Paweł Mościcki - "Gaza. Rzecz o kulturze eksterminacji"

Więc to są też takie no... Spektakularne okoliczności, moim zdaniem. Tak, a do tego dochodzi ta eufemizacja w wypadku na przykład prezydenta Ameryki, który mówi o przedsięwzięciach biznesowych w gazie. Paweł Mościcki, Gaza. Rzecz o kulturze eksterminacji. Wydaje mi się, że to, co mnie najbardziej przejmuje w sytuacji palestyńskiej, to jest to, o czym ty piszesz, odwołując się między innymi do Jehuda Bauera. Autora książki Przemyśleć zagładę, którą też czytałem i cytowałem. Ponieważ to jest książka, która pokazuje jak rozumienie Holokaustu, zagłady Żydów Europejskich wpływa też na nasze myślenie o innych zagładach. I ty pokazujesz, że żeby w ogóle do końca zrozumieć, dlaczego tak reagujemy, czy zachód, czy politycy reagują na ludobójstwo w Gazie, trzeba najpierw zrozumieć,

Jak został opowiedziany, przyswojony filozoficznie, etycznie, politycznie Holokaust. I taki cytat tylko z Bauera. Zbrodnia została popełniona przez ludzi z przyczyn, których źródła są znane historii i które z tego powodu można podać racjonalnej analizie. Zwolennicy wspomnianego mistycyzmu mimo swoich najlepszych intencji osiągają cel przeciwny do zamierzanego, jakim jest wywołanie stanu identyfikacji i empatii z ofiarami. To dlaczego traktowanie Holokaustu jako wyjątku mistycznego powoduje dalekosiężne konsekwencje? To znaczy wydaje mi się, że ten dyskurs na temat absolutnej wyjątkowości zakłady Ja w pewnym sensie długo też podzielałem, szczerze powiedziawszy, to przekonanie ze względu na to, że no kiedy się czyta, prawda, opracowania historyczne, no trudno nie być pod no przemożnym wpływem skali, prawda, okrucieństwa, bestialstwa, no i też właśnie pewnego metodycznego, ja bym powiedział, szaleństwa, prawda, no bo...

Dzisiaj dla mnie Centrum naszego, że tak powiem, stawką moralną naszych czasów jest to, co się dzieje w Gazie. Jeżeli tego nie rozpoznamy, to znaczy, że również pamięć po Zagładzie jest po nic. Bo jeżeli ona służy tylko do archiwizacji tego, co już było, A nie uczy nas nie powtórzyć tego, co się stało wtedy. No to ja nie wiem po co jest, czy ta kategoria, czy ta zinstytucjonalizowana pamięć, prawda? Tak, to jest też bardzo ważny wątek u Jehudy Bauera, który właśnie mówi o tym, że to mistycyzowanie i absolutyzowanie spowodowałoby, że nie moglibyśmy nigdy wyciągnąć już żadnych wniosków, no ponieważ kiedy mówimy o jakimś mistycznym wydarzeniu, to jakby rozum nie ma już tutaj nic do roboty. Tak, poza tym wiesz, jeszcze jest coś takiego, że jeśli to jest wydarzenie metafizyczne, to jakby musiało się stać.

Natomiast mam poczucie, że w naszych krajach jest jeszcze trochę inaczej. To znaczy z jednej strony jest ta wiedza i myślę, że tak zwana ulica, no nie podziela do końca tej wersji oficjalnej mediów korporacyjnych. Ale wtedy jest oskarżana o antysemityzm. Wtedy bywa oskarżana o antysemityzm, tak. To jest... Chociaż wydaje mi się, że też ten zarzut jest o tyle... Co raz gorzej działa, no bo też chyba nie jest żadną tajemnicą, że po pierwsze na czele protestów światowych stoją Żydzi, Amerykańscy, nie wiem, Jewish Voice for Peace i tak dalej, więc jakby to jest po prostu niedorzeczne. No nie mówię już o całej plejadzie autorów, o historykach izraelskich, Wspomniałeś Jehudę Bauera, wspomniałeś Ariely Azulayi, no to są wszystko osoby, które... Ariely Azulayi była przecież profesorką na Uniwersytecie Izraelskim, została stamtąd niestety wyrzucona za poglądy różne, tak?