M18 Hellcat – pancerna wyścigówka
Jeżeli podoba Ci się odcinek możesz nas wesprzeć w serwisie 🔶PATRONITE.PL🔶Albo postawić nam symboliczną kawę w serwisie🔷BUYCOFFEE.TO🔷
To są dwa silniki Buick, silniki samochodowe. No ale dlaczego tam włożono silniki samochodowe? Dlatego, że ten T49 powierzono opracowanie tego pojazdu przemysłowi motoryzacyjnemu, koncernowi General Motors, a przede wszystkim jego oddziałowi, czyli firmie Buick. Tak, bo w General Motors mieliśmy Cadillaca, mieliśmy Chevroleta, mieliśmy między innymi Buicka. No i właśnie firma Buick, korzystając z najnowszych osiągnięć przemysłu cywilnego, samochodowego koncernu General Motors miała opracować pancerną wyścigówkę, no bo jeżeli szukamy sportowego czołgu, superszybkiego czołgu, no to przemysł samochodowy jest najlepszym adresatem zbudowania nam czegoś takiego. I Amerykanie w 1939-1940 roku w przemyśle samochodowym, oni już mieli najróżniejsze rozwiązania w zakresie transmisji, przenoszenia napędów, no skrzyń biegów i tak dalej, i postanowili te rozwiązania zastosować w czołgach nowej generacji, w tym w niszczycielu czołgów T49.
Strzelec karabinu maszynowego MG42 z amunicją przeciwpancerną się gdzieś usadowił 50-100 metrów od takiego pojazdu i zaczął w niego strzelać, to by go po prostu rozstrzelał. Znaczy, spenetrowałby pancerz, o tak, na krótkich, niewielkich dystansach. Każda armata przeciwpancerna znosiła po prostu T-70, można było go przestrzelić na wylot. No i nie miał od góry pancerza wieży, no i jeszcze dodatkowo było tak dziwnie, że o ile celowniczy wieży miał przyrządy, którymi mógł obserwować otoczenie i celować będąc ukryty w wieży, O tyle zarówno dowódca obsługujący NKM oraz ładowniczy, oni w ogóle, żeby coś zobaczyć, musieli wychylić głowę z pojazdu. Obaj kierowcy z przodu siedzieli oczywiście wewnątrz kadłuba, mieli także swoje stropowe luki i mogli prowadzić pojazdy przy zamkniętych włazach, obserwując otoczenie z peryskopów, bądź podnosząc włazy i obserwując bezpośrednio otoczenie własnymi oczami.
Po co nam coś, co nie daje jakiegoś super większego kopa w zakresie niszczenia czołgów w stosunku do tego, co już mamy. No i Amerykanie stwierdzili, że M10 jest wystarczający, ale docelowo to oni chcą mieć M10, ale z armatą 90 mm. która jest czymś o wiele potężniejszym niż jakieś tam 76 w rodzaju M7 czy M1 i tak naprawdę M10 można przerobić w M36, czyli wniszczyciel czołgów na bazie Shermana z armatą 90 mm, którą tą armatą można rozwalić każdy czołg na dużym dystansie. Więc już w roku 1943 ten T-70 niestandaryzowany, ale produkowany miał całą serię problemów technicznych, konceptualnych i logistycznych. Logistycznych, nietypowa amunicja, konceptualnych, możemy mieć większą armatę w innym pojeździe, no i technicznych.
Ale tak, to jest super szybki wóz. Ma silnik o mocy 400 koni mechanicznych, co przy masie 18 ton daje mu naprawdę potężnego kopa. Jest napędzany 80-oktanową benzyną. Ma tą przekładnię hydromechaniczną Torqmatic, ma automatyczną skrzynię biegów, ma przekładnię hydrauliczną. Wóz śmiga, ale na przykład dowódca, żeby cokolwiek widzieć, musi wystawiać głowę ponad ochronę, niewielką, ale jednak ochronę wieży. Podobnie ładowniczy. W ogóle pojazd jest niski, więc tam się dziwacznie siedzi w tej wieży. Właściwie ciężko, ergonomia jest beznadziejna. Ładowanie armaty przez ładowniczego wymaga tak naprawdę pokazania się i każdy niemiecki snajper może go zdjąć. No i jak nie, no to może siedzieć i się kulić, ale to wszystko jest troszeczkę beznadziejne. Dowódca ma NKM, więc w ogóle jest wystawiony na odstrzał.
A nie może go obsługiwać, jak się nie wystawi na odstrzał. Wszyscy siedzą w hełmach, wszyscy skuleni. Ta ergonomia M18 jest bardzo słaba. Pojazd jest super szybki i niektóre bataliony notują bardzo dobre rezultaty. Bardzo szybko potrafią się przemieszczać w walkach w Ardennach. Widzimy na przykład w rejonie Bastogne, tak? 705 Batalion Niszczycieli Czołgów. On się tam niezwykle wykazał dużą skutecznością. Ale zasadniczo to M66 robi robotę, a nie M18 w Ardenach. No i jest problem też z ochroną przeciwko piechocie niemieckiej. Amerykańscy żołnierze montują dodatkowe karabiny maszynowe na pojeździe, żeby móc walczyć z piechotą, bo nie są w stanie z NKM-u skutecznie się bronić, mimo jego potężnej siły ognia. Potrzebują z przodu wieży dodatkowy karabin maszynowy. To jest częsta modyfikacja polowa. No i tak jak powiedziałem, armia amerykańska wdraża do służby bojowej tylko kilkaset M18.
Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kamil Kawalec i Norbert Bączyk przedstawiają amerykański niszczyciel czołgów M18 Hellcat i jego konstrukcję.
wesprzeć nas w serwisie patronite.pl
Analiza konstrukcji i motywacji tworzenia M18 Hellcat jako pojazdu zbyt osadzonego w jednym założeniu.
Opis historii i koncepcji amerykańskich niszczycieli czołgów Tank Destroyer Corps i ich wpływu na M18 Hellcat.
Analiza cech M18 Hellcat jako pojazdu szybkiego, słabo opancerzonego i bardzo silnie uzbrojonego.
Opis projektu T49 i jego cech, a także powody, dla których amerykańskie dowództwo zdecydowało się na zmianę armaty w M18 Hellcat.
Analiza problemów technicznych związanych z implementacją nowej armaty w M18 Hellcat i decyzji amerykańskiego dowództwa.
Rozkłady techniczne i logistyczne T-70, jego uzbrojenie i prędkość. Problemy z automatem i zawieszeniem, produkcja seryjna i standaryzacja jako M18.
Rozkłada się produkcja i użycie M18 w boju, od pierwszych testów do pełnego zastosowania na froncie zachodnim w 1945 roku.
Analiza charakterystyki M18, jego wpadki i konsekwencje na końcę II wojny światowej, w tym jego zdeklasowanie i zakończenie produkcji.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„wesprzeć nas w serwisie patronite.pl"
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Jeżeli podoba Ci się odcinek możesz nas wesprzeć w serwisie
🔶PATRONITE.PL🔶
Albo postawić nam symboliczną kawę w serwisie
🔷BUYCOFFEE.TO🔷