M18 Hellcat – pancerna wyścigówka
Jeżeli podoba Ci się odcinek możesz nas wesprzeć w serwisie 🔶PATRONITE.PL🔶Albo postawić nam symboliczną kawę w serwisie🔷BUYCOFFEE.TO🔷
No i amerykańskie dowództwo niszczycieli czołgów dostaje w roku 1942 taką broń, która absolutnie nie odpowiada idei szukaj, uderz, zniszcz. Bo to jest po prostu M4 z cienkim pancerzem, z wielką armatą, z otwartym od góry przedziałem bojowym, celem lepszej obserwacji i celem lepszej ergonomii wnętrza wieży, ale to jest po prostu czołg. M4 przerobiony na M10. To nie jest idea, to nie jest odpowiedź z realizacji marzeń ludzi takich jak generał Andrew Bruce, dowódca tank Destroyer Corps, tylko to jest zunifikowanie niszczycieli czołgów w ramach szerszej struktury US Army. Bierzecie nasz czołg, w rozumieniu armia po prostu daje czołg standardowy, stosowna armata i do walki. I M10 jest, jak już powiedziałem, w dużej mierze zaprzeczeniem idei niszczyciela czołgów, bo to jest po prostu Sherman zmodyfikowany tak, że jest silniej uzbrojony niż zwykły Sherman, a gorzej opancerzony niż zwykły Sherman.
To są dwa silniki Buick, silniki samochodowe. No ale dlaczego tam włożono silniki samochodowe? Dlatego, że ten T49 powierzono opracowanie tego pojazdu przemysłowi motoryzacyjnemu, koncernowi General Motors, a przede wszystkim jego oddziałowi, czyli firmie Buick. Tak, bo w General Motors mieliśmy Cadillaca, mieliśmy Chevroleta, mieliśmy między innymi Buicka. No i właśnie firma Buick, korzystając z najnowszych osiągnięć przemysłu cywilnego, samochodowego koncernu General Motors miała opracować pancerną wyścigówkę, no bo jeżeli szukamy sportowego czołgu, superszybkiego czołgu, no to przemysł samochodowy jest najlepszym adresatem zbudowania nam czegoś takiego. I Amerykanie w 1939-1940 roku w przemyśle samochodowym, oni już mieli najróżniejsze rozwiązania w zakresie transmisji, przenoszenia napędów, no skrzyń biegów i tak dalej, i postanowili te rozwiązania zastosować w czołgach nowej generacji, w tym w niszczycielu czołgów T49.
I w efekcie na początku 1943 roku mamy już trzeci projekt pod oznaczeniem T-70. I to nadal jest firma Buick w ramach General Motors, która opracowuje nośnik, a armia wymienia wciąż armatę, co skutkuje koniecznością przeprojektowywania wciąż na nowo nośnika, bo każda kolejna armata jest de facto większa, cięższa, silniejsza niż poprzedniczka. To nie tylko oznacza modyfikację wieży, ale na przykład środka ciężkości, a środek ciężkości całego pojazdu trzeba przesuwać, no a to z kolei skutkuje na przykład całkowitym przebudowaniem systemu przeniesienia napędu z tyłu na przód. Innymi słowy, cofamy wieżę na środek kadłuba, zmieniamy układ napędowy z tylnego na przedni, to znaczy przednie koła napędowe zamiast tylne,
Modyfikujemy jednostkę napędową, dlatego że dwa samochodowe silniki Buicka, no nie. Dajcie tam naprawdę nie tylko coś mocnego, ale dajcie coś standaryzowanego. My nie chcemy dwóch silników samochodowych firmy Buick, a właściwie General Motors, tylko dajcie tam silnik lotniczy, jak w Shermanie. Dajcie armatę taką, jak w Shermanie. No i robi się dosyć dziwnie, dlatego że docelowe czołgi amerykańskie Będą miały właśnie armatę M1 76 mm, bardzo dobrą w walce z czołgami. Świetna broń przeciwpancerna. I ten niszczyciel czołgów będzie miał mieć takie samo uzbrojenie jak przyszła odmiana Shermana. Czyli nie będzie miał przewagi siły ognia nad klasycznym Shermanem, nie będzie miał tak jak M10 górował siłą ognia nad M4. Mówię niszczyciel czołgów czołgów. Nie, tu tak nie będzie.
Mało tego, ten T-70 ma także przyszłościowy układ jezdny. Pięć zdwojonych dużych kół jezdnych z każdej strony zawieszone na niezależnych wałkach skrętnych. Można by powiedzieć, że ten T-70 to jest taki mniejszy, lżejszy braciszek przyszłego M26, podstawowego amerykańskiego czołgu, zwłaszcza z perspektywy koncernu General Motors. Czyli Amerykanie odchodzą od tej klasycznej dla nich amortyzacji na sprzężynach śrubowych, przechodzą na wałki skrętne. Ale jak oceniasz to zawieszenie? To był dobry pomysł dla tak dynamicznego pojazdu, jakim był Hellcat? To jest doskonałe rozwiązanie dla pojazdu bojowego, gąsienicowego, który porusza się z dużymi prędkościami. Jak spojrzymy na Panzer III, no to on jest tu prekursorem właśnie takiego podejścia. To Panzer III, chociaż Amerykanie tu się bardziej na Rosjanach wzorowali niż na Niemcach, ale można powiedzieć, że czerpali stąd i stąd.
Jak na amerykański przemysł to było bardzo mało. I on był trochę jak Pantera, dlatego że stwierdzono, że pierwsze serie wymagają zasadniczej modernizacji. Stwierdzono, że nie tylko kwestia jednostki napędowej, która jest trochę za słaba, Ale przede wszystkim właśnie kwestia systemu przeniesienia napędu jest na tyle problematyczna, jeszcze te przednie amortyzatory, zawieszenia pierwszej pary kół są na tyle słabe, że ten M18, którego już wyprodukowano w kilkuset sztukach, on się nie nadaje do służby liniowej. I tam około 650 pierwszych pojazdów odesłano Buickowi do General Motors celem naprawy. I one były kukułczym jajem, dlatego że koniec końców skończyły jako transporter M39. Nigdy nie spełniły swojej roli i ze względu na określone problemy techniczne zostały zmodyfikowane, przerobione z pojazdów bojowych na pojazdy zabezpieczenia technicznego bądź transportery opancerzone dla piechoty.
No i stopniowo latem 44 roku Z taką pewną nieśmiałością zaczęto wprowadzać na uzbrojenie pierwsze bataliony niszczycieli czołgów na M18. 704, 705, 603. Pojazdy te zadebiutowały nie od razu, podobnie jak w armii amerykańskiej nie od razu zadebiutował Sherman z armatą 76 mm, To był proces, który widzimy w sierpniu, we wrześniu 1944 roku. Widzimy jak amerykańska 3 Armia wprowadza jako pierwsza na uzbrojenie tego rodzaju niszczyciele czołgów. Walczą na przykład o Brest. Potem generał Patton wykorzystuje właśnie bataliony niszczycieli czołgów na M18 i ma ich dosłownie kilka. Ale one robią dobre wrażenie.
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kamil Kawalec i Norbert Bączyk przedstawiają amerykański niszczyciel czołgów M18 Hellcat i jego konstrukcję.
wesprzeć nas w serwisie patronite.pl
Analiza konstrukcji i motywacji tworzenia M18 Hellcat jako pojazdu zbyt osadzonego w jednym założeniu.
Opis historii i koncepcji amerykańskich niszczycieli czołgów Tank Destroyer Corps i ich wpływu na M18 Hellcat.
Analiza cech M18 Hellcat jako pojazdu szybkiego, słabo opancerzonego i bardzo silnie uzbrojonego.
Opis projektu T49 i jego cech, a także powody, dla których amerykańskie dowództwo zdecydowało się na zmianę armaty w M18 Hellcat.
Analiza problemów technicznych związanych z implementacją nowej armaty w M18 Hellcat i decyzji amerykańskiego dowództwa.
Rozkłady techniczne i logistyczne T-70, jego uzbrojenie i prędkość. Problemy z automatem i zawieszeniem, produkcja seryjna i standaryzacja jako M18.
Rozkłada się produkcja i użycie M18 w boju, od pierwszych testów do pełnego zastosowania na froncie zachodnim w 1945 roku.
Analiza charakterystyki M18, jego wpadki i konsekwencje na końcę II wojny światowej, w tym jego zdeklasowanie i zakończenie produkcji.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„wesprzeć nas w serwisie patronite.pl"
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Jeżeli podoba Ci się odcinek możesz nas wesprzeć w serwisie
🔶PATRONITE.PL🔶
Albo postawić nam symboliczną kawę w serwisie
🔷BUYCOFFEE.TO🔷