Mentionsy Mentionsy
Podcast Wojenne Historie
Podcast Wojenne Historie

M18 Hellcat – pancerna wyścigówka

05.06.2026 ·57 min 3 s · 10 rozdziałów · 1 sponsor

Jeżeli podoba Ci się odcinek możesz nas wesprzeć w serwisie 🔶⁠PATRONITE.PL⁠🔶Albo postawić nam symboliczną kawę w serwisie🔷⁠BUYCOFFEE.TO⁠🔷

6:46 · Przygotowanie do produkcji M18 Hellcat 1

To są dwa silniki Buick, silniki samochodowe. No ale dlaczego tam włożono silniki samochodowe? Dlatego, że ten T49 powierzono opracowanie tego pojazdu przemysłowi motoryzacyjnemu, koncernowi General Motors, a przede wszystkim jego oddziałowi, czyli firmie Buick. Tak, bo w General Motors mieliśmy Cadillaca, mieliśmy Chevroleta, mieliśmy między innymi Buicka. No i właśnie firma Buick, korzystając z najnowszych osiągnięć przemysłu cywilnego, samochodowego koncernu General Motors miała opracować pancerną wyścigówkę, no bo jeżeli szukamy sportowego czołgu, superszybkiego czołgu, no to przemysł samochodowy jest najlepszym adresatem zbudowania nam czegoś takiego. I Amerykanie w 1939-1940 roku w przemyśle samochodowym, oni już mieli najróżniejsze rozwiązania w zakresie transmisji, przenoszenia napędów, no skrzyń biegów i tak dalej, i postanowili te rozwiązania zastosować w czołgach nowej generacji, w tym w niszczycielu czołgów T49.

20:33 · Problemy techniczne i logistyczne T-70 3

I w efekcie na początku 1943 roku mamy już trzeci projekt pod oznaczeniem T-70. I to nadal jest firma Buick w ramach General Motors, która opracowuje nośnik, a armia wymienia wciąż armatę, co skutkuje koniecznością przeprojektowywania wciąż na nowo nośnika, bo każda kolejna armata jest de facto większa, cięższa, silniejsza niż poprzedniczka. To nie tylko oznacza modyfikację wieży, ale na przykład środka ciężkości, a środek ciężkości całego pojazdu trzeba przesuwać, no a to z kolei skutkuje na przykład całkowitym przebudowaniem systemu przeniesienia napędu z tyłu na przód. Innymi słowy, cofamy wieżę na środek kadłuba, zmieniamy układ napędowy z tylnego na przedni, to znaczy przednie koła napędowe zamiast tylne,

Modyfikujemy jednostkę napędową, dlatego że dwa samochodowe silniki Buicka, no nie. Dajcie tam naprawdę nie tylko coś mocnego, ale dajcie coś standaryzowanego. My nie chcemy dwóch silników samochodowych firmy Buick, a właściwie General Motors, tylko dajcie tam silnik lotniczy, jak w Shermanie. Dajcie armatę taką, jak w Shermanie. No i robi się dosyć dziwnie, dlatego że docelowe czołgi amerykańskie Będą miały właśnie armatę M1 76 mm, bardzo dobrą w walce z czołgami. Świetna broń przeciwpancerna. I ten niszczyciel czołgów będzie miał mieć takie samo uzbrojenie jak przyszła odmiana Shermana. Czyli nie będzie miał przewagi siły ognia nad klasycznym Shermanem, nie będzie miał tak jak M10 górował siłą ognia nad M4. Mówię niszczyciel czołgów czołgów. Nie, tu tak nie będzie.

M4 był świetnym czołgiem. Potem Amerykanie stworzyli coś takiego jak M18 czy czołg podstawowy, średni, ciężki M26 Pershing i te czołgi były z perspektywy użytkownika z roku 45 totalnie niedopracowane, bo były takim high tech, takim szczytem techniki, takim symbolem amerykańskiego przemysłu samochodowego, że to co świetnie działa w najlepszych Chevroletach i Buickach niekoniecznie będzie dobrze działało w czołgach. Znaczy Amerykanie zafascynowali się własną techniką, własną technologią. Hydromechaniczna, automatyczna, trzybiegowa przekładnia Torqmatic. Automatyczna skrzynia biegów. No, brzmi świetnie w teorii. W praktyce niekoniecznie będzie się sprawdzało. W warunkach wojennych, w warunkach stresu, w warunkach niezwykle skomplikowanego terenu, na którym się walczy.

39:55 · Produkcja i użycie M18 w boju 2

Jak na amerykański przemysł to było bardzo mało. I on był trochę jak Pantera, dlatego że stwierdzono, że pierwsze serie wymagają zasadniczej modernizacji. Stwierdzono, że nie tylko kwestia jednostki napędowej, która jest trochę za słaba, Ale przede wszystkim właśnie kwestia systemu przeniesienia napędu jest na tyle problematyczna, jeszcze te przednie amortyzatory, zawieszenia pierwszej pary kół są na tyle słabe, że ten M18, którego już wyprodukowano w kilkuset sztukach, on się nie nadaje do służby liniowej. I tam około 650 pierwszych pojazdów odesłano Buickowi do General Motors celem naprawy. I one były kukułczym jajem, dlatego że koniec końców skończyły jako transporter M39. Nigdy nie spełniły swojej roli i ze względu na określone problemy techniczne zostały zmodyfikowane, przerobione z pojazdów bojowych na pojazdy zabezpieczenia technicznego bądź transportery opancerzone dla piechoty.

I wiosną 1944 roku armia amerykańska mogła już brać Shermany z 76 mm armatami i M18, nowe niszczyciele czołgów z takimi de facto samymi armatami. Druga seria produkcyjna u Buicka była już zmodyfikowana, miała lepsze amortyzatory, miała poprawiony system przeniesienia napędu. Część, jak powiedziałem, pojazdów, które odesłano do producenta, no one się w jakimś zakresie zmarnowały. Część już wyprodukowanych, które trafiały do jednostek, były modyfikowane w warsztatach armijnych. To znaczy, żeby T-70 dostał standaryzację na M18, musiał przejść wymianę części agregatów wewnętrznych i tym się różni T-70 od M18. Na przykład do Związku Radzieckiego na początku 44 roku wysłano kilka T-70, które w czasie testów radzieckich zrobiły fatalne wrażenie,

Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.