#105 Adwentowa radość

Po bratersku. O powołaniu. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus na wieki wieków. Amen. Bardzo serdecznie witam Was wszystkich w kolejnym braterskim spotkaniu, adwentowym spotkaniu, takim tygodniu, w którym poprzedzamy, można tak powiedzieć, poprzedzamy, poprzedzającym właściwie Niedzielę Radości w czasie adwentu. Ojciec Adrian Urłanek moim gościem. Ojcze, i o tej radości dzisiaj troszeczkę chciałbym z Tobą porozmawiać, zapytać albo też właśnie, żebyś podzielił się trochę doświadczeniem radości powołania. I myślę, że to jest bardzo ważny temat, który warto podejmować, o którym warto mówić, żeby właśnie nie patrzeć na powołanie właśnie tylko w perspektywie jakiegoś obowiązku,

a w ogóle w powołaniu chrześcijańskim, nie? Tak sobie myślę o słowach, które przecież dużo słyszymy w czasie Adwentu, zwłaszcza w tygodniu, w niedzielę też, ale słowa, które właśnie prorocy wołają do nas, nie? Radujcie się, podnieście się gdzieś tam upadłe doliny i tak dalej, nie? To są piękne obrazy proroctwa, nie? Ale to są proroctwa, które nawoływają do radości z konkretnego powodu, nie? powodem tej radości jest to, że przychodzi król, przychodzi wasza nagroda, przychodzi Mesjasz, nie? Więc jakby w życiu zakonnym oczywiście tak to zawężyłeś do życia zakonnego, ale myślę sobie, że w ogóle w każdym powołaniu taka perspektywa radości jest niezmiernie ważna, nie? No bo jeżeli coś cię nie cieszy, to ciężko być radosnym i szczęśliwym.

Dlaczego? Bo mu zależy. I w każdym powołaniu, jeżeli wiesz po co, będziesz szczęśliwy. Nawet jeżeli inni cię nie zrozumieją, ale w tobie to wtedy nie jest potrzebne, bo wiesz, po co to robisz. Czyli radość taka prawdziwa, chrześcijańska, no tak się zastanawiam teraz, czytając te teksty adwentowe z ksiąg Starego Testamentu, czy ja się w ogóle zastanawiam nad tą radością, o nawróceniu, o tym, żeby podnieść serca, o to, żeby prostować ścieżki, drogi, doliny, No i tak się człowiek zastanawia w tym świecie, jak to w ogóle jest możliwe, jak to przekuć na taką radość, żeby to ona była taka prawdziwa. No bo przeczytam teksty proroctwa i jeżeli ich nie zrozumiem, to będą dla mnie nawoływaniem do czegoś, co będzie trudne po prostu.

To jest powód radości. Oczywiście. A w Adwencie? czemu ta niedziela, która przed nami. Ona przypomina, że adwent ma być takim radosnym oczekiwaniem. Może tutaj wyjaśnimy, na co my czekamy. Bo wszyscy tutaj czekają na Boże Narodzenie. Na prezenty. Tak, na prezenty. Ja już się z tego wyleczyłem. Prezenty już dawno, dawno nie są najważniejsze. Nikt nie daje prezenty. Także, no niestety, co możemy zrobić? Może ktoś nas zaskoczy, ale... To byłaby radość dopiero, nie? Zaskoczenie, też taka radość, bezinteresowna radość. Ale do czego zgubiłem wątek teraz wszystkich. Nie na co czekamy. Nie na co czekamy, może inaczej, bo cały czas Antonom się kojarzy, przynajmniej dla mnie kiedyś, przed zakonem jeszcze, z Bożym Narodzeniem.

Nie wiem, czy dobre to jest słowo, jak przyłomy? Może być. No ja tak doświadczyłem takich przełomów Dosłownie. I czasami właśnie wspominałeś o tych ewangelizatorach, czy tam ludziach mówiących świadectwo, że spotkali Chrystusa. I często pada takie zdanie w tych przypadkach, że spotkają Chrystusa 20 lat temu. I ja zawsze mówię o tym, że to jest bardzo piękne i bardzo ważne, ale jest pytanie, czy dzisiaj spotkali Chrystusa. Czy dzisiaj też widzisz jakiś przełom? Ja myślę, że to też jest ważne, żebyśmy my na drogach Adwentu próbowali odkrywać tą codzienność, w której Pan Bóg też chce nas budzić do radości. No bo właśnie w tej codzienności nas też formuje i wychowuje. To może tak, że nie musimy codziennie być ludźmi, którzy czują radość, że po prostu stajesz i jesteś zadowolony, co by ci nie spotkało, czujesz radość, miłość.