Krzysztof Tomasik - "Homolobby. Aktorzy II RP"

I nawet w ostatnim okresie już w obozie koncentracyjnym, w którym zginął, to wspomnienia, które się pojawiają o nim z Auschwitz, też tam się pojawia ten wątek, że to jest właśnie były sekretarz Poli Negri. To mu rzeczywiście bardzo pomogło. On też później miał też, dzięki temu po części też się stał menadżerem innych gwiazd, na przykład takiej zapomnianej. Wielkiej Gwiazdy Kina Niemego Heleny Makowskiej, którą on próbował ponownie w latach trzydziestych wylansować, co zresztą częściowo mu się udało. Pracował u Marii Malickiej w takim jej teatrze, Teatrze Malickiej na Kredytowej, gdzie też był ważną postacią. Zresztą ten teatr był w ogóle bardzo ciekawy i był takim trochę miejscem wytchnienia właśnie dla wielu moich bohaterów, homoseksualnych aktorów.

On oczywiście zaczynał jako aktor, chociaż też jest taka notka przed jego oficjalnym debiutem, gdzie jest taka informacja, że on tam występował jako imitator kobiet. Czyli dzisiaj byśmy powiedzieli Drag Queen, a wówczas to się właśnie nazywało imitator kobiet i zresztą po prostu przebieranie się za kobiety było wówczas w kabarecie bardzo częste, typowe. Robił to później wielokrotnie Hanusz, ale robił to też Eugeniusz Bodo, robili to inni. Nawet były takie osoby jakieś wyspecjalizowane w specjalnym takim jakimś typie. Na przykład był taki Marian Rentgen, który grał wiejskie baby, czyli właśnie taką ówczesną Genowefę Pigwę. Więc to wszystko co my znamy z jakiejś przeszłości nie tak odległej już wcześniej było wymyślone.

Że za tym nie ruszyła żadna jakaś taka fala kolejnych opracowań. Ja oczywiście od początku tutaj Maria Konopnicka była taką postacią, która wywoływała największe kontrowersje i największe zainteresowanie. I długo to się nie działo, ale rzeczywiście w pewnym momencie, ja to nawet właśnie jakoś tak zadatowałem na 2017 rok, to w pewnym momencie ruszyło. Rzeczywiście ci wszyscy, czy prawie wszyscy, a na pewno ci najbardziej znani moi bohaterowie, właśnie doczekali się takich kolejnych książek, już też analizujących ten aspekt ich życia prywatnego, związki, relacje, ukrywanie homoseksualności,

Tu już takim swoistym, najgłośniejszym podsumowaniem jest ubiegłoroczna biografia Magdaleny Grzebałkowskiej o Marii Konopnickiej, ale teraz też na przykład na dniach ukazała się Biografia Anny Iwaszkiewicz, żony Jarosława Iwaszkiewicza, która też jest jedną z moich bohaterek homobiografii. Pamiętam jak zresztą wtedy dziwiono się, że właściwie dlaczego ona się znalazła tutaj. A odpowiedź jest po prostu w tym rozdziale, że to nie chodzi tylko o, że tak powiem spełnione osoby w tych relacjach jednopłciowych, ale też właśnie o takie, które tą możliwość odrzuciły, które właśnie przed tym uciekły. No więc w dużej mierze to się już dzieje, ale mam takie właśnie poczucie, że to się dzieje przede wszystkim, nie wiem czy to jest moja wina czy moja zasługa, ale że to się dzieje przede wszystkim jeśli chodzi o pisarzy i pisarki, ludzi pióra, szeroko rozumianych.