Kto stał za Hitlerem?

Uczono nas tego, jaka ta II wojna światowa była dla nas straszna, a Zachód przeżył coś takiego w 1918. Ale tak jak dzisiaj często ludzie mówią, że no nie mają do czegoś zaufania, bo kiedyś w przyszłości było coś złego, tak w Wielkiej Brytanii, we Francji, w Stanach Zjednoczonych w 1918 roku złamano, zwłaszcza u Francuzów i Anglików, przekonanie o własnej sprawczości, w tym sensie, że oni zaczęli panicznie bać się wojny. Politycy bali się społeczeństwa, bo społeczeństwo w pewnym momencie swoich bohaterów pierwszowojennych zaczęło nazywać rzeźnikami. I znowu, Ameryka przeszła to po Wietnamie w latach 70. XX wieku. Te protesty antywojenne, które zmusiły amerykańskie imperium do przejścia na armię zawodową w latach 70.

Ale mężowe stanu na Zachodzie nie zrobili nic w tym sensie, że dopiero postawieni pod ścianą byli gotowi coś zrobić. Brytyjczycy, kiedy Hitler przyjął władzę, próbowali się z nim dogadać, ale to nie wyszło. W 1933 roku nie wyszło. Więc Hitler opuścił Ligę Narodów, Hitler opuścił Wielką Konferencję Rozbrojniową w Genewie i Anglicy, widząc to, uznali, że będzie w przyszłości wojna z Niemcami. Już w 1933 w USA i w 1934 w Wielkiej Brytanii przyszły przeciwnik w nowej wojnie światowej został zdefiniowany jako Niemcy. Ale idąc do tej wojny, przyszłej wojny z Niemcami, Anglicy zaliczą apisment, zgodę na niemieckie zbrojenia, monachium, a w 1939 i 1940 roku tak zwaną dziwną wojnę.

A w ogóle będziemy neutralni. To się bujajcie z tym Hitlerem sami. Jesteśmy neutralni i nie pożyczymy wam pieniędzy. A wy macie traumę i śmierci swoich ludzi i macie traumę finansową. A my wam nie pomożemy. To pojęcie Zachód. My używamy takiego pojęcia. Francja, Wielka Brytania, Stany Zjednoczone. Wielki kwantyfikator. Zachód. Oczywiście to jest w pełni prawidłowe, ale w latach trzydziestych nie było czegoś takiego w rozumieniu jak Zachód, w rozumieniu jakiegoś bloku wojskowo-polityczno-ekonomicznego. Nie było żadnego NATO, żadnej Unii Europejskiej, niczego na ten przykład. Hitler zawsze powtarzał, Nienawidzę układów zbiorowych, bo układy zbiorowe czynią mnie, Niemca, słabszym niż jakikolwiek układ dwustronny, niż jakikolwiek układ bilateralny. Więc ja, Adolf Hitler, i w domyśle ja, Rzesza, gram zawsze na układy dwustronne.

Hitler obraca przeciwko Zachodowi nawet te pomysły wojny nowoczesnej. Anglicy powiedzieli, zamiast wielomiesięcznej rzezi, stworzmy małe, mobilne wojska lądowe oparte o mechanizacji. Zbudujmy armię w pełni mechaniczną. Anglikom się to nie udało do roku 1939, ale Hitler powiedział, to jest dobry pomysł. Guderian powiedział, to jest dobry pomysł. I chociaż niemieccy generałowie z naczelnego dowództwa byli konserwatywni, Hitler przełamał ich opór i powstały dywizje pancerne. W 1939 roku ani Francuzi, ani Anglicy nie mieli ani jednej dywizji pancernej w gotowości bojowej. Państwa, które wyprodukowały tyle czołgów, Anglicy, którzy wymyślili czołg, którzy zaproponowali dywizje pancerne w latach dwudziestych, oni nie byli gotowi do wojny pancernej w roku 1939. Francuzi tworzyli dopiero dywizje pancerne, mieli zmechanizowanej kawalerii, ale Niemcy mieli dywizje pancerne i też mieli dywizje zmechanizowanej kawalerii przekształcane w dywizje pancerne.

Nawet Stalin, chcąc nie chcąc, też zagrał w pewnym momencie na Hitlera. Czasem zupełnie nieświadomie, bo przecież np. proces wielkiego terroru i paraliżu, częściowego paraliżu gospodarki radzieckiej, opóźnienie procesu z modernizacji technicznej armii, mówię o wielkiej czystce, cały świat odebrał to jako osłabienie międzynarodowej pozycji ZSRR. Ale przede wszystkim Stalin zagrał na Hitlera w roku 1939. No właśnie, dlaczego Stalin zdecydował się na ten krok? Bo liczył na wojnę mocarstw zachodnich, a on miał stać z boku. I znowu Pakt Ribbentrop-Mołotow. On nie rozpoczyna II wojny światowej, ale on niesamowicie ułatwia Hitlerowi pokonanie Francji w roku 1940. On niesamowicie ułatwia Hitlerowi pierwszy rok wojny. Hitler ma wolną rękę na Zachodzie.

Jak jednocześnie w 1939 roku przyszło do Anglików dwóch panów i powiedziało. Stalin powiedział, ja się dogaduję z Hitlerem. Blokada gospodarcza Niemiec nie będzie skuteczna. A więc wasz plan wojny się posypał. I Francuzi się nie będą bronić skutecznie za linią Maginot. Bo Hitler ma wolną rękę na zachodzie, ale przyszedł do Anglików też i drugi pan, pan Roosevelt, który po pierwsze powiedział, ja na razie niewiele mogę, ale po pierwsze wprowadźcie wreszcie pobór, bo w Wielkiej Brytanii nie było poboru przecież do wojska, to był kraj, który szykował się do wojny nie mając poboru. Roosevelt w końcu wysłał swojego ambasadora, swojego przedstawiciela do Neville'a Chamberlaina wiosną 1939 roku i zadał mu pytanie, dlaczego skoro chcesz wojny z Hitlerem, dlaczego prosisz mnie o pomoc, czemu nie masz poboru? Inevi Chamberlain wprowadził pobór w kwietniu 1939 roku.

Dopiero Churchill, kiedy Niemcy zaczną nadcierać na Zachodzie, a Churchill zostanie premierem, da zielono światło nalotom bombowym. Ale znowu, te naloty bombowe zaczną się na serio gdzieś w 1942 roku, bo najpierw trzeba mieć gigantyczną flotę samolotów, żeby bombardować. Więc wszyscy grają na Hitlera, bo wszyscy są racjonalni, wszyscy chcą ograniczyć śmierć, wszyscy chcą ograniczyć nieskoordynowane działania, wszyscy nie chcą rzezi, albo tak jak Stalin chcą, żeby to inni się wyrzynali. Wszyscy grają na to, żeby nie rozwalić do końca budżetu, żeby II wojna światowa nie była pierwszą. I to budowało Hitlera. To budowało paradoksalnie Hitlera, bo on powiedział, że owszem, pierwsza wojna światowa nie powinna się powtórzyć. Powinna być bardziej brutalna. Ta nowa. Jeszcze bardziej okrutna. O wiele nowocześniejsza, wielce i bardziej dynamiczna.

My Włosi jesteśmy w bardzo trudnym położeniu finansowym, a Ameryka pozwala nam handlować lirami. Nie żąda od nas gotówki w twardej walucie. Więc jak Włochy uzależnione gospodarczo-ekonomicznie od Zachodu i nie mające z Hitlerem wspólnych interesów politycznych miały być sojusznikiem? Ale Mussolini był głupi i grał na Hitlera nieświadomie, bo był chciwy. Uważał, że Włochy zostały źle potraktowane, że nie mają kolonii, napad na Etiopię. To wywołało reakcję Francji i Wielkiej Brytanii. Znowu, pod wpływem opinii publicznej. Paradoksalnie, opinia publiczna Francji i Wielkiej Brytanii, ludzie demokratyczni, ludzie, którzy mieli określone postawy moralne, grali na Hitlera. Nieświadomie, ale grali. Bo rządy Wielkiej Brytanii i Francji chciały się dogadać z Włochami i sprzedać tą Etiopię.

Żeby państwa nadbałtyckie, Rumuni, słuchali się nas i Węgrów. Ale admirał Horthy grał na Hitlera. A z czego to wynikało? To Niemcy mogły zagwarantować rewanżystom węgierskim zwrot terytoriów na obszarze Jugosławii, Rumunii, Czechosłowacji. I na to grał Horthy. My proponowaliśmy mu jakieś układy, a on potulnie został szakalem Hitlera w zamian za kolejne terytoria Słowacji, a potem Rumunii, a potem jeszcze w 1941 Jugosławii. W roku 1939 Węgry były już sojusznikiem i wasalem Niemiec. Liczyły na własne korzyści, jeżeli będą grały na Hitlera. My byliśmy w najtrudniejszym położeniu, ale też chcąc nie chcąc graliśmy na Hitlera. W 1934 roku widząc to, że Zachód jest bezradny wobec zbrojeń Rzeszy,

Poszliśmy na uspokojenie relacji wzajemnych. Ten układ Hitler-Piłsudski, układ o niestosowaniu przemocy z 1934 roku, był nieświadomym graniem na Hitlera, no bo skoro Zachód nie chce go pokonać, to co, sami będziemy z nim wojować? No to jakoś się z tym Niemcami na jakiś czas dogadajmy. To było wyłącznie kupowanie czasu. Ten pakt był dokładnie tym samym, co decyzja Brytyjczyków z 1934 roku. Brytyjczycy w 1934 roku stwierdzili, że Niemcy będą w przyszłości wrogiem w nowej wojnie światowej. Ale oni, Brytyjczycy, nie będą na razie wykonywać żadnych gwałtownych ruchów. Będą się powoli przygotowywać do wojny. Na swoich warunkach. My stwierdziliśmy mniej więcej to samo, z tą różnicą, że myśmy się do żadnej wojny nie przygotowywali, no bo jak?

No to mając taką wzrotkę Francuzi, powinni w ogóle nie rozbudowywać dywizji pancernych, tylko wreszcie skończyć linie Marginota na granicy z Belgią, ale niestety I tutaj dochodzę do tego, że na Hitlera grał mental jego wrogów, bo oni byli zbyt mocni, mówią o carstwach, żeby mu w pełni ustąpić, i zbyt słabi, żeby mu się porządnie postawić. W efekcie w 1940 roku, kiedy zastępy Hitlera ruszyły na Francję, na granicy z Belgią była szczątkowa linia Maginot, Francuzi nie mieli w pełni zorganizowanej odpowiedniej liczby dywizji pancernych, Anglicy mieli małe wojska ekspedycyjne, bo dopiero w 1939 roku zaczęli nadganiać i w ogóle nie wysłali Spitfire'ów na kontynent. I to był przejaw jednocześnie strachu i pychy Zachodu. Bo gdyby Zachód się tylko bał Hitlera, to by Francuzi zbudowali sobie linię Maginota aż po Dunkierkę.

To najpierw ten Liddelhardt opowiada w tych swoich książkach, ten Fuller, że obrona ma przewagę nad atakiem, że nowoczesność to jest przede wszystkim wojna powietrzna, a potem wysyłają ten nieskompletowany do końca BEF, Brytyjski Korpus Ekspedycyjny, i on co robi? On idzie do Belgii. Idzie do Belgii, żeby zabezpieczyć Belgię, żeby Niemcy z Belgii na przykład Anglii nie mogli Chodzi o to, że strategia i kwestie operacyjne na Zachodzie były tak niespójne do wojny z Hitlerem, że on to idealnie wykorzystał w kontekście katastrofy francuskiej. Historycy brytyjscy, którzy są obrońcami Neville'a Chamberlaina Mówią, że to była mądra strategia, bo Hitler zawojował Francję, ale nie był w stanie pokonać Anglików. Jego szczęśliwa gwiazda zgasła, że doszedł do ściany i nie wiedział, co zrobić dalej.

Mimo, że formalnie nawet Einsteina nie powinni wpuścić, rzeczywiście mówiłem o tym w odcinku temu poświęconemu, były odpowiednie kwoty, ale Amerykanie mieli taką postawę izolacjonistyczną, że w pewnych okolicznościach nawet Albert Einstein nie mógłby przekonać Roosevelta, że trzeba robić bombę atomową. Politycy, partie, rządy zupełnie czasem nieświadomie wzmacniały tą nazistowską drogę do wojny. I wcale nie robiły tego świadomie. Państwa będące otwarcie wrogie Niemcom. Rządy olbrzymią, odznaczającą się niechęcią do hitleryzmu. Państwa, których rządy miały świadomość, że za kilka lat będzie wojna z Hitlerem. Wszyscy się z nim jednak dogadywali. Bo nie było bloków wojskowych. Bo nie było ujednoliconego rynku. Bo nie było silnych, realnych więzi gospodarczych w rozumieniu takich, jakie pojawią się na Zachodzie po II wojnie światowej.

Hitler sprokurował wojnę światową i zmusił Anglików do strzelonych zbrojeń po upadku Francji, wzmusił Amerykę do wejścia do wojny, atakując Stalina, zmusił Stalina do przyłączenia się do mocarstw zachodnich. Jedyną osobą, która nie grała więc na Hitlera, był sam Hitler. O paradoksie. Czego oczywiście on zupełnie nie rozumiał, bo siłą rzeczy wywołując wojnę musiał zjednoczyć swoich wrogów. W 1933 roku obejmując władzę powiedział, jeżeli na Zachodzie są jeszcze mężowie stanu, to teraz nas zniszczą. Ale w roku 1933 nie było jeszcze odpowiedniego impulsu, żeby Zachód zjednoczył się, aby zniszczyć Niemcy, bo Niemcy jeszcze nic nie zaczęły. W rozumieniu, nie zaczęły strzelać.

Kiedy Hitler zaczął strzelać, to chociaż Zachód często miał wątpliwych mężów stanu, chcąc nie chcąc, powoli, krok po kroku, jednoczył się nawet nie tylko z mężami stanu, ale i z tyranami. Po prostu wszyscy zjednoczyli się przeciwko Hitlerowi. I przestali na niego grać. I wówczas Okazało się, że to nie geniusz Hitlera, tylko procesy prowadzą go najpierw do sukcesów, a potem do natychmiastowej katastrofy i całkowitej klęski i upadku Niemiec, dosłownie w parę lat. I w 1939 roku w Anglii wprowadzono pobór. W 1940 roku Roosevelt w Ameryce zarządził pobór. Działania Hitlera wreszcie obudziły Zachód, ale dla wielu ludzi, narodów i państw było już niestety za późno.