🎙 Morderstwo w butiku Ultimo | POLSKIE ZABÓJCZYNIE | PODCAST

Crime and Investigation Polsat Produkcja oryginalna 16 grudnia 1997 roku w jednym z warszawskich butików padają cztery strzały. Na miejscu ginie mężczyzna. Jego żona z ciężkimi obrażeniami trafia do szpitala. Te informacje szalały po gazetach, na pierwszych stronach gazet. Zbrodnia Ultimo. Coś niesamowitego. Jest ofiara, jest sprawca. Ofiara mówi, że sprawca do niej strzelała, a sprawca mówi, że tego nie było. Polskie zabójczynie. Morderstwo w butiku.

Dorota Kowalska, dziennikarka Polska The Times. Mało tego, policja i prokuratura nawet nie uprawdopodobniła fakt, że ten pistolet był w rękach Beaty. No tutaj też pytanie, skąd Beata K. miała mieć broń? Tego w śledztwie ani w procesie nie wyjaśniono. Skąd wzięła broń i co z tą bronią zrobiła? Broń byłaby kluczowym naprawdę dowodem, bo na broni zostałyby odciski palców. Na ubraniu sprawczyni powinny zostać drobiny prochu, które powinny zostać porównane z drobinami prochu z lufy. Natomiast tutaj Nie ma po prostu broni. Broń się zdematerializowała.

W październiku 1999 roku Warszawski Sąd Okręgowy uniewinnił oskarżoną Beatę Pasik od zarzutu zabójstwa. Zaznaczył jednocześnie, że nie zarzuca Annie kłamstwa, ale nie może wykluczyć, że może to być wersja, którą się zasugerowała. Beata Pasik zostaje zwolniona z aresztu. W polskim prawie karnym można wskazać kogoś, jak są definitywne dowody dające stuprocentową pewność, taką stuprocentową, nawet 1% szans, a przypomnijmy, że Anna mówiła, że na 99% rozpoznaje, no to już jest przesłanka dla każdego prawnika, żeby taką sprawę zakończyć uniewinnieniem. Jeżeli nie jesteś pewien, że to ta osoba, że to Iksiński zabił, no to nie można wskazać Iksińskiego, muszą być jasne dowody.

Anna ogromnie przeżywa proces. Każde spotkanie z Beatą na sali sądowej jest dla niej źródłem bólu. Opowiadała mi, że jeżdżąc ze swoją córką na cmentarz, miała myśli samobójcze. Chciała nacisnąć gaz w samochodzie do końca i po prostu wjechać w mur. Prawnicy Anny składają wniosek o apelację i sąd nakazuje proces powtórzyć. Zostaje wówczas jeszcze raz przesłuchany partner Beaty, który początkowo przyznał, że to Beata strzelała. Później się z tego w sądzie wycofał, mówił, że policja na nim wymusiła te zeznania. To człowiek bardzo, bardzo taki, jak to nazwać, wrażliwy to może złe określenie, ale w każdym bądź razie słaby psychicznie.

Jej zdaniem winną popełnionej zbrodni była Beata. W 2004 roku sąd apelacyjny nakazał ponowne wszczęcie procesu. Wiele poszlak wskazywało na udział Beaty, bo przypomnijmy właśnie ten policjant, który był przy przesłuchaniu, lekarka, słowa samej Anny. Anna konsekwentnie utrzymywała, że za zabójstwem jej męża stoi Beata. Na każdym etapie procesu mówiła o tym z coraz większą stanowczością i pewnością. Zabójstwo Daniela było dla niej ogromną traumą, dlatego że straciła właściwie coś, co było dla niej najważniejsze, może stąd ta jej taka determinacja i chęć, czy doprowadzenie do tego, żeby Beata poniosła odpowiedzialność za śmierć jej męża, bo nigdy nie miała wątpliwości, że to ona strzelała.

Trzeci proces zakończył się w 2005 roku, 8 lat po zamordowaniu Daniela. Sąd dopuścił dowód zapachowy, który został zabezpieczony w butiku po zabójstwie mężczyzny. Jednym z dowodów był ślad zapachowy, ślad osmologiczny w kasetce, w której były przechowane pieniądze. Według różnych biegłych nie powinien się tam znaleźć, nie powinien się utrzymywać przez tak długo, bo te ślady zabezpieczono nie od razu po dokonaniu zbrodni, tylko w kilka dni później. Sąd uznał Beatę Pasik winną śmierci Daniela i skazał ją na 25 lat pozbawienia wolności. Beata K. była zrozpaczona, właściwie dostała histerii, krzyknęła w stronę Anny, Aniu powiedz, że to nie ja zabiłam, przecież wiesz.

Płakała. Właściwie policjanci wyprowadzili ją w kajdankach już z sali rozpraw i nigdy się z nią nie spotkałam. Ten zbitek tych poszlak został uznany przez sąd jako na tyle twarde, że można Beatę K. skazać na 25 lat więzienia. Ta rozprawa miała bardzo dramatyczny przebieg. Sędzia ogłosił wyrok, wyrok wskazujący, 25 lat więzienia. Patrzyłam na Annę J. i muszę powiedzieć, że ta kobieta nie okazała cienia emocji. Nie było widać na jej twarzy ani radości, ani zadowolenia. Siedziała z kamienną twarzą, mimo że 8 lat walczyła o sprawiedliwość. Usiłowanie zabójstwa, zabójstwo, kobieta, broń palna.