K2 - Najtrudniejsza Góra Świata!
K2. Druga najwyższa góra świata i dla wielu ta najtrudniejsza. Niższa od Everestu, a jednak bardziej bezwzględna. W tym odcinku „Podcastu Historycznego” opowiadam pełną historię K2: od czasów, kiedy była jeszcze tylko literą i cyfrą na mapie, przez pionierów podchodzących pod ścianę w epoce wełny i skóry, aż po nowoczesną erę tłumu, mediów i wypraw „na styk”. To opowieść o ambicji, cenie, psychice i o tym, jak działa ryzyko w miejscu, gdzie nawet mały błąd potrafi urosnąć do rozmiaru katastrofy. To również historia z mocnym polskim nerwem: Kurczab, Kukuczka, Piotrowski, Rutkiewicz i nasza wieloletnia obsesja zimowego K2. Skąd się wzięła, jak wyglądała w praktyce?. W odcinku m.in.: - dlaczego K2 „nie wybacza” i jak wygląda mechanika ryzyka na ośmiotysięczniku - czym naprawdę jest Bottleneck i czemu tłum wysoko na górze to przepis na dramat - Styl Alpejski vs Styl Oblężniczy : dwie logiki wspinania, dwa różne światy - 1954: pierwsze zdobycie i pierwsza wielka wojna o prawdę - 1986: czarny sezon, kiedy burza zamienia grań w pułapkę - 2008: nowoczesna tragedia, presja okna pogodowego i „epoka tłumu” - Polskie zimowe wyprawy i finał: zimowe wejście na K2 w 2021 Timeline: 0:00 Intro 2:33 ROZDZIAŁ I: co to jest K2 i dlaczego „nie wybacza” 17:13 K2 kontra Everest 23:21 ROZDZIAŁ II: Pierwsi, którzy ją nazwali i pierwsi, którzy pod nią podeszli. (1892 - 1909 r.) 30:19 Jak zdobywa się K2? Co jest potrzebne. 37:52 Sprzęt na K2 44:23 Wyprawa Eckenstein-Crowley 1902 r. 48:19 Wyprawa księcia Abruzzi z 1909 r. 55:39 ROZDZIAŁ III: Amerykański sen i lekcja pokory; wyprawa 1938, tragedia 1939 i wyprawa 1953 r. 59:04 Wyprawa z 1939 r. i pierwsza tragedia 1:08:48 1953 r. i amerykańska ekspedycja Houstona 1:15:22 ROZDZIAŁ IV: Pierwsze zdobycie K2 w 1954 r. i wielka wojna o prawdę 1:27:05 ROZDZIAŁ V: Nowa epoka K2 i polski akcent. 1:32:30 Polacy – Wojownicy Lodu. Kurczab, Kukuczka, Rutkiewicz, Piotrowski… i wielu innych. 1:43:29 ROZDZIAŁ VI: Czarny sezon na K2 – lato 1986 r. 1:49:44 Lipiec 1986 r. na K2 1:54:33 Sierpień 1986 r. na K2 1:56:55 Tragedia 4-10 sierpnia 1986 r na K2. 2:02:09 Podsumowanie czarnego lata na K2 1986 r. 2:04:28 K2 w epoce tłumu; Drugi najczarniejszy sezon na K2 – 2008 r. 2:10:13 ROZDZIAŁ VIII: Polska Narodowa Zimowa Wyprawa na K2 2017/2018 r. 2:14:15 Początek Polskiej Narodowej ZimowWyprawa na K2 2017/2018 r. 2:19:56 Zmiana planów z Cesena na Abruzzi i samotna próba Denisa Urubki 2:24:26 Zakończenie polskiej zimowej wyprawy na K2 2:27:43 ROZDZIAŁ IX: Nowa Era: K2, media i polska klamra na nartach 2:31:34 K2 jako biznes; zjazd na nartach 2:35:18 Epilog: Sens Moja ksiażka „Historia dla Odważnych” – kup szybko i bezpiecznie na https://odwaga.alt.pl 🔥🔥🔥 [autopromocja] Jeśli Ci się podoba - ZOSTAŃ PATRONEM! https://patronite.pl/podcasthistoryczny 🌌🌌🌌 Źródła: https://pastebin.com/fQcVjpnZ TT: https://twitter.com/sadowski_rafal IG: https://www.instagram.com/rafal_sadowskii Patroni: https://pastebin.com/akenHNhy Dziękuję, że towarzyszycie mi na pokładzie tego statku podczas podróży przez fale historii!
Nazywam się Rafał Sadowski, jestem pasjonatem historii, a to jest Podcast Historyczny. K2. Druga najwyższa góra świata. Najtrudniejsza góra świata. Ostatni na Ziemi ośmiotysięcznik zdobyty zimą i to dopiero w styczniu 2021 roku. Niższa od Ewerestu, a jednak bardziej bezwzględna. Dla niektórych ta ostatnia, na którą kiedykolwiek się wspinali. Nie ma tu szerokich, wygodnych grani, na których można stanąć i złapać oddech. Nie ma bezpiecznych półek dających zbudzenie kontroli. Jest stromo, jest krucho. Jest lód, który pęka pod rakami i wiatr, który potrafi nie odpuścić przez kilkanaście dni. Jest wreszcie wysokość, która powoli wymazuje koncentrację i rozsądek, jakby ktoś ścierał myśli gumką.
K2 nazywana jest Savage Mountain, Dziką Górą, ale w tym odcinku nie będziemy robić z niej legendy czy bestii. Zrobimy coś trudniejszego. Spróbujemy K2 zrozumieć. I spróbujemy ujrzeć ją z dwóch stron. Z bliska, w śniegu i strachu, ale też na chłodno. Jak działa ryzyko, co uruchamia łańcuch wypadków, dlaczego na tej górze tak często przegrywa się właśnie wtedy, gdy już zdobędzie się szczyt i gdy wydaje się, że już jest po wszystkim. Od pierwszych pomiarów, gdy K2 była jeszcze tylko literą i cyfrą na mapie, przez pionierów podchodzących w wełnie i skórze pod ścianę K2, aż po epokę nowoczesnych tragedii, gdy technologia XXI wieku i tak okazała się za słaba, aby ocalić tych, którzy utknęli wysoko.
To będzie opowieść o ludziach i ocenie. O tych, którzy weszli jako pierwsi i o tych, którzy nigdy nie zeszli. O polskiej obsesji. Kukuczka, Piotrowski, Rutkiewicz. O czarnym lecie 1986 roku, kiedy burza zamieniła grań K2 w pułapkę. O roku 2008, gdy jedna bryła lodu uruchomiła lawinę zdarzeń. O polskim marzeniu, by dokonać zimowego wejścia na K2. Marzeniu, które przez dekady wydawało się nierealne. Te wszystkie historie łączy jedno. K2 nie pyta, czy potrafisz się wspinać na ośmiotysięczniki. K2 pyta, ile błędów zdołasz popełnić, zanim zabraknie ci miejsca na jeszcze jeden. A czasem, kto zapłaci za ten ostatni błąd już daleko od góry, w domu.
Ja jestem Rafał, a to jest Podcast Historyczny. Zaczynamy! Rozdział pierwszy. Co to jest K2 i dlaczego nie wybacza? Jest takie miejsce na K2, chyba najsłynniejsze. Miejsce, w którym wszystko może się skończyć w sekundę. Bottleneck, czyli w tłumaczeniu szyjka od butelki. Wąskie gardło K2. Około 8200 metrów nad poziomem morza, tuż pod szczytem znajduje się stromy, wąski couloir. Lodowo-śnieżny korytarz, który prowadzi najkrótszą drogą w górę i dlatego wszyscy tamtędy idą. K2, Kurczab, Kukuczka, Piotrowski, Rutkiewicz. K2, Kurczab, Kukuczka, Piotrowski, Rutkiewicz.
Wielka, popękana ściana lodu, zawieszona nad głową jak sufit, który może runąć bez ostrzeżenia. Kiedy taki serak puszcza, nie ma już ucieczki w bok. Jest huk, jest cień, a za chwilę lodowy grat, który potrafi przeciąć liny, w najlepszym wypadku zetrzeć człowieka jak maszynka do mielenia mięsa, a w najgorszym po prostu zrzucić w przepaść. Botelnek to miejsce, w którym człowiek nie powinien nigdy stać. A mimo to czasem musi. Gdy ktoś zwolni, gdy ktoś zawaha się na poręczówce ryzyko rośnie z minuty na minutę. A na tej wysokości na K2 nawet minuta ma wagę złota. Tu marzniecie szybciej, myślicie gorzej, oddychacie mniej. Stoicie pod wiszącym lodem i czekacie aż obcy człowiek zrobi swój krok.
Botulnek to jednak tylko jeden fragment w całej układance. K2 odbiera życie wcześniej i później, w drobnych rzeczach, które po prostu się kumulują, w źle dobranym tempie, w jednym spóźnionym wyjściu, w minucie straconej na przepince, w głupim błędzie, choć pamiętajmy, że na tej wysokości głupota bywa objawem, a nie wyborem. Ta góra składa się z setek małych przeszkód, które osobno dałoby się oswoić, ale razem tworzą coś, czego człowiek nie umie już kontrolować i co przynosi zgubę. Podam Wam zresztą kilka szybkich liczb. K2 ma reputację najniebezpieczniejszego z ośmiotysięczników, A do tego większość śmierci zdarza się tam nie na wejściu, tylko wtedy, gdy człowiek jest już prawie uratowany.
Na zejściu, ale zmęczony, wolniejszy, bardziej kruchy. Oddaję zresztą głos Grahamowi Bowleyowi, który w swojej książce Bez Powrotu, datowanej na 2010 rok, podaje, jak dotąd na wierzchołku K2 stanęło zaledwie 278 osób, Co zdecydowanie wyróżnia go na tle Everestu, zdobytego już parę tysięcy razy. Z każdej dziesiątki zdobywców jedna osoba na zawsze pozostaje na górze. K2 pochłonął w sumie 66 istnień ludzkich. Współczynnik śmiertelności jest zdecydowanie wyższy niż w przypadku Everestu. A z tych, którym udało się postawić stopę na śniegu zalegającym wierzchołek, na dół wróciły zaledwie 254 osoby. Piotr Trybalski zaś w książce Wszystko za K2.
Stan na 2018 rok, czyli 8 lat później, podaje. K2? Cóż, ustępuje tylko Anna Purnie. Zginęło tam 61, a 191 osób stanęło na szczycie. Na K2 zginęły 83 osoby, a zdobyło je 355 uśmiałków. Ale największe wrażenie robi tzw. wskaźnik śmierci, który zgodnie z ostatnimi statystykami wynosi 26 na 100, co oznacza, że ginie na stokach K2 mniej więcej 1 osoba na 4. Koniec cytatu. To liczby, które przyznam, zaszokowały mnie kiedy zacząłem o nich czytać. Sprawdziłem jak wygląda sytuacja obecnie i faktycznie od tamtej pory, czyli przez ostatnich kilka lat śmiertelność nieco się poprawiła, ale wciąż stosunek liczby szczytów do liczby zgonów wynosi około 10,48 szczytów na jeden zgon.
Z jednej strony faktycznie poprawa, jest to efekt takich udoskonaleń jak dostęp do dodatkowego tlenu, stosowanie lin stałych, czy lepsze i skuteczniejsze prognozowanie pogody. Ale zapytam Was tak, czy zagralibyście w taką loterię, gdzie macie 10% szansy, że zginiecie? Bo ja nie. Powiem Wam, że przygotowując ten odcinek obejrzałem masę zdjęć i filmów z K2, ale w relacjach zdobywców zawsze przewija się podobne spostrzeżenie. K2 ma w sobie coś, czego zdjęcia nie potrafią oddać. Na fotografiach K2 zawsze wygląda jak piękna, surowa piramida lodu i skały narysowana ostrą kreską na tle nieba. Majestatyczna.
W rzeczywistości jednak to przede wszystkim całe wrogie środowisko, w którym człowiek funkcjonuje na kredyt. Kredyt krótkoterminowy i z wysokimi odsetkami. Zacznijmy od krótkich faktów. K2 to druga najwyższa góra świata. 8611 metrów, choć według najnowszych pomiarów 8609 metrów i 2 centymetry. W encyklopediach wciąż jednak zobaczycie wysokość 8611 metrów, więc na potrzeby tej opowieści przyjmujemy właśnie tę wysokość 8611. K2 leży w Karakorum, jednym z najwyższych i najbardziej dzikich pasm górskich świata, leżących na pograniczu Indii, Pakistanu i Chin.
W tym samym rejonie stoją inne kolosy Karakorum. Broad Peak, Gasherbrum I, Gasherbrum II czy Gasherbrum IV, A wyprawy docierają tu od strony pakistańskiej, przez lodowiec Baltoro, aż do Concordii, czyli miejsca, gdzie te góry stoją niemal ramię w ramię. Małe wyjaśnienie, lodowiec Baltoro to ogromna wielokilometrowa rzeka lodu, natomiast Concordia to konkretne miejsce, punkt styku lodowców. K2 należy do wąskiej kategorii, która w języku himalajstów działa jak magnes. Ośmiotysięczniki. Czternaście szczytów powyżej ośmiu tysięcy metrów. Wszystkie w Himalajach i Karakorum. I nie jest to tak, że one są trochę wyższe od reszty i na tym koniec różnic.
Pojawia się myślenie tunelowe. Cała uwaga skupia się na jednej czynności, a reszta znika. Możecie stać na stoku i patrzeć na karabinczyk, który trzeba wpiąć. I choć robiliście to tysiące razy, to teraz ta operacja staje się jak złożone zadanie z matematyki, którego nie rozumiecie. I nie dlatego, że nie umiecie, tylko dlatego, że wasz układ nerwowy pracuje na granicy omdlenia. To prawdziwa asymetria gry z K2. Każda prosta czynność się wydłuża. Założenie rękawicy, odpięcie karabinczyka, poprawienie maski, zrobienie dwóch kroków w rakach. Minuta zamienia się w dwie. Dwie w pięć, pięć w piętnaście, a w górach, zwłaszcza na K2,
Czas to nie pieniądz, nie. Czas na K2 to temperatura. Czas to światło dzienne, czas to ryzyko lawiny, oblodzenia, tłoku na poręczówkach. Czas decyduje o tym, czy zdążycie zejść do obozu, zanim wiatr zrobi z was sopel lodu leżący bez ruchu na stoku. Powiem wam jeszcze jedną rzecz. Pamiętam taki moment z dzieciństwa, kiedy mój tata, który sam pasjonuje się historiami himalajzmu, opowiadał mi, że na takich wysokościach, podczas wspinaczek powyżej 8000 metrów, najbardziej zdradliwy bywa nie ból czy zimno, tylko senność. Ludzie siadają na sekundę, opierają głowę, zamykają oczy i zasypiają, już się nie budząc.
To właśnie ta śmiertelna pułapka. Do tego dochodzi wyczerpanie. To kolejny powód, dla którego ludzie zasypiają w takich warunkach. I mówiąc wyczerpanie, nie mam na myśli zmęczenia, jakie my, ludzie żyjący w miastach, znamy, nie wiem, z długiego, ciężkiego dnia w pracy, czy nawet, a co tam, z trudnego treningu na siłowni, albo długiego biegania. To wyczerpanie, to są luksusy w porównaniu do wspinaczki na K2. Na wysokości 8 tysięcy metrów jesteście zmęczeni jak po wielogodzinnym odwodnieniu, chorobie i braku snu na raz. Organizm tam działa na kredycie. Każdy krok kosztuje. Mózg szuka więc najprostszej drogi, aby przerwać ból.
A tą najprostszą drogą jest po prostu zatrzymanie jakiejkolwiek aktywności. Przerwać ból wysiłku. Stop. Bez ruch. Zamknąć oczy. Sen staje się najtańszą formą ucieczki. A jakby tego było mało, zasypianie potrafi być też objawem choroby wysokościowej. High Altitude Cerebral Edema. Wysokościowy obrzęk mózgu potrafi objawiać się właśnie apacją, sennością, dezorientacją, znikaniem człowieka w sobie. Na niższych wysokościach margines bezpieczeństwa bywa jeszcze w miarę elastyczny. Popełniacie błąd, zawracacie, odpoczywacie, poprawiacie następnym razem. Na K2 ten margines robi się cienki jak papier. Złe tempo podejścia może kosztować Was ciepło, które już nie wróci.
Jedno spóźnienie może wpakować Was w noc pod gołym niebem na wysokości, na której najpewniej nie obudzicie się już następnego ranka. Jedna awaria drobiazgu, rękawicy, maski, sznurowane w bucie, źle założony rak, to wszystko zaczyna urastać do rangi dramatu, bo naprawa trwa za długo i kosztuje za dużo tlenu. To jest w tym wszystkim chyba najbardziej brutalne. K2, Kurczab
Nie ma chyba osoby, która słysząc K2 nie pomyślałaby od razu, a jak na jej tle wypada Everest. Everest jest wyższy. 8849 m kontra 8611 w przypadku K2. To ponad 200 metrów różnicy. Niby niewiele, ale najwyższy może być tylko jeden. Samo porównanie tych dwóch gór ma jednak sens tylko wtedy, gdy nie sprowadza się do prostego pojedynku liczb oderwanego od kontekstu. Kontekst jest bowiem w tym przypadku kluczowy. Przede wszystkim, Everest jest mniej skomplikowany technicznie niż K2. Tak, dobrze słyszycie. Wciąż mówimy o warunkach skrajnych, nieludzkich wręcz, ale owszem, Ewerest jest, nazwijmy to, łatwiejszy.
Ma więcej miejsc, gdzie można stanąć, odsapnąć, poczekać albo minąć się z innymi. Co równie ważne, przez dekady wyrosła na Ewerescie potężna infrastruktura sezonowa. Stałe obozy, duże zespoły szerpów, łączność, sprawne, przynajmniej relatywnie sprawne mechanizmy ratunkowe i logistyka działająca jak cały system. K2 działa inaczej. Ten szczyt jest niższy, ale bardziej stromy. Częściej zmusza do poruszania się w terenie, gdzie jeden błąd kończy się ślizgiem, a potem lotem w dół. K2 jest też bardziej niebezpieczna w sensie technicznym. Wąskie przejścia, odcinki prowadzące pod serakami, fragmenty, gdzie z góry spadają kamienie i bryły lodu, miejsca, gdzie nie da się po prostu usiąść i odczekać, bo nie ma na to przestrzeni.
Do tego dochodzi fakt, że K2 jest trudniej dostępna niż Everest. Marsz do bazy jest dłuższy, pogoda w Karakorum bardziej kapryśna, a okna pogodowe krótsze i bardziej zdradliwe. Fakt, że K2 jest tak oddalona od reszty cywilizacji działa na dwóch poziomach. Pierwszy to poziom logistyczny. Trudno o szybkie wsparcie, trudniej o ewakuację, trudniej o drugą próbę w tym samym sezonie, bo cofnięcie się oznacza ogromny koszt czasu i sił. Drugi poziom to psychologiczny. Świadomość, że jest się daleko od czegokolwiek, co mogłoby nas uratować. Na K2 ryzyko śmierci było i jest wyraźnie wyższe niż na Eweryście.
Historycznie przywoływano często skrót myślowy. Około jeden zgon na cztery wejścia na szczyt, czyli rząd wielkości 25%. To było, nazwijmy to, stare K2, sprzed epoki masowych poręczówek, tlenu, precyzyjnych prognoz i większej liczby skutecznych ataków. Z czasem te proporcje zaczęły się zmieniać i w nowszych zestawieniach mamy tu wspominane 10% śmiertelności, czyli 1 zgon na 10 wejście na szczyt. Dla kontrastu, Everest ma dziś najwięcej ofiar łącznie, ale przy ogromnej liczbie wejść w ostatnich dekadach, wskaźnik zgonów na jedno wejście na szczyt jest znacznie niższy. W analizach obartych o dane najnowsze mówimy to o ryzyku rzędu 1-2%. K2 jest więc bardziej zabójcza od Everestu, choć wciąż nie jest najbardziej zabójczą górą świata.
Ten tytuł należy się Annapurnie 1, z której jedna trzecia ludzi nie schodzi. Ale czy to oznacza, że K2 jest najtrudniejszą górą świata? Tu wchodzimy w spór nierozwiązywalny. Zawsze znajdzie się ktoś, kto wskaże inny szczyt, inną ścianę, inną drogę czy inne warunki i przytoczy historię udanej albo nieudanej próby jako dowód swojej racji. Tak zwany dowód anegdotyczny. Himalajzm ma wiele wymiarów i historii, ale jeśli mówimy o Górze Najtrudniejszej jako szczególnym połączeniu cech, to K2 staje się kandydatem wyjątkowo mocnym. K2 łączy rzeczy, które rzadko występują razem w takiej skali. Wysokość ponad 8,5 km, teren wymagający technicznie, pogoda potrafiąca zamknąć górę na całe tygodnie, izolacja odbierająca łatwe rozwiązania i jeszcze jedno, być może najważniejsze,
Samo zejście z K2. To chyba najbardziej nieoczywisty aspekt zdobywania K2. W potocznym rozumieniu, punkt kulminacyjny wyprawy na ośmiotysięcznik znajduje się na szczycie. Człowiek staje na wierzchołku, patrzy na horyzont i historia się domyka, a tak przynajmniej sobie to wyobrażamy, ale na K2 na 8611 metrach nie da się zostać na długo. Schodzenie zaś odbywa się w tym samym terenie, który wcześniej wymagał od Was maksymalnej uwagi, tyle że teraz jesteście już wyczerpani, macie mniej tlenu, mniej sił i coraz mniej czasu, zanim zapadnie zmrok. Dużym zaskoczeniem było dla mnie, że wielu doświadczonych ludzi mówi o K2 spokojnie, bez efektownych słów. Mówią o niej jako o miejscu, które wymusza pokorę.
Przytoczę tu słowa Eda Vistursa, który w książce Life and Death on the World's Most Dangerous Mountain, czyli Życie i Śmierć na Najgroźniejszej Górze Świata, pisze K2 nie jest żadną złośliwą istotą czającą się tam nad Baltoro i czekającą, żeby nas dopaść. Ona po prostu tam jest. Obojętna. To nieożywiona góra zbudowana ze skały, lodu i śniegu. Ta cała dzikość to coś co sami na nią rzutujemy. Jakbyśmy winą za własne niepowodzenia chcieli obarczyć sam szczyt. To są słowa w punkt. K2 nie jest monstrum, nie wymierza kar. Ona po prostu jest i metodycznie obnaża ograniczenia człowieka w warunkach, w których każda słabość, zmęczenie, głód, zimno, niedotlenienie staje się mnożnikiem ryzyka.
A kiedy te mnożniki zsumujemy jednego dnia, w jednym oknie pogodowym, na jednym odcinku pod Serakiem, to taki dzień przechodzi do ciemnej historii K2. Przejdźmy więc i my do dziejów tego szczytu. Rozdział drugi. Pierwsi, którzy ją nazwali i pierwsi, którzy pod nią podeszli. Lata 1892-1909. Historia każdej góry na początku jest bardzo podobna. Najpierw jest tylko masyw lodu i skały, a potem czas, bardzo długi czas. W przypadku Karakorum mówimy o efekcie zderzenia płyt tektonicznych, Indii wciskających się pod Azję, fałdowaniem i wypiętrzaniem, które trwa do dziś, a potem powolne rzeźbienie gór przez lód.
Lodowce przez tysiące lat wycinały doliny takie jak Baltoro, przenosiły rumosz skalny, budowały moreny i zostawiały po sobie krajobraz surowy i postrzępiony. A potem pojawili się ludzie z dolin. I tu warto zadać proste pytanie. Czy ci pierwsi mieszkańcy Karakorum w ogóle wchodzili na takie szczyty jak K2? Wszystko wskazuje na to, że nie, bo tak naprawdę po co mieliby to robić? Dla Baltii z Baltistanu lodowce i doliny wokół Baltoro były częścią codziennego świata jako drogi, przejścia czy źródła wody, ale góry wysokie były dla nich tym, czym dla nas są gwiazdy. Wiemy, że tam są, wiemy, że są na niebie, ale szczerze mówiąc rzadko nawet na nie spoglądamy.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
K2. Druga najwyższa góra świata i dla wielu ta najtrudniejsza. Niższa od Everestu, a jednak bardziej bezwzględna.
W tym odcinku „Podcastu Historycznego” opowiadam pełną historię K2: od czasów, kiedy była jeszcze tylko literą i cyfrą na mapie, przez pionierów podchodzących pod ścianę w epoce wełny i skóry, aż po nowoczesną erę tłumu, mediów i wypraw „na styk”.
To opowieść o ambicji, cenie, psychice i o tym, jak działa ryzyko w miejscu, gdzie nawet mały błąd potrafi urosnąć do rozmiaru katastrofy. To również historia z mocnym polskim nerwem: Kurczab, Kukuczka, Piotrowski, Rutkiewicz i nasza wieloletnia obsesja zimowego K2. Skąd się wzięła, jak wyglądała w praktyce?.
W odcinku m.in.:
- dlaczego K2 „nie wybacza” i jak wygląda mechanika ryzyka na ośmiotysięczniku
- czym naprawdę jest Bottleneck i czemu tłum wysoko na górze to przepis na dramat
- Styl Alpejski vs Styl Oblężniczy : dwie logiki wspinania, dwa różne światy
- 1954: pierwsze zdobycie i pierwsza wielka wojna o prawdę
- 1986: czarny sezon, kiedy burza zamienia grań w pułapkę
- 2008: nowoczesna tragedia, presja okna pogodowego i „epoka tłumu”
- Polskie zimowe wyprawy i finał: zimowe wejście na K2 w 2021
Timeline:
Intro
ROZDZIAŁ I: co to jest K2 i dlaczego „nie wybacza”
K2 kontra Everest
ROZDZIAŁ II: Pierwsi, którzy ją nazwali i pierwsi, którzy pod nią podeszli. (1892 - 1909 r.)
Jak zdobywa się K2? Co jest potrzebne.
Sprzęt na K2
Wyprawa Eckenstein-Crowley 1902 r.
Wyprawa księcia Abruzzi z 1909 r.
ROZDZIAŁ III: Amerykański sen i lekcja pokory; wyprawa 1938, tragedia 1939 i wyprawa 1953 r.
Wyprawa z 1939 r. i pierwsza tragedia
1953 r. i amerykańska ekspedycja Houstona
ROZDZIAŁ IV: Pierwsze zdobycie K2 w 1954 r. i wielka wojna o prawdę
ROZDZIAŁ V: Nowa epoka K2 i polski akcent.
Polacy – Wojownicy Lodu. Kurczab, Kukuczka, Rutkiewicz, Piotrowski… i wielu innych.
ROZDZIAŁ VI: Czarny sezon na K2 – lato 1986 r.
Lipiec 1986 r. na K2
Sierpień 1986 r. na K2
Tragedia 4-10 sierpnia 1986 r na K2.
Podsumowanie czarnego lata na K2 1986 r.
K2 w epoce tłumu; Drugi najczarniejszy sezon na K2 – 2008 r.
ROZDZIAŁ VIII: Polska Narodowa Zimowa Wyprawa na K2 2017/2018 r.
Początek Polskiej Narodowej ZimowWyprawa na K2 2017/2018 r.
Zmiana planów z Cesena na Abruzzi i samotna próba Denisa Urubki
Zakończenie polskiej zimowej wyprawy na K2
ROZDZIAŁ IX: Nowa Era: K2, media i polska klamra na nartach
K2 jako biznes; zjazd na nartach
Epilog: Sens
Moja ksiażka „Historia dla Odważnych” – kup szybko i bezpiecznie na https://odwaga.alt.pl 🔥🔥🔥 [autopromocja]
Jeśli Ci się podoba - ZOSTAŃ PATRONEM! https://patronite.pl/podcasthistoryczny 🌌🌌🌌
Źródła: https://pastebin.com/fQcVjpnZ
TT: https://twitter.com/sadowski_rafal
IG: https://www.instagram.com/rafal_sadowskii
Patroni: https://pastebin.com/akenHNhy
Dziękuję, że towarzyszycie mi na pokładzie tego statku podczas podróży przez fale historii!