari podobnie, Sepkus klasycznie. Gall, no niestety, niestety, niestety, pewnie liczył na więcej, Todd Stanton ponad stan, Jordan Sento go nie obchodzi, bo pomaga Winniegollowi. Tak można tą dziesiątkę podsumować. No i dobrze. Co? Co dalej? Co dalej? Etap 21. Etap 21. To dla tych, którzy... władałem językiem angielskim, powiem wam jaki był komunikat, bo hiszpańskim nie władam.