#244 Prawie zakończenie La Vuelta a España - odcinek 5

Podcast Rowerowy prezentuje cykl Wielkich Turów. La Vuelta a España 2025. Zaprasza Piotr Klin. Odcinek 5. Witajcie, witajcie, z tej strony samozwańczy pseudo profesor koledztwa Piotrek Klin, aby opowiedzieć wam o czym, sam nie wiem do końca o czym, planowałem o zakończeniu Vuelty, ale jak się okazuje, no ci zwycrawnych słuchaczy, którzy już tutaj nie z jednego Grand Touru chleb jedli, wiedzą, że Giro ma swoje trofeo senza fine, czyli nigdy niekończące się trofeum, a 80. edycja La Vuelta Ciclista Espana, można powiedzieć, że to jest Grand Tour o senza fine, Corsa senza fine, wyścig bez końca, no bo tego końca tak naprawdę nie było.

No i co? Lecimy. Lecimy z podsumowaniem tego, jak to było planowane 21 etapowego wyścigu, a jak wyszło tak naprawdę 19 etapowego wyścigu. No i żegnaliśmy się na etapie 17. Powiedziałem, zobaczymy co z tego będzie, zobaczymy co na tej czasówce. Jakoś tak, kiedy o tym mówiłem, patrzę 12 kilometrów, wiedziałem, że ta czasówka będzie krótka, ale nie wiedziałem, że aż tak. No i rzeczywiście ta czasówka nie miała być tak bardzo krótka, bo to już podchodzi pod prolog. 12 kilometrów, fiu, fiu, fiu. No ale nic. Patrzę, patrzę, czytam. No oczywiście, no miała mieć 27 kilometrów, ale no nie miała, bo trzeba zabezpieczyć trasę przed pokojowymi protestami.

Więc Valladolid powiedziało, że jest w stanie tylko pokojowo zabezpieczyć trasę o 15 kilometrów krótszą po rundy, po runda po mieście, więc tak też było. No i to oczywiście zmienia nam troszeczkę znaczenie tej czasówki, bo powiedzmy no między, jeżeli mamy sytuację taką jak Pogacar, który tam tłucze wszystkich i ma minutę, dwie, pięć, mógłby mieć 10, 15 i mógłby wygrać 10 etapów na Tour de France, to czy czasówka ma 12 kilometrów, czy 120, czy 5, czy 2 km, żadnej to nie robi różnicy. Ale pamiętajmy, że przed tą czasówką na etapie 17 w klasyfikacji generalnej mamy 50 sekund między Almeidą i Vingegaardem. No i teraz Vingegaard jak się okazuje, dowiedzieliśmy się tego tam chwilę później, ale Sepp Kuss i jego kolega z drużyny były zwycięzca całego wyścigu sprzed dwóch lat.

No ale oczywiście po tej zmianie, która zaszła z powodu pokojowych protestów nagle z tej sekundy osiemdziesiąt trzy zrobiły się cztery koma jeden. Więc każdy, kto kiedykolwiek jechał czasówkę, wie, że odrobić 1,8 sekundy na kilometr, a 4,1 sekundy na kilometr, to jest zupełnie inna sytuacja. Także do tego, jeżeli winnie go, to też trzeba pamiętać, ci zawodnicy są tak wytrenowani, że Okej, no jakby się tam źle chłop nie czuł, ileś tam naście minut może z siebie wycisnąć na takim poziomie, żeby się nie rozpaść na części pierwsze, ale jak już mówimy o czasówce dwudziestoparokilometrowej, jeżeli by taki zły dzień ustrzelił Vingagora, no to kto wie, kto wie, tutaj mogłoby nam się cała Vuelta przewrócić.

na głowie, ale nie spokojnie 12 km no i mówiłem, że Gana ma potencjał, tutaj największą niespodzianką na pewno jeżeli chodzi o jeżeli chodzi o wyniki tej czasówki No to drugie miejsce, Bogana wygrywa, okej, ale też troszeczkę mu po tych eskapadach, po tych dwóch ponad tygodniach ścigania i neutralizowania etapów, troszeczkę mu to w nogi weszło, więc chłop potrzebował do paru minut, żeby się rozkręcić, ale na tej ostatniej proste, jak się rozkręcił, to fiu, fiu, fiu, tam było leciane 60+. Tam na szczęście nie były fotoradary poodpalane, Bogana by musiał pewnie wszystkie pieniądze, które wygrał na tym etapie oddać na mandaty.

Więc Ganna wygrywa, ale tylko o 0,9 sekundy przed Jayem Vine'em. No i tu tego się nie spodziewałem, bo Jay Vine dobry zawodnik, dobry czasowiec, no ale żeby walczyć, wygrać dwa etapy, walczyć o koszulkę Króla Gór, potem ciągać Almeidę, no i potem przegrać o 0,9 tylko sekundy z Filipo Ganną, więc no naprawdę, biorąc pod uwagę, że Jay Vine nie mógł jechać w swoim teamowym kombinezonie, No to można powiedzieć, że Jay Vine przegrał ten etap o sprzęt, o to, że akurat był liderem klasyfikacji górskiej. Gdyby nie był, to obstawiam, że Jay Vine ten etap by ogolił. No potem mamy Almeida, no i tu jest ważne, 7,5 sekundy straty. Bruno Admiraj to czasowiec, to nie jest niespodzianka. Ivo Oliveira, torowiec, który gdyby ta czasówka miała 27 km, marne szanse, żeby być tak wysoko, ale przy tak skróconej czasówce, dlaczego nie?

Potem Stefan Kung, 11,5 sekundy straty. Kelland O'Brien, sekund 14, miejsce 7, to też kolejny torowiec, którego tu raczej by nie było przy 27-kilometrowej czasówce. Alek Segat to młody berg, który znany jest dobre jazdy na czas, oczywiście w kręgach U23 juniorskich, no ale też i na takiej WL-cie. No i dziewiąty Jonasik 18 sekund straty do Gany, co oznacza 10 sekund strat do 10 sekund strat do Almeidy. to 10 sekund, jeżeli nawet byśmy chcieli tutaj zrobić matematykę prostą, co powiedziałem, no do końca nie można tak patrzeć, to jest 0,82 sekundy odrobione na kilometr, więc jak sobie popatrzymy, gdybyśmy mieli normalnej długości czasówkę, no to mamy jakieś 22,5 sekundy odrobione, czyli połowa straty niemalże w klasyfikacji generalnej.

Ja tak jak mówię, no jeżeli by się okazało, że Jonasik miał gorszy dzień i tutaj dojechał tą czasówkę uszami, a mógłby się na przykład na dwudziestym kilometrze rozkleić, no co by było gdyby? Tego się nie dowiemy z powodu poziomu pokojowości protestów. Więc to jest czasówka, po której, no tu też warto powiedzieć czy coś, no Mafio Riccitero dobra czasówka, odrabia trochę czasu do Pelizzariego. Traci niecałą minutę w klasyfikacji koszulki białej. Felix Gahl spada na miejsce siódmy. On tak już najchętniej by chciał, żeby Vuelta miała dwa tygodnie. Tak biedny ten Gahlik tak spada, spada, spada. Pitcock broni się na trzecim miejscu dzielnie. Jai Hindley zamrożony na miejscu czwartym. No i tak sobie jedziemy, jedziemy w stronę Madrytu.

Etap dziewiętnasty, etap bez historii, bo nawet nie było żadnych pokojowych protestów. Znaczy może inaczej, były, ale o dziwo pokojowe tym razem. Sprinterzy wiedzieli, że Madryt może się nie odbyć z powodów pokojowych, więc tutaj nie było, obstawiałem jakiś duży odjazd i po prostu walkę z tego odjazdu, ale zbyt dużo było teamów, które zdały sobie sprawę, że to może być ostatni etap sprintercki. Więc wszystko to było trzymane, nie było tutaj szans na zbyt duże odjazdy. No i mamy finisz, dobre rozprowadzenie, spokój Alpes in the Koenig, bo też trzeba zauważyć, nie pchali się tam już od 4 km, 5 km do metry, się kotłowali tam z przodu. a 5 km, czy na 4 km do metry, Alpecin to był w ogóle gdzieś w środku peletonu, wyglądało jakby nie byli zainteresowani etapem, ale z każdym metrem było powolne, powolne, powolne przesuwanie, przesuwanie, przesuwanie, Jasperka do przodu, no i jak już go rozprowadzili, Jasperek wyskoczył z koła kolegi jak diabeł z pudełka, nie było na niego mocnych, wygrywa drugi Petersen, trzeci od Luis Aular, więc bez niespodzianek,

Aniołkowski piętnasty, ale on rozprowadzał Kokarda, który był jedenasty, więc tak sobie. I oczywiście w klasyfikacji punktowej, no tutaj Pettersen odjeżdża od swojego rodaka, czyli Jonasa Wingegora, zbliża się do niego Jasper Philipsen, ale nawet nie ma połowy jego punktu, więc tu już można powiedzieć koszulka jest, ten temat jest zamknięty. W klasyfikacji górskiej nie mogło być wielkich zmian, no bo nie było gór. W klasyfikacji młodzieżowej też bez zmian, także nic tutaj co by nas mogło poza tym sprintem i kolejną wygraną Jasperka Philipsena urzec. etap dwudziesty czyli etap ostatni wiadomo było że co że pojedzie pojedzie sobie nie jay vine znaczy tutaj była opcja gdyby

była kalkulacja już punktowa. Jeżeli by nie poszedł od Jasno, to na pewno J. Vine by się na tych pierwszych jakichś premiach tam biło te punkciki, żeby odskoczyć wystarczająco w Ingegollowie. Ale jako, że mieliśmy tam zbieranie punktów, to J. Vine mógł już się skupić na pomaganiu Almeidzie. 20 km przed metą, pokojowy protest, zastawienie ronda, gdzieś tam zawodnicy, którzy starali się, bo wiadomo, niektórzy przyjechali, niektórzy nie. starali się gdzieś tam przejechać bokiem obok pokojowo protestujących na paru z nich tam wskoczyli pokojowo protestujący protestanci i poprzewracali tam zawodników ale gdzieś tam policja to rozgoniła wszystko to pojechało dalej no na samym finiszu no szachowanie się wszyscy tam taki walka w zwolnionym tempie no bo tam momentami po 12-15% ale koniec końców któż tam, któż, któż, któż no

Wiengagol odjeżdża, wygrywa, żeby podkreślić, że ta czasówka go nie uratowała, nie uratowała mu skóry. Wygrywa etap drugi kurs, trzeci Jai Hindley, ale na plecach Hindley'a parę sekund z tyłu Pitcock, potem Almeida, Ricci Telo, Jai Vine, który sobie też jeszcze parę dziubnął punktów w klasyfikacji górskiej, żeby się upewnić, że mu Jonasik nie ukradnie przez przypadek koszulki króla głodnej, obronił się o pięć punktów. a zdobył, a nie, nie przepraszam, myślałem, że jeszcze parę punktów zdobył na klasyfikacji tej, ale Ricci Telo go z tych punktów okradł, także tutaj no szczęście, szczęście Vina, że pojechał odjazd i przez przypadek gdzieś tam w ingach go nie dziubnął parę punktów wcześniej na tym etapie, czyli także Jona, czyli J. Vine kończy z...

koszulką Króla Gór. Koszulka punktowa oczywiście już była rozstrzygnięta, bo pomimo tego, że Winnie Gold wygrywa, no to zbliża się na tam 80 punktów do Peter Sena. Peter Sen już był spokojny o tą koszulkę. Słabszy dzień, znaczy słabszy. No Giulio Pelizzari poświęca się, bo tam jest takie rozprowadzanie i Jaya Hinleya, żeby gdzieś zgubił tego Pitcocka. ale Pitko przez trzy tygodnie się nie chciał zgubić. I nawet sam powiedział, że przyjechał tu, żeby powalczyć o miejsce top 10, top 5 już by było naprawdę fest, a o podium to nawet nie za bardzo myślał i otwiera mu to perspektywy, oczy na to, że może kiedyś wygrać Grand Tour. Także to na pewno jedna z największych niespodzianek tego wyścigu. Też niespodzianką jest Matteo Riccitello,

bo rzeczywiście dobra jazda, no i tak jak powiedziałem, Pelizzari poświęca się dla Jaya Hinleya, żeby gdzieś tam rozprowadzić Hinleya, żeby zerwał Pitcocka, więc tutaj można powiedzieć, Bora Hansgrohe jedzie dobrze, ale niedobrze, no bo summa summarum Hinley nie wskakuje na miejsce na podium, Pelizzari przez to poświęcenie przegrywa koszulkę białą z Mafio Ricci Telo, który przeskakuje go w klasyfikacji generalnej, Kusp wyjeżdża przed Gala, no ale Gal sobie już tam powoli spływa, spływa w tej Generalce. Dziesiątkę zamyka nam Thorsten Treyn i Matteo Jorgensen. No i cóż wam mogę powiedzieć, minuta 16 przewagi Wingergolla, który trochę chory, trochę, trochę przez tą tak przejechał WLT trochę, ta WLT zneutralizowana, trochę ta WLT chory, a trochę ten Wingergoll chory, no ale wystarczyło, no nie było Tatka, więc wystarczyło na ogolenie tutaj towarzystwa.

Almeida, no każdy wynik poniżej drugiego byłby porażką, powyżej drugiego byłby sukcesem, więc Almeida z planem. Pitcock na pewno sukces, Jai Hindley, no zwycięzca Giro kiedyś, więc pewnie liczył na podium. Mafio Riccitero na pewno bardzo dobry występ, Giulio Pelizzari podobnie, Sepkus klasycznie. Gall, no niestety, niestety, niestety, pewnie liczył na więcej, Todd Stanton ponad stan, Jordan Sento go nie obchodzi, bo pomaga Winniegollowi. Tak można tą dziesiątkę podsumować. No i dobrze. Co? Co dalej? Co dalej? Etap 21. Etap 21. To dla tych, którzy... władałem językiem angielskim, powiem wam jaki był komunikat, bo hiszpańskim nie władam.

w to postawili z tyłu tą ściankę reklamową, żeby było jakieś tło, no i tam pooblewali się szampanem, porobili sobie zdjęcia, więc dobrze widzieć, że na co dzień wiadomo walczą ze sobą, myślą jak kogo objechać, no ale jak przychodzi do takich sytuacji, no to potrafią Te gwiazdy, ci ludzie, to też pokazuje, jak ważne jest, że jeszcze jest nadzieja w tym sporcie zawodowym, że summa summarum to mogli powiedzieć, dobra, jakby to była jakaś piłka nożna czy futbol amerykański, kasa zainkasowana, jedziemy do domu, kasa wpłynie na konto, następny wyścig za tydzień. Ale tutaj jednak mamy gości, którzy zarabiają miliony euro rocznie. No i są w stanie cieszyć się tym, że stoją na lodówce przenośnej, normalnie używanej do chłodzenia bidonów, z flamastym napisanym numerem 1, 2, 3.

Dyrektor WLT powiedział, szanujemy prawo do protestów, ale niech ktoś uszanuje nasze prawo do pracy. No i rzeczywiście Michał Kwiatkowski powiedział, że no bardzo źle się stało. że ten wyścig nie został kończony, nie było w stanie Hiszpania, państwo europejskie zapanować nad jakąś grupą protestujących. No ale tak to jest, jak premier jakiś tam podjudza wszystkich ministrowie czy merowie, no to jest dla mnie sytuacja niesłychana. Ale Kwiatkowski powiedział, no to pokazało, że kolarstwo jest łatwym celem aby okazywać swoje niezadowolenie. Czyli teraz cokolwiek będziemy mieli, jakikolwiek będziemy mieli protest, cokolwiek nam się nie będzie podobało, to już nieważne, czy będzie jechał Izrael Premier Tech, czy bierze udział Team UAE, czy ktoś przyjechał na zawody samochodem spalinowym, czy kogoś sponsoryje jakaś firma, która komuś coś tam zrobiła, to już jest nieważne.

efektywnie to nie jest tylko jeden nieskończony wyścig weźmy pod uwagę, że to są dwa etapy, które się nie odbyły a Stana, Kazachstan zatrudniła statystyka do tego taki troszeczkę moneyball, żeby zoptymalizować gdzie wysyłają kogo na jakie wyścigi jaka jest siła ich zawodników jaka będzie przewidywana siła peletonu na danych wyścigach, żeby zdobyć jak najwięcej punktów UCI, żeby utrzymać się w proturze W tym roku Giro miało 21 etapów, Tour miał 21 etapów, Vuelta miała etapów 19, miała mieć tych etapów 21. Teraz nie sposób jest, spot zawodowy to jest biznes.

i wiadomo czy straciliśmy jakiś klientów czy ktoś zamiast pójść do nas i zacząć z nami jakiś kurs zaczął gdzieś indziej no okej możemy sobie tak powiedzieć teraz że no tutaj ktoś na uczelni sobie uczą a fajnie bo najważniejsze żeby sobie uczyli a tam giną dzieci w gazie ok jeżeli to jest tak naprawdę ważne no to mieliście te protesty teraz one otworzyły wam oczy no i zapraszamy gdzieś tam na nie wiem jak to nazwać linię frontu wspomagać tam finansowo teraz wiem że są jakieś akcje humanitarne tam jeżdżące pomagajcie ale pamiętajmy o

Dlaczego ludzie powinni tam jeździć i się ścigać, jak może im się coś stać, nie z ich winy? Bo kolarstwo to już wystarczająco niebezpieczny sport. Naprawdę, nie trzeba jeszcze dodatkowych szaleńców wbiegających w środek peletonu. Także, jak dosłuchaliście do tego momentu, macie mocne nerwy, to tak jak powiedziałem, zapraszam jeszcze na moje podsumowanie tych wydarzeń, tam było dużo, dużo gorzej z punktu widzenia gryzienia się w język, bo tutaj naprawdę, nie wiem, prawie muszę iść sprawdzić w lustro, popatrzeć, czy sobie języka nie odgryzłem, tak mocno się gryzłem w język. Więc Giro, Tour i prawie cała Vuelta, kolejny sezon Grand Tourów na łamach, czy też antenie, czy weterze, podcastu rowerowego zakończony.