Droga Leszka Millera ku władzy

No widzisz, nie? Wystarczy kurwa dać zgodę na brukowanie i już zadowoleni, już nie jest komuchem. Więc tak, były tego typu sytuacje, ale jeśli chodzi jeszcze o te Skierniewice, no to on tam, no nie wiem, finalizował remonty jakoś dynamicznie, podobno ukończył budowę siedziby, tamtejszej siedziby KC regionalnej, no to na pewno bardzo ważne dla obywateli żołnierzy. W końcu mamy tę nową siedzibę, ale podobno też, a propos widzisz tych wątków okołoprywaciarskich, ściągał firmy polonijne, tak, żeby tam troszkę gospodarczo ten rejon rozkręcały, organizował spotkanie, jakieś tam dyskusje z młodzieżą, więc faktycznie działał mocno, no i jak się też okazało, ci przyjaciele z Warszawy, z różnych środowisk o nim nie zapomnieli, tylko czasami nawet w tych Skierniewicach, jak udowodnimy, bywali.

że to wcale nie Niemcy byli tutaj winni. No i potem zaprosił Jaruzelski Millera z młodzieżą do Belwederu. No i generał Jaruzelski, podobnie jak premier Rakowski, pokładał w Millerze oczywiście wielkie nadzieje. Chciał, żeby takie osoby jak Leszek Miller modernizowały tę partię od dołu. Faktycznie, prawdopodobnie Leszek Miller był efektowną personą. No i po tym spotkaniu miał Millerowi Jaruzelski przekazać, że poleci go na stanowisko sekretarza KC w warszawskiej centrali. No i w roku 88 Leszek Miller poważny awans zawodowy

Wziął i zaliczył. No, to jest duża rzecz. Wracając do tego Katynia. Ja oglądałem film Wajdy i z tego filmu wynika, że to zrobili Rosjanie w ogóle. Tak? Kurde. Obejrz sobie. A to zobaczę nawet. Ja nie wiem, czy to jest licencja poetika, czy nie. Tylko z tego wynika, że to nie byli niace. Kurde. Teraz trafisz na takiego, nie wiem, bardzo nieogarniętego mediaworkera, który to wyciąga i tak jak parę razy robione jakieś newsy takie pudelkowe z naszych odcinków, nie? Wyciągnięta jakaś ta, to jakby to mogli wyciągnąć, nie? Podcastex dowiedział się od mistrza Andrzeja Wajdy. A kliknie, coś tam się kliknie. Tak, tak, tak, wracając do Leszka Millera, który wrócił tutaj do centrali i został tym sekretarzem poważnym KC.

No on tam faktycznie, wracając do tych dyskusji, wjechał na ostro, kręciło się na ostro, bo On miał określony plan na to, jak to ma wszystko przebiegać na poziomie wizerunkowo-dialogowym. I on ten plan faktycznie realizował i też realizował te pokładane w nim nadzieje, że tak, dobra, ja jestem Wojciechem Jaruzelskim, mogę nie przekonać młodzieży już do siebie, ale... No i było takie słynne spotkanie w 1989 roku w stołówce w gmachu głównym KC, takie otwarte spotkanie z młodzieżą i nie tylko. No i tutaj podkreślam, bo ktoś może powiedzieć, tak, no na pewno otwarte, nie, tam autobusami, coś tam. No właśnie nie, no są kwity na to, że w tym spotkaniu uczestniczyli młodzi opozycjoniści,

Wycofać się na górę stronę. Czy prowadzenie 50-15 z małą Gosią Halbert? Były próby, ale tam nie dogadali się. Nie było chemii rzeczywiście. W kwietniowych szpilkach numer 16 rok 89 Janusz Atlas podsumował co tam fajnego tam latało wtedy w telewizji, co na grzale w poprzednim miesiącu i stwierdzał następująco. Dla mnie bardzo interesująca była na przykład retransmisja spotkania sekretarza KC Leszka Millera z młodzieżą akademicką na Uniwersytecie Warszawskim. Właśnie dlatego, że bardzo dawno nie widziałem prominentnej postaci z kierownictwa politycznego, mówiącej, dyskutującej, a nie przemawiającej. To wszystko jest w ogóle bardzo zabawne w kontekście tego, co aktualnie robi Prawo i Sprawiedliwość. Te wszystkie takie debaty ala Charlie Kirk, zmień moje zdanie.

Tak, to by było na tyle jeśli chodzi o segment odcinka pod tytułem Leszek Myśli. Leszek Miller Złote Myśli. Myśli skrzydlate. Tak jest, myśli nieuczasane, prawda? To też tam Lec mu zajebał w ogóle wszystko. W każdym razie, jeśli chodzi o to przekazanie mienia w ZPR-u, okazało się, że sprawa jest No i też nie udało się utrzymać gmachu KC, mimo usilnych starań SDRP, no bo mieli

No właśnie, nie? To była też moja myśl, że tak siedzisz na tej przyrce czy matmi, że to jest z siedziby KC, no i gdzie to miało trafiać? No jak coś to... Warszawa albo okolice, nie? No, no, no. A może nawet bardziej okolice, bo my to tam biedni pod tą Warszawą, nie? To wam rzucimy jakieś krzesło, no. No myśmy tam, ja miałem czwartą klasę podstawówki w budynku katechetycznym takim specjalnym, gdzie jeździły się po prostu siedem roczników po prostu, a to był taki wąski budynek. No nie, tam to pewnie nie poszło tak naprawdę, nie? Już umówmy się, umówmy się faktycznie. Tam przedszkola też dostały niektóre paluchy na materacu, na którym leżał Mieczysław Moczar. Część mebli trafiła do siedziby SDRP na ulicę Rozbrat, inna część do redakcji Tygodnika Nie.

No czyli tych pieniędzy nie starczyło z tej pożyczki, nie? Poszło na rozruch periodyku, ale jednak meble trzeba było załatwić skąd inąd. No i Miller kończy tę wypowiedź z anatomii siły następująco. Byłem zresztą ostatnim człowiekiem, który opuszczał pusty już budynek KC, czyli zawsze po prostu wiatr historii, nie? A tam wieje mu w tym po prostu tej siwej czuprynie, nie? No, to jak sobie wyobrażasz, kto ma być osobą, która zgasi światło w siedzibie KC. Przecież jak on teraz, jeżeli wie, że tam są lustra niedaleko, przecież mu się serce kraje. Albo, albo może właśnie. Wydaje mi się, że do Sogo tam chłopaki mogli chodzić. O to tak, tak, tak. To jest product placement. Oczywiście, że Sogo nam zapłaciło za tę reklamę w odcinku.