K2 - Najtrudniejsza Góra Świata!
K2. Druga najwyższa góra świata i dla wielu ta najtrudniejsza. Niższa od Everestu, a jednak bardziej bezwzględna. W tym odcinku „Podcastu Historycznego” opowiadam pełną historię K2: od czasów, kiedy była jeszcze tylko literą i cyfrą na mapie, przez pionierów podchodzących pod ścianę w epoce wełny i skóry, aż po nowoczesną erę tłumu, mediów i wypraw „na styk”. To opowieść o ambicji, cenie, psychice i o tym, jak działa ryzyko w miejscu, gdzie nawet mały błąd potrafi urosnąć do rozmiaru katastrofy. To również historia z mocnym polskim nerwem: Kurczab, Kukuczka, Piotrowski, Rutkiewicz i nasza wieloletnia obsesja zimowego K2. Skąd się wzięła, jak wyglądała w praktyce?. W odcinku m.in.: - dlaczego K2 „nie wybacza” i jak wygląda mechanika ryzyka na ośmiotysięczniku - czym naprawdę jest Bottleneck i czemu tłum wysoko na górze to przepis na dramat - Styl Alpejski vs Styl Oblężniczy : dwie logiki wspinania, dwa różne światy - 1954: pierwsze zdobycie i pierwsza wielka wojna o prawdę - 1986: czarny sezon, kiedy burza zamienia grań w pułapkę - 2008: nowoczesna tragedia, presja okna pogodowego i „epoka tłumu” - Polskie zimowe wyprawy i finał: zimowe wejście na K2 w 2021 Timeline: 0:00 Intro 2:33 ROZDZIAŁ I: co to jest K2 i dlaczego „nie wybacza” 17:13 K2 kontra Everest 23:21 ROZDZIAŁ II: Pierwsi, którzy ją nazwali i pierwsi, którzy pod nią podeszli. (1892 - 1909 r.) 30:19 Jak zdobywa się K2? Co jest potrzebne. 37:52 Sprzęt na K2 44:23 Wyprawa Eckenstein-Crowley 1902 r. 48:19 Wyprawa księcia Abruzzi z 1909 r. 55:39 ROZDZIAŁ III: Amerykański sen i lekcja pokory; wyprawa 1938, tragedia 1939 i wyprawa 1953 r. 59:04 Wyprawa z 1939 r. i pierwsza tragedia 1:08:48 1953 r. i amerykańska ekspedycja Houstona 1:15:22 ROZDZIAŁ IV: Pierwsze zdobycie K2 w 1954 r. i wielka wojna o prawdę 1:27:05 ROZDZIAŁ V: Nowa epoka K2 i polski akcent. 1:32:30 Polacy – Wojownicy Lodu. Kurczab, Kukuczka, Rutkiewicz, Piotrowski… i wielu innych. 1:43:29 ROZDZIAŁ VI: Czarny sezon na K2 – lato 1986 r. 1:49:44 Lipiec 1986 r. na K2 1:54:33 Sierpień 1986 r. na K2 1:56:55 Tragedia 4-10 sierpnia 1986 r na K2. 2:02:09 Podsumowanie czarnego lata na K2 1986 r. 2:04:28 K2 w epoce tłumu; Drugi najczarniejszy sezon na K2 – 2008 r. 2:10:13 ROZDZIAŁ VIII: Polska Narodowa Zimowa Wyprawa na K2 2017/2018 r. 2:14:15 Początek Polskiej Narodowej ZimowWyprawa na K2 2017/2018 r. 2:19:56 Zmiana planów z Cesena na Abruzzi i samotna próba Denisa Urubki 2:24:26 Zakończenie polskiej zimowej wyprawy na K2 2:27:43 ROZDZIAŁ IX: Nowa Era: K2, media i polska klamra na nartach 2:31:34 K2 jako biznes; zjazd na nartach 2:35:18 Epilog: Sens Moja ksiażka „Historia dla Odważnych” – kup szybko i bezpiecznie na https://odwaga.alt.pl 🔥🔥🔥 [autopromocja] Jeśli Ci się podoba - ZOSTAŃ PATRONEM! https://patronite.pl/podcasthistoryczny 🌌🌌🌌 Źródła: https://pastebin.com/fQcVjpnZ TT: https://twitter.com/sadowski_rafal IG: https://www.instagram.com/rafal_sadowskii Patroni: https://pastebin.com/akenHNhy Dziękuję, że towarzyszycie mi na pokładzie tego statku podczas podróży przez fale historii!
Książę Abruzzi, Luigi Amedeo di Savoia. To naprawdę książę, członek dynastii Sabauckiej, kuzyn króla Wiktora Emanuela III, a jego tytuł to nawiązanie do regionu Abruzzo, czyli Abruzja, w środkowej części Półwyspu Apelińskiego. Do tego oficer marynarki i znany już w Europie eksplorator. Człowiek, który ma prestiż, pieniądze i kontakty potrzebne do zorganizowania ekspedycji na drugim końcu świata. Jego wyprawa ma cel sformułowany jasno. K2 ma zostać zdobyte. Kiedy książę Abruzzi i jego ludzie docierają pod masyw od strony lodowca Godwin Austin, widzą górę niemal jak mur. Południowa ściana jest ogromna i gładka, żleby jak leje, a śnieżne pola są nawiewane i nieprzewidywalne.
Tak rodzi się wybór grani, którą dziś nazywamy Abruzzi Spur, żebro Abruzzi. Z czasem żebro Abruzzi stanie się najbardziej, nazwijmy to, standardową drogą na K2. Dziś wybiera je większość spinaczy. Często podaje się, że to około 75% wszystkich prób. Właściwe żebro zaczyna się mniej więcej tam, gdzie zakłada się Advanced Base Camp, czyli bazowy obóz wysunięty w okolicach 5400 metrów. Dalej trasa żebrem przypomina już drabinę. Odcinki skalne przeplatane stromym śniegiem i lodem. W tej drabinie są miejsca, które działają jak bramki kontrolne i które sprawdzają czy jesteście godni pójść dalej. Pierwsza taka bramka na żebrze Abruzji znajduje się na wysokości około 6600 metrów między obozem pierwszym a drugim.
Komin hausa to odcinek zbyt stromy, by nieść ładunki normalnie, więc najczęściej wygląda to tak. Wspinacie się do góry, potem podciągacie worki na linie, ktoś utyka, ktoś musi przypinać karabinki, ktoś czeka, bo nie ma jak się minąć i robi się niestety korek. W efekcie traci się czas, wychładzacie się, spalacie siły dokładnie tam, gdzie chcielibyście je oszczędzać. Potem na żebrze Abruzzi, mniej więcej na wysokości 7100 metrów, przychodzi Czarna Piramida. To duży, stromy mur z mieszanym terenem. Trochę skały, trochę lodu, trochę twardego śniegu, wszystko połączone. Trudność czarnej piramidy polega na jej długości i wymaganej przez nią konsekwencji. Przez wiele godzin robicie techniczną robotę w miejscu, gdzie nie ma jak odpocząć.
Powyżej czarnej piramidy teren to długie, eksponowane stoki i trawersy, czyli odcinki gdzie idziecie w poprzek zbocza. Niby łatwiej technicznie, ale ryzyko jest inne. Potknięcie kończy się długim zjazdem w dół ku swojej zgubie. Ten etap prowadzi do wyraźnego punktu orientacyjnego. Abruzzi shoulder, czyli ramię, szerokie załamanie grani, jakby naprawdę ramię góry, na którym teren na chwilę odpuszcza strumizmą. To jest odcinek szerokiej, łagodniejszej grani pokrytej grubą warstwą lodu i śniegu, zaczynający się mniej więcej od około 7700 metrów. Nachylenie zwykle spada tu do około 30-40 stopni. I właśnie dlatego ramię jest tak ważne.
Tu albo tuż poniżej to często ostatnia sensowna strefa, w której da się względnie normalnie zebrać siły, poprawić sprzęt, dopiąć tlen, przepakować rzeczy i przygotować na finał. A finał na żebrze Abruzji to Botolnek. Wspominana szyjka od butelki. 8350 metrów nad poziomem morza. Wąski korytarz śnieżno-lodowy tuż pod szczytem. Trudność Botolneku jest podwójna. Po pierwsze jest stromo i ciasno. Nie ma gdzie wyprzedzać ani odpoczywać, więc tłok staje się zabójczy. Po drugie, i to jest kluczowa kwestia, nad tym korytarzem wiszą seraki, czyli wielkie bloki lodu, które potrafią pęknąć bez zapowiedzi. Dopiero za bottleneckiem jest już prawie że ostatnia finałowa prosta, ostatnie kilkaset metrów, choć wciąż z przeszkodami.
Ale ważne doprecyzowanie, abyśmy nie pomieszali dwóch porządków. Mam teraz na myśli całą późniejszą, klasyczną linię żebra Abruzzi. Tę z kominem Hausa, czarną piramidą, ramieniem i bottleneckiem. Tyle że, no właśnie, w 1909 roku Abruzzi tej pełnej wersji jeszcze nie widzi. Bo zespół księcia nie dochodzi aż do tych pięter góry. Oni zatrzymują się prawie 2,5 kilometra niżej. 6000 do 6100 metrów. Jego przewodnicy, Joseph Pettiga i bracia Brochere, uznali, że dalsza droga jest zbyt trudna i zbyt eksponowana. Po dotarciu do bardzo wąskiej grani, przewodnicy stwierdzili, że K2 nie da się zdobyć tą drogą, ponieważ tragarze nie byliby w stanie pokonać tak trudnych technicznie odcinków.
To właśnie wtedy, w 1909 roku, pada słynne zdanie księcia Abruzzi, cytuję, K2 nigdy nie zostanie zdobyte. To brzmi jak urażona duma epoki, prawda? Ale to też uczciwy opis stanu rzeczy. W 1909 roku Abruzzi i jego zespół byli na K2 po prostu za wcześnie. Rozdział 3. Amerykański sen i lekcja pokory. Wyprawa 1938, tragedia 1939 i wyprawa 1953. W latach 30. XX wieku niezmienne było to, że K2 było górą wciąż odległą i niezdobytą. To, co jednak się zmieniało, to ludzie, którzy na nią spoglądali.
W himalaiźmie narastało przekonanie, że najwyższe cele przestają być domeną ekscentryków albo arystokratów z zapleczem, takich jak książę Abruzzi. Coraz częściej stają się sprawą ambicji zbiorowej, klubów, środowisk, czasem nawet całych państw. U Amerykanów dochodziło do tego jeszcze jedno pragnienie. Pragnienie udowodnienia, że potrafią grać w tej samej lidze, co Europejczycy. W 1938 roku Amerykanie ruszyli na K2. Wyprawą kierował Charles Houston. Szli klasyczną drogą z 1909 roku, czyli żebrem Abruzzi i podzielili górę na obozy. Obóz czwarty znajdował się na wysokości około 6550 metrów. Jakieś 550 metrów powyżej miejsca, w którym zatrzymał się książę Abruzzi, dokładnie pod pierwszą, naprawdę techniczną barierą.
Mimo tego, wyprawa idzie klasyczną linią żebra Abruzzi i buduje drabinę obozów. Obóz VIII. Na wysokości 7711 metrów, obóz 9 na około 7940 metrach. Docierają zatem wyżej niż Amerykanie rok wcześniej. Była wówczas połowa lipca, a plan był prosty i na papierze przynajmniej rozsądny. Podzielili zespół na atakujący oraz na zaplecze. Atak szczytowy miał wykonać Wisna z szerpą Pasang Davą Lamą. Reszta ludzi miała działać jak łańcuch dostaw. Donosić jedzenie, paliwo i sprzęt do wyższych obozów, żeby atak nie był jednorazowym zrywem, tylko czymś co ma margines błędu. W tym planie jest jeszcze jeden ważny element.
Ten rozdział najlepiej opowiedzieć jak proces sądowy na lodzie. Mamy fakty, mamy zeznania, mamy motywy i konsekwencje. Mamy wreszcie pytanie, które wraca przez dekady. Co dokładnie wydarzyło się w nocy z 30 na 31 lipca 1954 roku? Najpierw kontekst. Po zdobyciu Annapurny przez Francuzów w 1950 roku i Mount Everestu przez Brytyjczyków w 1953, Włosi pragnęli odnieść spektakularny sukces, aby poprawić wizerunek kraju po II wojnie światowej. K2 było naturalnym celem, ponieważ to włoski książę Abruzzów jako jeden z pierwszych badał tę górę w 1909 roku. Nową ekspedycją z 1954 roku kierował Ardito Dessio, profesor geologii, który brał udział w naukowej wyprawie pod K2 w 1929 roku.
Góry są środkiem, celem jest człowiek. Nie chodzi o to, aby wejść na szczyt, robi się to po to, aby stać się kimś lepszym. Rozdział 5. Nowa epoka K2 i polski akcent. Po 1954 roku po zdobyciu szczytu rozpoczyna się nowa epoka w dziejach K2. Jest wreszcie dowód, że człowiek może stanąć na wierzchołku i zejść z niego żywy. Jest już znana droga na szczyt. Włosi osiągnęli to 31 lipca 1954 roku idąc klasyczną linią żebra Abruzzi, a na szczycie stanęli Lino Lacedelli i Achille Compagnoni.
Spinaczka odbywała się klasyczną drogą przez żebro Abruzzi, a sukces japońskiego zespołu został rozłożony na dwa dni, z czego 9 sierpnia 1977 roku, czyli drugiego dnia, na szczyt po raz pierwszy wszedł, oprócz Japończyków, pakistańczyk, Ashraf Aman. Rok później, w 1978 roku, Amerykanie dopisują do Historyka II nowy rozdział. Zdecydowali się na Grań Północno-Wschodnią, którą wcześniej eksplorowały wyprawy Oskara Ekensteina w 1902 roku oraz polski zespół Janusza Kurczaba w 1976. Grań Północno-Wschodnia to długa, nawiana, nieprzyjazna i bardziej otwarta na wiatr oraz psychicznie wyniszczająca trasa.
Amerykańska wyprawa pod dowództwem Whitackera podąża śladem polskiej wyprawy Janusza Kurczaba z 1976 roku, która dwa lata wcześniej dotarła do wysokości około 8400 metrów. Kluczowym manewrem, który zadecydował o sukcesie było wykonanie trawersu wschodniej ściany na wysokości około 7700 do 8000 metrów. Amerykanie odbili z grani północno-wschodniej w kierunku klasycznej drogi przez żebro Abruzzi. Dzięki temu uniknęli skomplikowanej i niebezpiecznej bariery Seraków w kopule szczytowej, która zatrzymała Polaków w 1976 roku. Wyprawa Amerykanów zakończyła się sukcesem czterech wspinaczy, którzy stanęli na wierzchołku K2.
Wojciech Wróż Jeden z najwybitniejszych wspinaczy technicznych. W 1976 roku dotarł na K2 do wysokości 8400 metrów. W 1986 roku stanął na szczycie K2 po pokonaniu drogi Magic Line, jednak zginął podczas zejścia drogą żebrem Abruzzi. Eugeniusz Chrobak w 1976 roku wraz z Wojciechem Wróżem osiągnął wysokość 8400 metrów na K2. Był filarem wielu wypraw narodowych, m.in. na Kunjang-Czisz. A jeśli chodzi o tych najbardziej współczesnych lodowych wojowników, to są to na pewno znani Wam Adam Bielecki, zdobywca K2 latem 2012 roku, Oraz człowiek, który dokonał pierwszych zimowych wejść na Gaszerbrum 1 i Broad Peak.
Dwa dni później, 23 czerwca, Wanda Rutkiewicz rusza do ataku szczytowego klasyczną drogą żebrem Abruzji. Atak na szczyt K2 zaczyna się jeszcze nocą albo bardzo nad ranem. Ciemność, zimno, rytm, krok, oddech. Krok, oddech, ciągłe pilnowanie tempa, żeby nie pójść za szybko, bo wtedy zakwaszasz organizm i gaśniesz. Godziny tego samego powtarzanego ruchu, tej samej walki o metr. A im wyżej, tym teren robi się bardziej bezlitosny. Stromy śnieg, twardy lód, przewężenia, miejsca gdzie człowiek jest dosłownie przyklejony do stoku, a pod nim rozpościera się tylko pustka nad lodowcem. Ważny szczegół, Wanda Rutkiewicz wchodzi bez tlenu. Skąd tak radykalna decyzja?
Tego dnia szczyt zdobywa także dwóch Hiszpanów z kraju Basków. Mari Abrego i Josema Casimiro. Jest późne popołudnie. Słońce zaczyna zachodzić, a wraz z nim spada temperatura i spada tempo marszu. Każda minuta robi się droższa. W takich warunkach pojawia się pytanie, którego nikt nie chce wypowiadać na głos. Czy zdążymy zejść do obozu, do namiotu, zanim noc stanie się wyrokiem? Grupa jest rozciągnięta, rozbita, każdy walczy. W końcu jednak zapada decyzja, która jest jedyną alternatywą. Będzie biwak awaryjny. Wysoko, blisko szczytu. W miejscu gdzie człowiek normalnie nie planuje stać nawet godziny, a co dopiero spędzić całą noc. Grupa miała ze sobą namiot, ale nie dysponowała śpiworami, co w Strefie Śmierci było skrajnie niebezpieczne.
I gdzieś w tym schodzeniu, w tej bieli, w tym terenie, który nie wybacza błędów nawigacyjnych, barardowie znikają. Po kilku tygodniach odnalezione zostaje ciało Lilian. Maurisa znajdą dopiero w 1998 roku. Rutkiewicz i Parmentier ostatecznie docierają niżej. W części relacji, z pomocą napotkanych spinaczy z innych ekip, Abrego i Casimiro również schodzą bezpiecznie do obozów. Tak kończy się czerwiec 1986 roku na K2. Nadchodzi lipiec. A zanim o nim opowiem, warto zrobić klamrę dotyczącą dalszych losów Wandy Rutkiewicz. Po K2 w 1986 roku Rutkiewicz rusza ze swoim największym projektem, Karawaną do Marzeń, czyli planem wejścia jako pierwsza kobieta na wszystkie czternaście ośmiotysięczników.
Lipiec 1986 roku przynosi kolejny polski wątek. Jerzy Kukuczka i Tadeusz Piotrowski wytyczyli nową, ekstremalnie trudną drogę na południowej ścianie, tak zwaną Polish Line. Różnica między Polish Line a najpowszechniejszym żebrem Abruzji jest następująca. Abruzji ma swoje punkty orientacyjne, swoje półki pod obozy, dwa słynne progi techniczne, czyli Comin House'a i Czarną Piramidę. Więc mimo całego okrucieństwa daje coś, co w himalaiźmie jest bezcenne. Względnie czytelną linię natarcia. Polish Line tej prostoty prawie nie daje. To odsłonięta ściana. Stromy, śnieżno-lodowy teren, gdzie przez długie odcinki nie ma gdzie usiąść ani złapać oddechu, bo nie ma po prostu jak.
3 sierpnia 1986 roku to dzień sukcesu natychmiast unieważnionego. Tego dnia na szczyt wchodzą Koreańczycy. Yang Bong-Wan, Kim Chang-Soon i Yang Byung-Ho jako jedyni używają wtedy tlenu. 3 sierpnia na wierzchołek dociera też trójka, która nie przyszła ani klasycznym żebrem Abruzji, ani północnymi graniami. Polacy Wojciech Wróż i Przemysław Piasecki oraz Czechosłowak Petr Bożik kończą pierwsze przejście na K2 przez Magic Line. Tak, dobrze rozumiecie. Od tragicznego wypadku Renato Casarotto do pierwszego przejścia drogi Magic Line minęło ledwie 18 dni. Po zdobyciu szczytu zespół zdecydował się na odwrót klasyczną drogą przez żebro Abruzzi.
Następnego dnia, 4 sierpnia Piasecki i Bożik schodzą dalej. Schodzą też Koreańczycy. Tego dnia Muhammad Ali, kierownik tragarzy wysokościowych, lider zespołu wsparcia w ekipie koreańskiej ginie od spadających kamieni w pobliżu obozu pierwszego na Abruzji. To wszystko to jednak dopiero zapowiedź największej tragedii lata 1986 roku. Tak, to jeszcze nie koniec ofiar tamtego sezonu na K2. Przed Wami sierpniowa tragedia 4-10 sierpnia 1986 roku.
Latem klasyczną drogą jest Żebro Abruzzi, najpopularniejsza linia z dwoma znanymi barierami technicznymi, Kominem Hausa i Czarną Piramidą. Ale zimą zespół zaczyna od innego pomysłu, od drogi Thysena, zwanej też Drogą Basków, wariantu prowadzącego bardziej na wprost od strony południowo-wschodniej. W teorii miało to oznaczać mniej kluczenia i bardziej bezpośrednią pracę w terenie. Na podstawie obserwacji z letnich wypraw w latach 2016-2017 sądzono, że zimą będzie to wariant bezpieczniejszy i mniej narażony na opady śniegu, choć oczywiście bardziej stromy. W praktyce K2 szybko miała pokazać, że nie ma skrótów, są tylko różne rodzaje kłopotów.
Polacy wracają na K2 jako bohaterowie, ale cała wyprawa płaci za to czasem i energią. Jasne jest, że droga Basków nie wpuści ich tej zimy na szczyt. Dlatego trzeba zmienić plan. Po akcji ratunkowej na Nanga Parbat warunki pod K2 wciąż pozostają złe. Droga Basków, na której wyprawa pracowała od początku, nie daje realnych szans na postęp. 10 lutego 2018 roku zapada decyzja o wstrzymaniu działań na tym wariancie. Wyprawa przerzuca się na żebro Abruzzi, klasyczną drogę, która w zimowych realiach ma jedną zasadniczą przewagę. To linia opisana, z naturalnymi miejscami obozów, ze znanymi progami technicznymi.
Nie jest łatwiejsza, ale jest bardziej czytelna. Warto wspomnieć, że podczas wyprawy Denis Urbko intensywnie namawiał do rozpoznania ściany wschodniej. Choć kierownik pozwolił mu na rekonesans w tamtym rejonie, ostatecznie uznano, że podejście pod ściany jest zbyt długie i czasochłonne, by realnie myśleć o tym wariancie w tamtych warunkach. W lutym kolejne polskie zespoły zaczynają pracę na Abruzji i robią realny postęp, wyraźnie większy niż wcześniej na Cesenie. Najwyższy potwierdzony punkt działań wyprawy to okolice 7400 metrów. Zimą na K2 7400 metrów to strefa, w której wiatr potrafi ciąć jak żyletki, a drobny błąd urasta do wyroku, tym większe jest to więc osiągnięcie. Mimo wszystko to wciąż nie jest zimowy szczyt.
Himalaiści spakowali bazę i ostatecznie wrócili jej do Polski 19 marca 2018 roku. Pomimo braku wejścia na szczyt, uczestnicy podkreślali, że wyprawa pozwoliła zdobyć bezcenne doświadczenie na żebrze abruzcji w warunkach zimowych. Wszyscy również wrócili cało, natomiast wskutek samocnej wolty uróbki rozgoryczeni. K2 zimą udało się zdobyć dopiero w styczniu 2021 roku. Dokonał tego zespół nepalski, ale to nie odbiera sensu temu, co Polacy próbowali zrobić w sezonie 2017-2018. Dla porównania, Everest zdobyto zimą po raz pierwszy w lutym 1980 roku, a K2 dopiero 41 lat później. To mówi coś bardzo ważnego o K2, że zimą nie wygrywa się tam ani największą tradycją, ani najmocniejszym mitem narodowym.
Pokazano wszystkie 24 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
K2. Druga najwyższa góra świata i dla wielu ta najtrudniejsza. Niższa od Everestu, a jednak bardziej bezwzględna.
W tym odcinku „Podcastu Historycznego” opowiadam pełną historię K2: od czasów, kiedy była jeszcze tylko literą i cyfrą na mapie, przez pionierów podchodzących pod ścianę w epoce wełny i skóry, aż po nowoczesną erę tłumu, mediów i wypraw „na styk”.
To opowieść o ambicji, cenie, psychice i o tym, jak działa ryzyko w miejscu, gdzie nawet mały błąd potrafi urosnąć do rozmiaru katastrofy. To również historia z mocnym polskim nerwem: Kurczab, Kukuczka, Piotrowski, Rutkiewicz i nasza wieloletnia obsesja zimowego K2. Skąd się wzięła, jak wyglądała w praktyce?.
W odcinku m.in.:
- dlaczego K2 „nie wybacza” i jak wygląda mechanika ryzyka na ośmiotysięczniku
- czym naprawdę jest Bottleneck i czemu tłum wysoko na górze to przepis na dramat
- Styl Alpejski vs Styl Oblężniczy : dwie logiki wspinania, dwa różne światy
- 1954: pierwsze zdobycie i pierwsza wielka wojna o prawdę
- 1986: czarny sezon, kiedy burza zamienia grań w pułapkę
- 2008: nowoczesna tragedia, presja okna pogodowego i „epoka tłumu”
- Polskie zimowe wyprawy i finał: zimowe wejście na K2 w 2021
Timeline:
Intro
ROZDZIAŁ I: co to jest K2 i dlaczego „nie wybacza”
K2 kontra Everest
ROZDZIAŁ II: Pierwsi, którzy ją nazwali i pierwsi, którzy pod nią podeszli. (1892 - 1909 r.)
Jak zdobywa się K2? Co jest potrzebne.
Sprzęt na K2
Wyprawa Eckenstein-Crowley 1902 r.
Wyprawa księcia Abruzzi z 1909 r.
ROZDZIAŁ III: Amerykański sen i lekcja pokory; wyprawa 1938, tragedia 1939 i wyprawa 1953 r.
Wyprawa z 1939 r. i pierwsza tragedia
1953 r. i amerykańska ekspedycja Houstona
ROZDZIAŁ IV: Pierwsze zdobycie K2 w 1954 r. i wielka wojna o prawdę
ROZDZIAŁ V: Nowa epoka K2 i polski akcent.
Polacy – Wojownicy Lodu. Kurczab, Kukuczka, Rutkiewicz, Piotrowski… i wielu innych.
ROZDZIAŁ VI: Czarny sezon na K2 – lato 1986 r.
Lipiec 1986 r. na K2
Sierpień 1986 r. na K2
Tragedia 4-10 sierpnia 1986 r na K2.
Podsumowanie czarnego lata na K2 1986 r.
K2 w epoce tłumu; Drugi najczarniejszy sezon na K2 – 2008 r.
ROZDZIAŁ VIII: Polska Narodowa Zimowa Wyprawa na K2 2017/2018 r.
Początek Polskiej Narodowej ZimowWyprawa na K2 2017/2018 r.
Zmiana planów z Cesena na Abruzzi i samotna próba Denisa Urubki
Zakończenie polskiej zimowej wyprawy na K2
ROZDZIAŁ IX: Nowa Era: K2, media i polska klamra na nartach
K2 jako biznes; zjazd na nartach
Epilog: Sens
Moja ksiażka „Historia dla Odważnych” – kup szybko i bezpiecznie na https://odwaga.alt.pl 🔥🔥🔥 [autopromocja]
Jeśli Ci się podoba - ZOSTAŃ PATRONEM! https://patronite.pl/podcasthistoryczny 🌌🌌🌌
Źródła: https://pastebin.com/fQcVjpnZ
TT: https://twitter.com/sadowski_rafal
IG: https://www.instagram.com/rafal_sadowskii
Patroni: https://pastebin.com/akenHNhy
Dziękuję, że towarzyszycie mi na pokładzie tego statku podczas podróży przez fale historii!