Jak wyglądały wakacje w PRL?

Jest ona jednocześnie dokumentem ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków. Po dokładnym wypełnieniu książeczki, zgodnym z objaśnieniami, turysta wysyła do redakcji kartę zgłoszeniową, która w postaci karty pocztowej stanowi część składową książeczki, A następnie poświadcza książeczkę w najbliższej placówce PTTK. A zatem każdy nabywca książeczki był wpisywany do ewidencji. Służyło to po części jego bezpieczeństwu, ale w razie niewłaściwego zachowania można go było łatwo zidentyfikować. Ważną częścią książeczki były strony z kuponami. Gdy autostopowicz został już podwieziony na miejsce, wręczał kierowcy karteczkę z liczbą przejechanych kilometrów.

Gdy ten zebrał ich odpowiednią liczbę, mógł wziąć udział w losowaniu nagród. A już w roku 1958 do wygrania było nie byle co, bo aparaty fotograficzne, sprzęt AGD, a nawet, jak mówiono, fabrycznie nowy samochód krajowy. I rzeczywiście, nową syrenę prosto z taśmy produkcyjnej odebrał Jan Majewski z Łodzi, mający na koncie aż 86 870 kilometrów przejechanych razem z autostopowicza. Chociaż w książeczkach Autostopowicza można było znaleźć mapy oraz subtelne sugestie tras, w tym np. trasę Wielkiej Budowy Socjalizmu, propagandowy wymiar polskiego autostopu był chyba mimo wszystko na drugim planie.

Najważniejsza była wolność, nawet jeśli reglamentowana. Autostopowicze brali udział w zorganizowanej akcji aż po lata 90. Próbowały go wprowadzić również inne kraje komunistyczne, ale bez większego przekonania i bez większych sukcesów. Nad Wisłą najwięcej w historii książeczek Autostopowicza sprzedano w 1960 roku. Później ta liczba stopniowo spadała, aż w końcu akcja została zamknięta. To jednak wydarzyło się już dopiero w 1994 roku. Gdzie szosy biała nić, tam śmiało bracie wyjdź i nie martw się co będzie potem. Rozgrzewała młodzież w latach 60-tych Karin Stanek. Popkultura polska tego okresu chętnie zajmowała się autostopem.