Mentionsy Mentionsy
Pod Zielonym Smokiem
Pod Zielonym Smokiem

Odcinek 132 - Majówka w Morii

10.04.2026 ·1 godz 30 min · 1 rozdział · 1 sponsor

Drużyna Pierścienia przywędruje dzisiaj spore przestrzenie kopalni Morii. Poznamy trochę historii tego miejsca, a na koniec zawędrujemy do części mieszkalnej. Ale zanim kolejne karty rozdziału, porozmawiamy z wyjątkowym wędrowcem, który zawitał dzisiaj do gospody dr Markiem Jastrzębskim! Zapraszamy na 132-ty odcinek naszego Podcastu.Wesprzyj nas na Patronite - https://patronite.pl/podzielonymsmokiemDołącz do Discorda - https://discord.gg/GTGN7Drg2T

40:22 · Patronite 8

Pipina dziwnie ciągnęła ta studnia. Podczas gdy inni rozwijali koce i układali sobie posłania pod ścianami komory jak najdalej od dziury w podłodze, on podciągał się na samą krawędź i spojrzał w głąb. W twarz uderzyło go mroźne powietrze wydostające się z niewidzialnej głębiny. Sknięty nagłym impulsem złapał kamień i rzucił go do studni. Serce uderzyło mu wiele razy, nim w końcu coś usłyszał. Gdzieś w dole rozległ się plusk, bardzo cichy, ale wzmocniony i wielokroć powtórzony w pustym szybie, jakby kamień trafił w wodę na dnie ogromnej jaskini. Zawoła Gandalf. Odetnął z ulgą, kiedy Piwin przyznał się, co zrobił, a zaraz potem wpadł w taką złość, że aż rozbłysły mu oczy.

Burknął, owijałem się kocem. Tak, no i mamy ciekawość Pipina, prawda? W filmie ta scena była dużo bardziej kontrastowo ukazana, prawda? Wtedy, kiedy do studni spadł cały szkielet, podziął na łańcuch, za łańcuchem jeszcze wiaderko i to wszystko tłukło się po tych ścianach studni przez wiele, wiele, wiele, wiele sekund. Tutaj troszkę było to w książce troszkę delikatnie ukazane, jednak efekt był taki sam, prawda? A zacytuję Wam jeszcze fragment trzeciej księgi rozdział Palantir. Tam też ciekawość Pipina jest ukazana. Posłuchajcie. Pipin już nic na to nie odpowiedział. Leżał cicho, ale spać nie chciało mu się ani trochę. Nie działał nawet dobry przykład Meriadoka, który obok oddychał równo i spokojnie, pogrążony w głębokim śnie.

W ciszy nocnej myśl o czarnej kuli opanowała Pipina jeszcze natrętniej. Hobbit czuł znowu ciężar kryształu w ręku. Widział tajemnicze czerwone jądro, które przez krótką chwilę błysnęło mu z głębi. Kręcił się i przewracał z boku na bok, daremnie usiłując myśleć o czymś innym. Wreszcie nie mógł już znieść tej odręki. Wstał i rozejrzał się dookoła. Księżyce rozjaśniał dolinkę zimną, białą poświatą. Pod krzywami leżały czarne cienie. Wszyscy w obozie spali. Dwóch wartowników nie było widać. W pobliżu czuwali pewnie wyżej na pogórku albo schowali się w paprociach. Sam nie rozumiejąc czego popycha Pipin cichcem podkradł się do Gandalfa. Chwilę patrzył na niego. Czarodziej jak się zdawało spał, lecz powieki miał na pół tylko przymknięte. Oczy przebłyskiwały spod długich rzęs.

Wypincofnął się szybko. Gandalf jednak nie drgnął nawet, więc hobbit raz jeszcze, niemal wbrew swojej woli, pchany nieodpartą jakąś siłą, podpełznął, zachodząc czarodzieja od tyłu. Zatrzymał się o krok od jego głowy. Gandalf był spowity kocem, a płaszcz rozpostarł na wierzchu. Między zgiętym w łokciu ramieniem, a prawym bokiem zarysował się kulisty kształt jakiegoś przemiotu zawiniętego w ciemne sukno. Dłoń czarodzieja jakby właśnie przed chwilą osunęła się z zawiniątka i leżała tuż obok, na ziemi. Tak, czyli ciekawość Pipina tutaj nie jest, to nie jest pierwszy przypadek, prawda, że Pipin pchany ciekawością próbuje albo robi coś, co w konsekwencji wydaje się niebezpieczne, albo jest niebezpieczne, albo jest głupie, tak jak tutaj w kopalni Morii, więc jest to jego cecha charakteru, Pipina, i przynosi to czasem dobre efekty, jak w przypadku Palantira, wbrew pozorom przyniosło dobre efekty, natomiast tu w przypadku Morii niestety nie.

Chociaż może dzięki temu uzyskaliśmy Gandalfa Białego. Bez tego wybryku pipina być może Gandalf Biały nigdy by się nie pojawił. Wzmocniony przez Iluvatara. Spoiler, dojdziemy do tego w przyszłości. Dobra, wracamy do studni. Pipin poczuł mroźne powietrze. To dziwne, bo na ogół w podziemiach jest tak, że im głębiej się schodzi, szczególnie takie głębokie kopalnie, im głębiej tym cieplej, prawda? Zbliżamy się do jądra ziemi, w skrócie, tam jest po prostu cieplej. Więc to jest dość naturalne i wszystkie kopalnie w naszym świecie tak są skonstruowane, że na głębokościach większych jest po prostu Odcinek 132 – Majówka w Morii.

No jeśli miałbym być szczery, skoro oni tam byli i była tam ta studnia i rozmawiali, to ta studnia działała podobnie, jako wzmacniacz sygnałów, prawda, wzmacniacz sygnałów głosowych i być może to już wystarczyło potencjalnym mieszkańcom tych podziemi, mieszkańcom dna studni, tak to nazwijmy, wystarczyło do zaarmowania i do podjęcia jakichś działań, kroków w celu przechwycenia wrogów, tak, więc... Ale wiadomo, wina jest po stronie Pipina, bo resztę możemy się tylko domyślać. Gandalf w pierwszym momencie uspokaja się, jak usłyszał, że to tylko Pipin rzucił kamień, ale jednak potem dosyć intensywnie sforuje tuka. I tutaj jest takie słowo, pada z ust Gandalfa, to nie chobicka majówka, prawda?

Które występują w różnej kolejności i w różnych sekwencjach. Jest na przykład tap-tom, tom-tap, jest też tap-tap i na końcu jest samo tom. Więc to jakby, tak wiecie, bardzo prosta wersja języka morsa, gdzie mamy tylko dwa rodzaje sygnałów, z którymi jesteśmy w stanie zakodować wszystkie litery, a w konsekwencji słowa i pewne sygnały. Tak, no, wracając. Gandalf nakazuje wszystkim zachowanie powściągliwości w głupocie, tak? Czyli, żeby nie lubili już głupich rzeczy, ponieważ to grozi naprawdę poważnymi, może grozić poważnymi konsekwencjami. I wyraża nadzieję trochę taką, trochę taką naiwną, że nie miało to nic wspólnego z Kamieniem Pipina. No, fakt jest taki, że... Co innego mogłoby się zdarzyć dokładnie w tym samym momencie, kiedy kamień spadł i po chwili wybrzmiały sygnały, których wcześniej nigdy nie słyszeli.

W żadnym momencie pobytu w Morii, a są tam już parę ładnych godzin, nie słyszeli żadnych, żadnych dziwnych odgłosów, prawda? Więc no jest to takie... Myślę, że Gandalf... Myślenie życzeniowe Gandalfa, o tak bym to nazwał. Dobrze, w konsekwencji swojej tutaj szalonej postawy Pipin dostaje w nagrodę pierwszą wartę, tak zostaje tutaj, nie do końca jest z tego szczęśliwy, ale w fragmencie, którego teraz nie będziemy czytali dowiadujemy się między innymi właśnie, że Pipin był bardzo, bardzo, bardzo ponury po tym wszystkim. To ciekawe, tutaj ta scena przełącza nam widok na widok oczami Pipina. Cały akapit, który teraz nie czytamy, jest widziany oczyma Pipina, czyli Pipin opowiada swoje odczucia, jak to bał się dziury, jak chciał nawet kocem zakryć ją, czymkolwiek, bo bał się, że wyjdą stamtąd jakieś potwory.

Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.