Zapomniany mundial

To będzie znakomita okazja na pierwszego historycznego gola. Mamy okazję, by strzelić pierwszą bramkę w tej rywalizacji i doprowadzić do wyrównania. Popatrzmy. Piłkę bierze ten, który przyjechał na Mistrzostwa zamiast kontuzjowanego Jerzego Wostala. Mówiłem o tym Państwu, że to piłkarz, który zdobył bramkę w meczu, który dał nam awans. To Fryderyk Szertke z Warty Poznań. Tam w Warcie gra razem z bratem Ginterem. Patrzy na bramkarza Batatajsa. Strzela i oto gol. Fryderyk Szerfke, no właśnie, był przedwojenną legendą warty Poznań.

Z nią w 1929 roku zdobył Mistrzostwo Polski. Strzelec, jakich mało, napastnik z dziewiątką na plecach. Do dziś znajduje się na wysokim dziesiątym miejscu w rankingu strzelców wszechczasów w Polsce. W reprezentacji Polski zdobył tylko jednego gola, właśnie tego z Brazylią. Wrzesień 1939 rok. Szerfke jako obywatel niemieckiego pochodzenia może grać dalej w piłkę. Występuje w FC Pozen, bo w dystrykcie poznańskim działa osiem klubów niemieckich. On gra w drużynie Kraju Warty. Jak setki Wielkopolan zakłada mundur Wehrmachtu.

Będziemy mieli dodatkowe minuty tego fantastycznego widowiska. Na ławce trenerskiej znów poruszenie. Trudno się dziwić. Nasz kapitan związkowy Józef Kałuża. Jego asystent filigranowy, były gracz warty Poznań, Marian Spojda, naradzają się. Mają sporo do omówienia, bo przecież Brazylijczycy naprawdę to nasz godny rywal. Obaj mają też doświadczenie. Prowadzą wszak drużynę narodową, naszą reprezentację od wielu lat. Mają też wspomnienie z meczu międzynarodowego, w którym wystąpili wspólnie na Igrzyskach Olimpijskich w 1924 roku. Także tu, we Francji. Kałuża żywo gestykuluje, Spojda próbuje coś tłumaczyć. Marian Spojda, o którym mówił Michał Frank, pełnił w Strasburgu rolę drugiego trenera obok Józefa Kałuży.

Przy zwłokach był dowód osobisty i legitymacja jego ukochanej Warty Poznań. W 2007 roku minister Aleksander Szczygło Mariana Spojde mianował na stopień porucznika w trakcie uroczystości Katyń pamiętamy, uczcimy pamięć bohaterów. Ach proszę państwa, cóż to był za mecz. Jaka to szkoda, że mimo wielu okazji nie udało się ostatecznie naszym przechylić szali zwycięstwa na naszą stronę, bo brylowali dziś i jedni i drudzy. To było naprawdę wielkie widowisko. Pamiętać będziemy Leonidasa, jakże groźnego dla naszego zespołu w każdej chwili meczu. No i ten niebywały Wilimowski.