Mentionsy Mentionsy
Pod Zielonym Smokiem
Pod Zielonym Smokiem

Odcinek 132 - Majówka w Morii

10.04.2026 ·1 godz 30 min · 1 rozdział · 1 sponsor

Drużyna Pierścienia przywędruje dzisiaj spore przestrzenie kopalni Morii. Poznamy trochę historii tego miejsca, a na koniec zawędrujemy do części mieszkalnej. Ale zanim kolejne karty rozdziału, porozmawiamy z wyjątkowym wędrowcem, który zawitał dzisiaj do gospody dr Markiem Jastrzębskim! Zapraszamy na 132-ty odcinek naszego Podcastu.Wesprzyj nas na Patronite - https://patronite.pl/podzielonymsmokiemDołącz do Discorda - https://discord.gg/GTGN7Drg2T

40:22 · Patronite 4

Ja zakładam, że to co tu jest podawane, te dane, to są dane w linii prostej. Czyli pamiętajcie, że Gandalf na początku, kiedy jeszcze podejmowali decyzję, jeszcze byli na powierzchni, podejmowali decyzję o tym, czy wchodzić do Morii, czy nie. Boromir zapytał, jak długo Jak daleko jest na drugą stronę? Gandalf podał, że 40 mil w linii prostej. Czyli teraz w tym momencie mają przybyte 30 mil z tego dystansu, czyli są dużo za połową, są w zasadzie w 3-4 drogi. Choć tutaj jakby gdybyście spojrzeli na znane nam atlasy czy mapy. Śródziemia i mapy Wędrówki Froda, czyli chociażby książka Wędrówki Froda, Barbary Strachej, czy Atlas Śródziemia, Karin Vonstadt. Tam jednak troszkę są nieścisłości, szczególnie właśnie to miejsce tutaj w Atlasie Śródziemia jest umiejscowione mniej więcej w połowie dystansu, czyli tak jakby w 20 milach.

Maszerowali w ciemności przez 8 godzin, nie licząc dwóch krótkich postojów. Nie natknęli się na żadne przeszkody, nie słyszeli żadnych hałasów i nie widzieli niczego oprócz nikłego promyka na czubku laski, podskakującego jak błędny ognik na czele kolumny. Tunel ciągle prowadził pod górę. Na ile mogli ocenić, zakręca łagodnie, a im bardziej się wznosił, tym stał się wyższy i szerszy. Nie napotkali żadnych wejść do innych galerii ani tuneli. Podłoga była równa i jednolita, bez dołów czy szczelin. Najwyraźniej trafili na ważny w przeszłości szlak komunikacyjny i posuwali się nim dużo szybciej niż w czasie pierwszego etapu wędrówki. W ten sposób pokonali około 15 mil mierzonych w linii prostej, na wschód, choć w rzeczywistości musieli przejść ich 20 lub nawet więcej. W miarę jak droga się podnosiła, Frodo nabierał otuchy, choć nadal był przygnębiony i wciąż słyszał, albo tak mu się wydawało, ścigające ich kroki.

Być może tam się rozdzielały jakieś drogi na właśnie kopalnie. Bardzo, bardzo, bardzo ważne. Stąd właśnie można domyślać, dlaczego tamto miejsce miało wartownię tak naprawdę. Tak, i tu jest właśnie ten błąd, o którym mówiłem, podaje jego autor książki, że przeszli około 15 mil, czyli 24 km w linii prostej, a ponad 20 mil, czyli mniej więcej 32 km, licząc z zakrętami, prawda, bo wiadomo, że w linii prostej nie poruszali się, ponieważ korytarz skręcał. No i słuchajcie, jest to moment, kiedy mamy zwróconą uwagę na odczucia Froda. Czuł się lepiej w momencie, kiedy zaczęli wędrować w górę, czyli czuł jakąś taką rosnącą nadzieję, taką ciepłotę na sercu, otuchę, ale miał ciągłe wrażenie pościgu. I tutaj możemy to interpretować dwojako.

Możemy to interpretować, że dalej widział te oczy i słyszał takie chlapiące tupnięcia nóg i to byłby gollum, prawda? Ale to ciężko nazwać pościgiem, bo wiecie, pościg to nie jest jedna osoba jakkolwiek dziwna. W stosunku do dziewięcioosobowej drużyny Pierścienia, w której jest Gandalf, Aragorn, Boromir i cała śmietanka wybrana na naradziu Ronda. Więc ciężko nazwać Golluma pościgiem. Mam wrażenie, że Frodo tutaj wyczuwa pościg w szerszym znaczeniu. Że to była już jakaś tam podjęta akcja przez mieszkańców Morii przeciwko nim. Takie mam wrażenie, tak to bym interpretował, choć mogę się tutaj mylić.

Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.