K2 - Najtrudniejsza Góra Świata!
K2. Druga najwyższa góra świata i dla wielu ta najtrudniejsza. Niższa od Everestu, a jednak bardziej bezwzględna. W tym odcinku „Podcastu Historycznego” opowiadam pełną historię K2: od czasów, kiedy była jeszcze tylko literą i cyfrą na mapie, przez pionierów podchodzących pod ścianę w epoce wełny i skóry, aż po nowoczesną erę tłumu, mediów i wypraw „na styk”. To opowieść o ambicji, cenie, psychice i o tym, jak działa ryzyko w miejscu, gdzie nawet mały błąd potrafi urosnąć do rozmiaru katastrofy. To również historia z mocnym polskim nerwem: Kurczab, Kukuczka, Piotrowski, Rutkiewicz i nasza wieloletnia obsesja zimowego K2. Skąd się wzięła, jak wyglądała w praktyce?. W odcinku m.in.: - dlaczego K2 „nie wybacza” i jak wygląda mechanika ryzyka na ośmiotysięczniku - czym naprawdę jest Bottleneck i czemu tłum wysoko na górze to przepis na dramat - Styl Alpejski vs Styl Oblężniczy : dwie logiki wspinania, dwa różne światy - 1954: pierwsze zdobycie i pierwsza wielka wojna o prawdę - 1986: czarny sezon, kiedy burza zamienia grań w pułapkę - 2008: nowoczesna tragedia, presja okna pogodowego i „epoka tłumu” - Polskie zimowe wyprawy i finał: zimowe wejście na K2 w 2021 Timeline: 0:00 Intro 2:33 ROZDZIAŁ I: co to jest K2 i dlaczego „nie wybacza” 17:13 K2 kontra Everest 23:21 ROZDZIAŁ II: Pierwsi, którzy ją nazwali i pierwsi, którzy pod nią podeszli. (1892 - 1909 r.) 30:19 Jak zdobywa się K2? Co jest potrzebne. 37:52 Sprzęt na K2 44:23 Wyprawa Eckenstein-Crowley 1902 r. 48:19 Wyprawa księcia Abruzzi z 1909 r. 55:39 ROZDZIAŁ III: Amerykański sen i lekcja pokory; wyprawa 1938, tragedia 1939 i wyprawa 1953 r. 59:04 Wyprawa z 1939 r. i pierwsza tragedia 1:08:48 1953 r. i amerykańska ekspedycja Houstona 1:15:22 ROZDZIAŁ IV: Pierwsze zdobycie K2 w 1954 r. i wielka wojna o prawdę 1:27:05 ROZDZIAŁ V: Nowa epoka K2 i polski akcent. 1:32:30 Polacy – Wojownicy Lodu. Kurczab, Kukuczka, Rutkiewicz, Piotrowski… i wielu innych. 1:43:29 ROZDZIAŁ VI: Czarny sezon na K2 – lato 1986 r. 1:49:44 Lipiec 1986 r. na K2 1:54:33 Sierpień 1986 r. na K2 1:56:55 Tragedia 4-10 sierpnia 1986 r na K2. 2:02:09 Podsumowanie czarnego lata na K2 1986 r. 2:04:28 K2 w epoce tłumu; Drugi najczarniejszy sezon na K2 – 2008 r. 2:10:13 ROZDZIAŁ VIII: Polska Narodowa Zimowa Wyprawa na K2 2017/2018 r. 2:14:15 Początek Polskiej Narodowej ZimowWyprawa na K2 2017/2018 r. 2:19:56 Zmiana planów z Cesena na Abruzzi i samotna próba Denisa Urubki 2:24:26 Zakończenie polskiej zimowej wyprawy na K2 2:27:43 ROZDZIAŁ IX: Nowa Era: K2, media i polska klamra na nartach 2:31:34 K2 jako biznes; zjazd na nartach 2:35:18 Epilog: Sens Moja ksiażka „Historia dla Odważnych” – kup szybko i bezpiecznie na https://odwaga.alt.pl 🔥🔥🔥 [autopromocja] Jeśli Ci się podoba - ZOSTAŃ PATRONEM! https://patronite.pl/podcasthistoryczny 🌌🌌🌌 Źródła: https://pastebin.com/fQcVjpnZ TT: https://twitter.com/sadowski_rafal IG: https://www.instagram.com/rafal_sadowskii Patroni: https://pastebin.com/akenHNhy Dziękuję, że towarzyszycie mi na pokładzie tego statku podczas podróży przez fale historii!
Wielka, popękana ściana lodu, zawieszona nad głową jak sufit, który może runąć bez ostrzeżenia. Kiedy taki serak puszcza, nie ma już ucieczki w bok. Jest huk, jest cień, a za chwilę lodowy grat, który potrafi przeciąć liny, w najlepszym wypadku zetrzeć człowieka jak maszynka do mielenia mięsa, a w najgorszym po prostu zrzucić w przepaść. Botelnek to miejsce, w którym człowiek nie powinien nigdy stać. A mimo to czasem musi. Gdy ktoś zwolni, gdy ktoś zawaha się na poręczówce ryzyko rośnie z minuty na minutę. A na tej wysokości na K2 nawet minuta ma wagę złota. Tu marzniecie szybciej, myślicie gorzej, oddychacie mniej. Stoicie pod wiszącym lodem i czekacie aż obcy człowiek zrobi swój krok.
Przytoczę tu słowa Eda Vistursa, który w książce Life and Death on the World's Most Dangerous Mountain, czyli Życie i Śmierć na Najgroźniejszej Górze Świata, pisze K2 nie jest żadną złośliwą istotą czającą się tam nad Baltoro i czekającą, żeby nas dopaść. Ona po prostu tam jest. Obojętna. To nieożywiona góra zbudowana ze skały, lodu i śniegu. Ta cała dzikość to coś co sami na nią rzutujemy. Jakbyśmy winą za własne niepowodzenia chcieli obarczyć sam szczyt. To są słowa w punkt. K2 nie jest monstrum, nie wymierza kar. Ona po prostu jest i metodycznie obnaża ograniczenia człowieka w warunkach, w których każda słabość, zmęczenie, głód, zimno, niedotlenienie staje się mnożnikiem ryzyka.
Do tego dochodzi autoasekuracja, sztuka pilnowania własnego bezpieczeństwa, wpinanie się do poręczówki, przepinanie ląży, kontrola karabinczyków, oczywiście wszystko w rękawicach, zakładanie stanowisk w lodzie albo w skale. W dolinie wygląda to banalnie. Na ośmiu tysiącach metrów jednak banalny nie jest nic. Te ruchy muszą być tak przećwiczone, żeby działały nawet wtedy, gdy wasze palce są zdrętwiałe, a myślenie spowolnione. Osobną kategorią są lodowce. Lodowiec to labirynt szczelin przykrytych cienkimi mostkami śnieżnymi, które potrafią z początku utrzymać człowieka, a po chwili pęknąć bez ostrzeżenia. Aby niwelować ryzyko takiego terenu, wszyscy są przypięci do siebie, ale poruszanie się w zespole linowym wymaga dyscypliny, odstępy, właściwe napięcie liny, umiejętność zahamowania od ruchu, rzucenia się do przodu, kiedy ktoś wpada.
Styl wspinaczki. I faktycznie. Ośmiotysięczniki zdobywa się zwykle w jednym z dwóch stylów. Oblężniczym albo alpejskim. Styl oblężniczy to budowanie infrastruktury. Obozy, pierwszy, drugi, trzeci, czwarty, zdarzało się nawet i dziewięć. Depozyty, poręczówki, stopniowe oswajanie drogi. W pewnym sensie taki styl ułatwia logistykę, bo rozkłada wysiłek w czasie i pozwala na rotacje aklimatyzacyjne. Jest też bardziej zespołowy. Angażuje zazwyczaj szeroką grupę ludzi, w tym wysokościowych pracowników, tzw. HAPów , którzy wnoszą ładunki, zakładają liny i pomagają utrzymać obozy wysoko na górze.
Gilkey nie był w stanie samodzielnie się poruszać, co postawiło zespół przed dramatycznym wyborem, zostawić go i ratować się przed burzą, czy podjąć niemal niemożliwą próbę sprowadzenia go na dół. Zespół zdecydował się walczyć o życie kolegi. Ratunek na ośmiotysięczniku to żmudna, brutalna praca. Przepinanie liny, budowanie stanowisk, opuszczanie w dół, rozpinanie, ponownie wiązanie, walka z terenem, który jest stromy, twardy i nieprzyjazny. Gilki był transportowany na prowizorycznym nosidle zrobionym z namiotu, lin i śpiwora. Celem było sprowadzenie go do obozu siódmego, mniej więcej na wysokość 7500 metrów. Pogoda była zła, ryzyko lawin wysokie, a każdy kolejny dzień na tej wysokości odbierał siły wszystkim.
Najpierw poślizgnął się George Bell. Nagłe, bezgłośne wyślizgnięcie się stóp spod ciała. Raki tracą kontakt, czekan rysuje lód i nie łapie. Bell pociąga za sobą Tonego Stretera. Lina napina się jak struna i w ułamku sekundy staje się mechanizmem przenoszącym katastrofę. Do tej lawiny ludzi dołączają kolejni. Charles Houston, Robert Bates, Art Gilkey i Dee Molinar. Sześciu mężczyzn, jeden po drugim zaczyna jechać w dół. Ludzka masa nabiera prędkości, a pod nimi nachylony lodowy stok prowadzący ku pustce i w dół w stronę lodowca trzy kilometry niżej. Jedynym członkiem zespołu, który nie zaczyna spadać, jest Pete Shonning. Znajdował się on powyżej nosz i asekurował Gilkeya.
Pete widzi ślizg pięciu towarzyszy. Ma tyle czasu, ile trwa mrugnięcie. Jeśli lina przeleci mu przez dłonie, jeśli czegoś nie wymyśli, polecą wszyscy prócz niego. Jeśli popełni błąd, poleci razem z nimi. Shonink robi coś, co brzmi banalnie, dopóki nie uświadomimy sobie, gdzie to się dzieje. W zimnie, na wysokości, w rękawicach i na skraju wyczerpania. Shonink w ułamku sekundy owija linę wokół siebie i Chakana, zapiera się i wbija Chakan za skalny występ. Szarpnięcie. Lina napina się do granic. Chakan skrzypi w lodzie. Wszystko w tej scenie zdaje się mówić, to nie ma prawa się utrzymać. A jednak utrzymuje się. Sześciu spadających ludzi zatrzymuje się na linie w ułamku sekundy. Ktoś jeszcze przez chwilę próbuje hamować rękami.
Ktoś wali czekanem w lód. A potem zapada cisza. Ta najgorsza górska cisza po hałasie. Cisza, w której człowiek sprawdza w głowie. Czy żyję? Czy niczego nie złamałem? Czy lina trzyma? Dopiero wtedy dociera do nich sens tego, co właśnie się wydarzyło. Że jeden człowiek, jednym ruchem ocalił sześć istnień. Jedynym członkiem wyprawy, który w momencie tego wypadku nie znajdował się na linie asekurowanej przez Schöninga był Bob Craig. A gdyby czekan pękł lub Schöning został wyrwany ze stanowiska, to prawdopodobnie nikt z wyprawy by nie przeżył. Po wyhamowaniu upadku, skrajnie wyczerpani i ranni wspinacze zdołali rozbić jeden namiot w pobliżu obozu siódmego.
Najpierw jednak jest ta upokarzająca, mozolna codzienność. Zdobywanie zgód, kombinowanie sprzętu, proszenie o pozwolenia, walka o dewizy, wieczna prowizorka. Potem jednak, kiedy już jesteś tam, to zaczyna się drugi świat. Lód, wiatr, wysokość i nagle okazuje się, że to co na co dzień człowieka łamało, w górach staje się bardzo cennym kapitałem. To właśnie z tej twardej szkoły rodzi się to, co świat później nazwie Polish Ice Warriors, polscy wojownicy lodu. Etykieta przyklejona nam przez obcokrajowców dlatego, że w latach 70. i 80. to właśnie Polacy przesuwali granice. Kiedy National Geographic będzie pisać o polskich pionierach zimowego himalaizmu, podkreślany będzie bardzo konkretny styl Polaków.
Krzysztof Wielicki. Jeden z najwybitniejszych himalajstów świata. Zdobywca Korony Himalajów i Karakorum. Wraz z Leszkiem Cichym dokonał pierwszego zimowego wejścia na Mount Everest. Jako pierwszy zdobył zimą Lotse oraz Kanczendzongę z Kukuczką. Kierował zimowymi wyprawami na K2 w sezonach 2002-2003 oraz 2017-2018. Artur Heiser wspólnie z Kukuczką dokonał pierwszego zimowego wejścia na Annapurne. Był twórcą programu Polski Himalajzm Zimowy, który miał na celu wyszkolenie nowego pokolenia wspinaczy do zdobycia pozostałych, niezdobytych zimą ośmiotysięczników. Janusz Majer, wybitny wspinacz i organizator, kierownik wyprawy na K2 z 1986 roku, podczas której Polacy jako pierwsi przeszli drogę Magic Line.
Wojciech Wróż Jeden z najwybitniejszych wspinaczy technicznych. W 1976 roku dotarł na K2 do wysokości 8400 metrów. W 1986 roku stanął na szczycie K2 po pokonaniu drogi Magic Line, jednak zginął podczas zejścia drogą żebrem Abruzzi. Eugeniusz Chrobak w 1976 roku wraz z Wojciechem Wróżem osiągnął wysokość 8400 metrów na K2. Był filarem wielu wypraw narodowych, m.in. na Kunjang-Czisz. A jeśli chodzi o tych najbardziej współczesnych lodowych wojowników, to są to na pewno znani Wam Adam Bielecki, zdobywca K2 latem 2012 roku, Oraz człowiek, który dokonał pierwszych zimowych wejść na Gaszerbrum 1 i Broad Peak.
Lipiec 1986 roku przynosi kolejny polski wątek. Jerzy Kukuczka i Tadeusz Piotrowski wytyczyli nową, ekstremalnie trudną drogę na południowej ścianie, tak zwaną Polish Line. Różnica między Polish Line a najpowszechniejszym żebrem Abruzji jest następująca. Abruzji ma swoje punkty orientacyjne, swoje półki pod obozy, dwa słynne progi techniczne, czyli Comin House'a i Czarną Piramidę. Więc mimo całego okrucieństwa daje coś, co w himalaiźmie jest bezcenne. Względnie czytelną linię natarcia. Polish Line tej prostoty prawie nie daje. To odsłonięta ściana. Stromy, śnieżno-lodowy teren, gdzie przez długie odcinki nie ma gdzie usiąść ani złapać oddechu, bo nie ma po prostu jak.
Polish Line charakteryzuje się niespotykaną wręcz śmiałością i poziomem trudności, jakich, zdaniem ekspertów, nie podejmuje się po prostu we współczesnym himalaiźmie. Podczas ataku szczytowego Kukuczka i Piotrowski musieli zaliczyć aż trzy biwaki na wysokości 8 tysięcy metrów i wyżej działając bez jedzenia i wody. Słynny himalaista Reinhold Messner miał o tej linii mówić jak o drodze w jedną stronę. I dlatego w źródłach wraca jedno słowo. Lawinogenna, podatna na obrywy i zsuwy. Taka była Polish Line, taka była ścieżka jaką wybrał się Jerzy Kukuczka i Tadeusz Piotrowski. Pomimo tych trudności udaje im się. 8 lipca 1986 roku stają na szczycie. W kronikach wygląda to jak czysty triumf.
Nowa droga na drugą górę świata. Niestety, na K2 triumf zawsze jest podejrzany dopóki nie dotrzecie na sam dół. I w tym przypadku K2 wystawia rachunek ponownie. 10 lipca Piotrowski podczas zejścia w skutek awarii raków traci je i chwilę potem spada z wysokości około 7900 metrów. To są dosłownie dwa dni od wejścia na K2 8 lipca do ciszy 10 lipca i myślę sobie, że znów wraca to co zawsze mówi się o K2, że ta góra zabija wtedy, gdy człowiek jest już przekonany, że zrobił najtrudniejsze. Wejście na K2 drogą Polish Line, drogą Kukuczki i Piotrowskiego nigdy nie zostało powtórzone. Profil ryzyka i lawinogenność tej trasy sprawiają, że kolejne ekipy nawet nie próbują wspinaczki tą drogą.
To jednak nie koniec lipca 1986 roku. W tym samym miesiącu wydarza się drugi dramat. Renato Casarotto. Renato Casarotto to Włoch znany z samotnych przedsięwzięć. W 1986 roku próbuje solo przejść długą, wciąż wtedy niezdobytą drogą na K2. Magic Line, magiczną linią, ekstremalnie trudną technicznie drogą wspinaczkową na K2 prowadzoną filarem południowo-zachodnim, nazywanym też filarem południowym. Nazwę Magic Line nadał słynny himalajsta Reinhold Messner, uznając tę trasę za dzieło sztuki i niemal niemożliwe do pokonania wyzwanie. Wedle relacji American Alpine Journal pierwsza próba Casarotto kończy się na wysokości około 8200 metrów mniej więcej 23 czerwca.
Druga próba sięga podobnej wysokości 5 lipca. W połowie lipca dochodzi do około 8300 metrów. I wtedy Casarotto wycofuje się, bo pogoda się psuje. Trudno, tym razem nie zdobędę Magic Line, myśli sobie Casarotto. I tu jest właśnie tragedia i ironia K2. Człowiek podejmuje dobrą decyzję, a mimo to ginie. 16 lipca 1986 roku Casarotto schodzi z K2. Ma za sobą całą długość grani, jest już u podnóża góry, na lodowcu De Filippi. Casarotto znajdował się bardzo blisko bazy. Mniej niż godzinę drogi, kiedy na lodowcu załamał się pod nim mostek śnieżny, w wyniku czego wpadł do głębokiej szczeliny. Świadkiem tego zdarzenia był Kurt Deimberger, który natychmiast zaalarmował żonę Włocha, Gorettę, czekającą w namiocie bazowym.
3 sierpnia 1986 roku to dzień sukcesu natychmiast unieważnionego. Tego dnia na szczyt wchodzą Koreańczycy. Yang Bong-Wan, Kim Chang-Soon i Yang Byung-Ho jako jedyni używają wtedy tlenu. 3 sierpnia na wierzchołek dociera też trójka, która nie przyszła ani klasycznym żebrem Abruzji, ani północnymi graniami. Polacy Wojciech Wróż i Przemysław Piasecki oraz Czechosłowak Petr Bożik kończą pierwsze przejście na K2 przez Magic Line. Tak, dobrze rozumiecie. Od tragicznego wypadku Renato Casarotto do pierwszego przejścia drogi Magic Line minęło ledwie 18 dni. Po zdobyciu szczytu zespół zdecydował się na odwrót klasyczną drogą przez żebro Abruzzi.
Do tragedii doszło około godziny 23.30, już po zmroku, w okolicach tzw. szyjki od butelki, czyli botelneku. Wojciech Wróż schodził jako ostatni z grupy. Podczas zjazdu czy też zsuwania się wzdłuż liny poręczowej Wojciech Wróż nie zauważył, że dolny koniec liny nie jest przymocowany do stanowiska ani zabezpieczony węzłem. Kiedy dotarł do końca liny, po prostu się z niej wysunął i runął w przepaść. Wojciech Wróż był siódmą ofiarą śmiertelną na K2 w tym fatalnym sezonie. Wiadomość o jego śmierci dotarła do biwakującego wyżej drugiego zespołu Janusz Meyer, Anna Czerwińska i Krystyna Palmowska, co skłoniło ich do natychmiastowego przerwania ataku szczytowego i odwrotu. W opinii uczestników prawdopodobnie uratowało im to życie w obliczu nadchodzącego huraganu.
Dopiero 10 sierpnia opadł słabnie. Mija prawie tydzień. Wiatr nadal jest silny, ale pojawia się krótkie okienko pogodowe, w którym można spróbować zejść. Zaczyna się więc desperacka próba. Allraus został w namiocie w stanie agonalnym. Umiera najpewniej tego samego dnia, 10 sierpnia 1986 roku. Nie jest jednak ostatnią ofiarą. Tuż po opuszczeniu obozu, po przejściu ledwie kilkunastu metrów, na śniegu padli i zmarli z wycieńczenia Alfred Immitzer oraz Hans Weisser. Bauer i Daimberger kontynuowali zejście, a za nimi podążała Mrówka. Polka, mimo ogromnego zmęczenia, zdołała zejść poniżej obozu trzeciego. Ale na wysokości około 7100 metrów, będąc już wpiętą w liny poręczowe, po prostu zmarła z wyczerpania.
Wspominanym ekstremalnie trudnym i niebezpiecznym żlebie pod wielkim serakiem. Dodatkowym problemem był brak wystarczającej ilości lin poręczowych oraz ich błędne zamocowanie, co znacznie spowolniło tempo marszu. Ludzie stali więc w strefie bezpośredniego zagrożenia pod Serakiem i czekali. Część zespołów próbowała ratować sytuację. Zwijano liny z niższych odcinków i podawano je wyżej. Ale to było już gaszenie pożaru w trakcie. A zegar, zegar już tyka. Rankiem 1 sierpnia część wspinaczy widząc opóźnienie zawraca. Rozumieją, że wejście za późno oznacza nocne zejście. Większość jednak idzie dalej. Około godziny 11 przed południem serb Dren Mandic odpiął się z liny, by przepuścić innych wspinaczy.
Lawina lodowa porwała Norwega Rolfa Baego i co kluczowe przecięła wszystkie liny poręczowe, odcinając pozostałym wspinaczom drogę bezpiecznego powrotu do obozu czwartego. Zapadła noc z 1 na 2 sierpnia 2008 roku, a kilkanaście osób utknęło powyżej szyjki od butelki, bez asekuracji, bez lin, w ciemnościach i przy ekstremalnym wyczerpaniu. Francuz Igue du Barret zginął wskutek upadku w nocy. Inni, jak Wilko van Rooijen, Gerard McDonnell czy Marco Confortola musieli biwakować pod gołym niebem bez żadnej osłony. 2 sierpnia rano doszło jednak do kolejnych osunięć lodu. W niejasnych okolicznościach, prawdopodobnie próbując ratować trzech unieruchomionych koreańczyków i szerpę Yumika Bote, zginął Irlandzczyk Gerard McDonnell.
Ostatecznie kolejna lawina z Seraka zabiła Yumika Bote, Pasanga Bote oraz trzech koreańskich wspinaczy. Hwanga Dong Yin, Kim Hyo Gyeong i Park Kyung Hyo. I tak oto, w niespełna 2 dni, 11 osób traci życie na K2. Dlaczego doszło do tej tragedii? Eksperci wskazują na splot kilku kluczowych przyczyn. Po pierwsze, zbyt wiele osób o różnym stopniu doświadczenia znalazło się w tym samym czasie w najtrudniejszym punkcie drogi, co spowodowało fatalne opóźnienia. Po drugie, niewłaściwe przygotowanie lin poręczowych, za mało sprzętu oraz liny założone w złych miejscach. Po trzecie, wielu wspinaczy, mimo ogromnych opóźnień, kontynuowało wchodzenie na szczyt, co zmusiło ich do schodzenia w ciemnościach. A wielki serak, który przez lata był stabilny, akurat tego dnia zaczął pękać, co doprowadziło do zerwania lin, jedynej drogi odwrotu.
Nie widział sensu dalszej wspinaczki w marcu. Jako, że w internecie wyrażał krytyczne opinie o wyprawie, został objęty internetową kwarantanną przez Wielickiego, a 28 lutego ostatecznie opuścił bazę, ruszając w dół lodowca. Po odejściu Uróbki, atmosfera w polskim zespole poprawiła się, a wspinacze z nadzieją czekali na okno pogodowe zapowiadane na początek marca. W ścianie pracowały pozostałe zespoły. Marcin Kaczkan i Maciej Bedrejczuk dotarli do obozu drugiego, a Marek Chmielarski i Artur Małek zabezpieczali drogę. 5 marca 2018 roku w celu sprawdzenia szans na atak szczytowy w górę ruszyli Adam Bielecki i Janusz Gołąb. Ich rozpoznanie przyniosło jednak fatalne wieści. Wszystkie liny poręczowe do obozu pierwszego były zasypane, baza wysunięta została uszkodzona, a wyżej położone obozy prawdopodobnie uległy zniszczeniu przez opady śniegu i wiatr.
To zmienia kilka rzeczy naraz. Gdy liny są założone, a obozy gotowe, więcej ludzi może wejść w okno jednocześnie. Do tego część niebezpieczeństwa przesuwa się na tych, którzy poręczują i otwierają Wam drogę, często w gorszych warunkach, zanim klienci w ogóle ruszą. Po trzecie i najbardziej kontrowersyjne, w takim modelu zmienia się presja psychologiczna. Kiedy prowadzicie biznes polegający na świadczeniu usługi pomocy w wejściu bogatym turystom na K2, to rzecz jasna nie wchodzicie z nimi sami, tylko wynajmujecie lokalnych szerpów. To jednak oznacza, że każda decyzja o ewentualnym odwrocie ma ciężar wizerunkowy. To rodzi zdarzenia takie jak śmierć pakistańskiego tragarza wysokościowego Mohameda Hassana w 2023 roku, która uruchomiła globalną dyskusję o etyce całego tego przedsięwzięcia i o nierównościach między klientem a lokalnym pracownikiem.
Pokazano wszystkie 24 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
K2. Druga najwyższa góra świata i dla wielu ta najtrudniejsza. Niższa od Everestu, a jednak bardziej bezwzględna.
W tym odcinku „Podcastu Historycznego” opowiadam pełną historię K2: od czasów, kiedy była jeszcze tylko literą i cyfrą na mapie, przez pionierów podchodzących pod ścianę w epoce wełny i skóry, aż po nowoczesną erę tłumu, mediów i wypraw „na styk”.
To opowieść o ambicji, cenie, psychice i o tym, jak działa ryzyko w miejscu, gdzie nawet mały błąd potrafi urosnąć do rozmiaru katastrofy. To również historia z mocnym polskim nerwem: Kurczab, Kukuczka, Piotrowski, Rutkiewicz i nasza wieloletnia obsesja zimowego K2. Skąd się wzięła, jak wyglądała w praktyce?.
W odcinku m.in.:
- dlaczego K2 „nie wybacza” i jak wygląda mechanika ryzyka na ośmiotysięczniku
- czym naprawdę jest Bottleneck i czemu tłum wysoko na górze to przepis na dramat
- Styl Alpejski vs Styl Oblężniczy : dwie logiki wspinania, dwa różne światy
- 1954: pierwsze zdobycie i pierwsza wielka wojna o prawdę
- 1986: czarny sezon, kiedy burza zamienia grań w pułapkę
- 2008: nowoczesna tragedia, presja okna pogodowego i „epoka tłumu”
- Polskie zimowe wyprawy i finał: zimowe wejście na K2 w 2021
Timeline:
Intro
ROZDZIAŁ I: co to jest K2 i dlaczego „nie wybacza”
K2 kontra Everest
ROZDZIAŁ II: Pierwsi, którzy ją nazwali i pierwsi, którzy pod nią podeszli. (1892 - 1909 r.)
Jak zdobywa się K2? Co jest potrzebne.
Sprzęt na K2
Wyprawa Eckenstein-Crowley 1902 r.
Wyprawa księcia Abruzzi z 1909 r.
ROZDZIAŁ III: Amerykański sen i lekcja pokory; wyprawa 1938, tragedia 1939 i wyprawa 1953 r.
Wyprawa z 1939 r. i pierwsza tragedia
1953 r. i amerykańska ekspedycja Houstona
ROZDZIAŁ IV: Pierwsze zdobycie K2 w 1954 r. i wielka wojna o prawdę
ROZDZIAŁ V: Nowa epoka K2 i polski akcent.
Polacy – Wojownicy Lodu. Kurczab, Kukuczka, Rutkiewicz, Piotrowski… i wielu innych.
ROZDZIAŁ VI: Czarny sezon na K2 – lato 1986 r.
Lipiec 1986 r. na K2
Sierpień 1986 r. na K2
Tragedia 4-10 sierpnia 1986 r na K2.
Podsumowanie czarnego lata na K2 1986 r.
K2 w epoce tłumu; Drugi najczarniejszy sezon na K2 – 2008 r.
ROZDZIAŁ VIII: Polska Narodowa Zimowa Wyprawa na K2 2017/2018 r.
Początek Polskiej Narodowej ZimowWyprawa na K2 2017/2018 r.
Zmiana planów z Cesena na Abruzzi i samotna próba Denisa Urubki
Zakończenie polskiej zimowej wyprawy na K2
ROZDZIAŁ IX: Nowa Era: K2, media i polska klamra na nartach
K2 jako biznes; zjazd na nartach
Epilog: Sens
Moja ksiażka „Historia dla Odważnych” – kup szybko i bezpiecznie na https://odwaga.alt.pl 🔥🔥🔥 [autopromocja]
Jeśli Ci się podoba - ZOSTAŃ PATRONEM! https://patronite.pl/podcasthistoryczny 🌌🌌🌌
Źródła: https://pastebin.com/fQcVjpnZ
TT: https://twitter.com/sadowski_rafal
IG: https://www.instagram.com/rafal_sadowskii
Patroni: https://pastebin.com/akenHNhy
Dziękuję, że towarzyszycie mi na pokładzie tego statku podczas podróży przez fale historii!