Kto stał za Hitlerem?

Wspieraliśmy go my. Bo kiedy będziemy przywoływać takie wielkie hasła? Apisment. Brytyjczycy tuczą Hitlera. Traktat morski z 1935 roku. Brytyjczycy zgadzają się na niemiecką flotę wojenną. Ktoś powie, Hitlera wspiera wielki przemysł. Hitler i Wall Street. Hitler i Amerykanie. Ktoś powie, w 1934 roku Piłsudski wspiera Hitlera, podpisuje z nim pakt o nieagresji. W 1939 roku Stalin wspiera Hitlera, podpisuje z nim pakt Ribbentrop-Mołotow. W 1938 roku Daladier, Chamberlain, premierzy mocarstw zachodnich i Mussolini wspierają Hitlera, podpisują układ w Monachium. W tej historii prowadzącej do II wojny światowej każdy może każdemu zarzucić, że dołożył swoją cegiełkę do budowy potęgi nazistowskich Niemiec.

Ta wielka wojna 1914-1918, która kończy się przegraną Niemiec i powstaniem wielu małych państw na obszarze Środkowej Europy. Paradoksalnie wynik I wojny światowej tworzy Hitlera, bo wynik I wojny światowej gra na Hitlera. Dlatego, że I wojna światowa przynosi olbrzymią traumę. Sukcesy Adolfa Hitlera są efektem traumy. Nigdy Hitler nie zdobyłby władzy w Niemczech i nigdy nie rozpętałby nowej wojny światowej, gdyby nie trauma poprzedniej. Dlatego, że my, na przykład Polacy, często się zastanawiamy, dlaczego we wrześniu 1939 roku na froncie zachodnim działo się tak mało. Dlaczego premier Wielkiej Brytanii Neville Chamberlain mówił wprost wręcz do generała Gamelę, ty nic nie rób, nie wiąż się w żadną krwawą bitwę.

Że Czesi nie lubią Polaków, że Polacy nie lubią Czechów. Że nie można dogadać się między Polakami a Rosjanami, co jest poniekąd oczywiste, bo Związek Radziecki jest tyranią ludobójczą i zabija i prześladuje polską mniejszość narodową. Więc trudno oczekiwać, żebyśmy się z kimś takim mogli dogadać, ale Hitler korzysta. Hitler korzysta na amerykańskiej definicji neutralności, Hitler korzysta na decyzji Amerykanów, że nie będą pożyczać pieniędzy, że nie można u nich za pożyczkę kupić broni, w sensie w Ameryce, bo tylko wrogowie Hitlera tak naprawdę mogliby kupować broń w Ameryce i będą kupować, ale za złoto. Więc Anglicy, od których jakby zacząłem tą myśl, oni mówią, że będzie wojna z Hitlerem. Chamberlain był ministrem skarbu, ministrem finansów, zanim został premierem. Na przykład u Boldwina, który był premierem przed Chamberlainem.

On się żywi, buduje, a NSDAP zdobywa władzę. Ale to jest dopiero początek, ponieważ Hitler może wykorzystać wielki kryzys jako szansę dla siebie pod względem gospodarczym, wojskowym, ekonomicznym. Proces wielkich zbrojeń, tak naprawdę bez oglądania się na bezpieczeństwo gospodarcze w wymiarze wieloletnim, na stabilizację ekonomiczną. Zjawisko, na które boi się pójść jakikolwiek polityk zachodni. Chamberlain będzie się trząsł i mówił, ja nigdy nie dam tylu pieniędzy. Nigdy nie pozwolimy sobie na to, aby znaleźć się w jeszcze ciężkszym położeniu finansowym wobec Ameryki niż już żeśmy się znaleźli. Deficyt to zło, a Hitler mówi nie ma limitu. Pieniądz jest tylko elementem pośrednim wyrażającym pracę i rzeczywiste dobra.

Więc produkujemy te armaty zamiast masła, a masło troszeczkę przy okazji też. Więc gigantyczne zbrojenia wyciągają Niemcy z kryzysu. No ale rzeczywiście Niemcy kompletnie nie zwracali uwagi na tą finansową równowagę państwa? Oczywiście w pewnym zakresie upraszczam. Niemiecka polityka gospodarcza miała swoich magików. Oni starali się to wszystko bilansować. Ale zobaczmy na tą różnicę. Przychodzą generałowie do Chamberlaina, jeszcze jak jest ministrem skarbu, i mówią mu Więcej się zbrójmy. A on mówi nie, bo jak będziemy się bardziej zbroić, znaczy porównywalnie jak Niemcy, to będziemy musieli więcej importować, bo zbrojenia to jest absorpcja do środka. Jak się czołg kupuje, to państwo czołg kupuje. Więc ty musisz zaimportować z kraju trzeciego surowce do wyprodukowania czołgu.

Ten ktoś trzeci skorzysta, a nie ty. Armia dostanie czołg, ale gospodarka będzie mniej eksportować. I nie będziemy się bardzo zbroić, mówi Chamberlain, żeby dbać o nasz eksport, bo on jest elementem stabilności finansowej naszego państwa. I dokładnie z tym samym Schacht przychodził do Hitlera i mówił, zobacz wodzu, ja zbilansowałem import i eksport. Zobacz, ty rozwalasz gospodarkę, ale ja jestem taki zdolny. W 1935, 1934 roku zbilansowałem eksport i import. A Hitler mówi, ale po co? I odsuwa go na boczny tor. I mówi Göringowi, rób plan czteroletni. Szykujemy się do wojny. Import mnie interesuje, a nie eksport. Importujcie. Nie obchodzi mnie deficyt w handlu zagranicznym. Bardzo dobrze, że mamy deficyt w handlu zagranicznym.

Postęp? Najnowsze pomysły toczenia wojny zrodzone we Francji, w Anglii, w Ameryce grały na Hitlera. Bo żeby zbudować taką nowoczesną armię nie można było się liczyć z pieniędzmi. Hitler się nie liczył i ją zbudował na czas pierwszego etapu podboju, a inni nie. Roosevelt w Stanach Zjednoczonych stopniowo przygotowywał Amerykę do wojny. Widać doskonale jak amerykańska administracja prezydenta Roosevelta mówiła jedno, robiła drugie. Anglicy Chamberlain bardzo podobnie. On mówił, że on chce dogadania się z Hitlerem. Otwarcie nie mówił, że jakby co, to będzie wojna. Ale szykował się i do wojny. Ale do pewnego momentu nikt nie rozkręcał tam gospodarki pod korek pod kątem zagrożenia wojennego. Nikt. W takim stopniu jak Hitler w Niemczech i Stalin w ZSRR.

Jak jednocześnie w 1939 roku przyszło do Anglików dwóch panów i powiedziało. Stalin powiedział, ja się dogaduję z Hitlerem. Blokada gospodarcza Niemiec nie będzie skuteczna. A więc wasz plan wojny się posypał. I Francuzi się nie będą bronić skutecznie za linią Maginot. Bo Hitler ma wolną rękę na zachodzie, ale przyszedł do Anglików też i drugi pan, pan Roosevelt, który po pierwsze powiedział, ja na razie niewiele mogę, ale po pierwsze wprowadźcie wreszcie pobór, bo w Wielkiej Brytanii nie było poboru przecież do wojska, to był kraj, który szykował się do wojny nie mając poboru. Roosevelt w końcu wysłał swojego ambasadora, swojego przedstawiciela do Neville'a Chamberlaina wiosną 1939 roku i zadał mu pytanie, dlaczego skoro chcesz wojny z Hitlerem, dlaczego prosisz mnie o pomoc, czemu nie masz poboru? Inevi Chamberlain wprowadził pobór w kwietniu 1939 roku.

To najpierw ten Liddelhardt opowiada w tych swoich książkach, ten Fuller, że obrona ma przewagę nad atakiem, że nowoczesność to jest przede wszystkim wojna powietrzna, a potem wysyłają ten nieskompletowany do końca BEF, Brytyjski Korpus Ekspedycyjny, i on co robi? On idzie do Belgii. Idzie do Belgii, żeby zabezpieczyć Belgię, żeby Niemcy z Belgii na przykład Anglii nie mogli Chodzi o to, że strategia i kwestie operacyjne na Zachodzie były tak niespójne do wojny z Hitlerem, że on to idealnie wykorzystał w kontekście katastrofy francuskiej. Historycy brytyjscy, którzy są obrońcami Neville'a Chamberlaina Mówią, że to była mądra strategia, bo Hitler zawojował Francję, ale nie był w stanie pokonać Anglików. Jego szczęśliwa gwiazda zgasła, że doszedł do ściany i nie wiedział, co zrobić dalej.

Mógł potem powiedzieć, że ten się ze mną dogadał, tamten, Stalin, Piłsudski, Chamberlain, Taladier, Mussolini. Każdy się z nim w jakimś zakresie dogadywał. Horthy, Kongres Amerykański. Jakiś to był dla Hitlera wspaniały prezent. Ustawa o izolacjonizmie. Ustawa o braku wsparcia finansowego dla państw, które nie spłacają swoich wcześniejszych kredytów. Ameryka i tak miała szczęście, bo Ameryka grała już w latach dwudziestych znowu nieświadomie na Hitlera kartą rasową. Zabraniała przecież ludziom z Europy przyjeżdżać masowo do USA. Przez to na przykład Żydzi nie mogli uciec masowo z Niemiec do Ameryki, jak Hitler doszedł do władzy. Ale Ameryka miała to szczęście, że co prawda wielu Żydów nie wpuściła, ale naukowców. Najwybitniejsze jednostki jakoś się do tej Ameryki dostały.